ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ
Στη μέση της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Εκκλησία μας έχει τοποθετήσει τη Σταυροπροσκύνηση. Κι αυτό όχι τυχαία. Στα μέσα του νηπτικού σταδίου της άσκησης και της νηστείας, η προσκύνηση του Σταυρού μάς ενισχύει. Μας δίνει δύναμη και κουράγιο και μας υπενθυμίζει πως, σηκώνοντας το σταυρό της άσκησής μας, μιμούμαστε Εκείνον που πρώτος σήκωσε το σταυρό των αμαρτιών μας, γενόμενος «λύτρον αντί πολλών» επάνω στο Γολγοθά.
Το Ουράνιο Και Το Επίγειο Μήνυμα Της 25ης Μαρτίου
Η θύμησή μας φορτωμένη από αναρίθμητες ιστορικές ημερομηνίες ας σταθεί για λίγο με στοχασμό και ευλάβεια στην ημερομηνία της 25ης Μαρτίου. Η 25η Μαρτίου αποτελεί μία χρυσή ακτίνα, μέσα στην απεραντοσύνη του χρόνου, μια πανώρια ημέρα δύο μεγάλων μηνυμάτων: ένα θεϊκό κι ένα ανθρώπινο.
Εδώ και είκοσι αιώνες αντιλάλησε στο ταπεινό σπιτάκι της Ναζαρέτ από τη φωνή του Αρχαγγέλου που έφερε τη χαρμόσυνη αγγελία του ουρανού προς τη γη, του Θεού προς την Παναγία: «Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Θα γεννήσεις τον Σωτήρα του κόσμου».
Μοναδικός και ανεπανάληπτος ο θείος χαιρετισμός, όπως μοναδική και άφθαστη η προσωπικότητα της Παρθένου Μαρίας. Η ασύγκριτη Κόρη, η Παναγία, τυλίγεται στο μυστικό φως της υπακοής στο θείο θέλημα και δέχεται το ουράνιο μήνυμα. Μεγαλειώδες, ανέκφραστο μυστήριο, έξω από τα ανθρώπινα μέτρα!
Η 25η Μαρτίου είναι και η επέτειος της κήρυξης της Επανάστασης του 1821. Η μεγάλη μας εθνική γιορτή. Από παλιά το Γένος μας ήθελε να αποτινάξει τον βαρύ τουρκικό ζυγό. Ζήτησαν βοήθεια από τις «Μεγάλες Δυνάμεις» που όμως μας πρόδωσαν. Κατάλαβαν οι Έλληνες ότι θα έπρεπε να στηριχθούν μόνον στις δικές τους δυνάμεις - υλικές και κυρίως πνευματικές - για να ελευθερωθούν. Με τους μεγάλους διδασκάλους του Γένους αφυπνίστηκαν και κατάλαβαν καλύτερα τι σημαίνει Ελευθερία.
Ο Θούριος του Ρήγα απλώθηκε από τη μια γωνιά στην άλλη, δίνοντας στους υπόδουλους Έλληνες ενθουσιασμό και αγάπη για την πατρίδα και την ελευθερία.
«Κάλλιο μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».
Όταν έφτασε η ευλογημένη ώρα του ξεσηκωμού του Γένους μας, γονατιστοί μπροστά στην Ωραία Πύλη της Αγίας Λαύρας τα χαράματα της 25ης Μαρτίου 1821, ορκίζονται «Ελευθερία ή Θάνατος». Ξεκίνησε η Επανάσταση από τη Μολδοβλαχία (σημερινή Ρουμανία) με αρχηγό τον Αλ. Υψηλάντη και τη θυσία του Ιερού Λόχου στο Δραγατσάνι, που τον αποτελούσαν νέα παιδιά, φοιτητές από διάφορα ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια. Δυστυχώς το κίνημα αυτό απέτυχε.
Οι Έλληνες συνεχίζουν την Επανάσταση. Ο σπινθήρας του ξεσηκωμού μεταδίδεται σε όλη την Ελλάδα. Μπροστά μας έρχονται όλες εκείνες οι ηρωικές μορφές, τα μεγάλα εκείνα αναστήματα που δεν λογάριασαν τη ζωή τους, προκειμένου να ελευθερωθεί η πατρίδα μας. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο οποίος ενσάρκωσε την ιδέα του αγώνα, έγινε οπλαρχηγός στην Πελοπόννησο. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος στο Χάνι της Γραβιάς με λίγους πολεμιστές κατατροπώνει τους Τούρκους. Στην Αλαμάνα ο Αθανάσιος Διάκος δέχεται φρικτό θάνατο για να μην προδώσει πίστη και πατρίδα. Ο Γιάννης Μακρυγιάννης, η αγνή και άδολη αυτή μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, τόνωνε τους συμπολεμιστές του με τα σοφά εκείνα λόγια: «Η πατρίδα του κάθε ανθρώπου και η θρησκεία είναι το παν». «Γλυκύτερο πράγμα δεν είναι άλλο από τη θρησκεία και την πατρίδα».
Μπροστά μας έρχονται και όλες εκείνες οι μορφές των ηρώων της θάλασσας που δεν λογάριασαν τη ζωή τους, προκειμένου να ελευθερωθεί η πατρίδα μας.
Ένδοξοι πυρπολητές σε ναυμαχίες, διακρίθηκαν ο Κων/νος Κανάρης, ο μεγάλος πυρπολητής της τουρκικής ναυαρχίδας, ο Ανδρέας Μιαούλης, ο Κουντουριώτης με καθοριστικές νίκες στη θάλασσα εναντίον των Τούρκων. Αιώνιο σύμβολο ηρωισμού και αυτοθυσίας στάθηκε το Μεσολόγγι, που εκεί παίχτηκε το συγκινητικότερο δράμα της ελληνικής επανάστασης. Ο Εθνικός μας ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, αφιέρωσε τις πιο συναρπαστικές σελίδες γι’ αυτόν το λαό. Στο έργο του «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» τονίζει τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των Μεσολογγιτών, που πολιορκούμενοι στενά από ξηρά και θάλασσα, δεν δέχτηκαν κανέναν συμβιβασμό με τους Τουρκοαιγυπτίους, κράτησαν υψηλό το φρόνημα και την αρετή τους και παρέμειναν «ηθικά ελεύθεροι», προτιμώντας το θάνατο παρά την ταπεινωτική παράδοση. Στο Ζάλογγο, στην Αραπίτσα της Νάουσας, στη Μάνη και σε άλλες περιοχές, θυσίασαν οι γυναίκες, για χάρη των ιδανικών τους, τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους. Η τελευταία σύγκρουση δόθηκε το 1827 στο Ναβαρίνο της Πύλου, έχοντας μαζί και τις συμμαχικές δυνάμεις Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας. Σε μικρό διάστημα ο Τουρκοαιγυπτιακός στόλος είχε καταστραφεί.
Στις 6 Ιανουαρίου 1828 φτάνει ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας στο Ναύπλιο, ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος αναλαμβάνει το δύσκολο έργο της αναδιοργάνωσης του ελληνικού κράτους.
Ονόμασαν θαύμα το ’21. Αν σκεφτούμε με τη λογική, θαύμα το βλέπει κανείς. Τέσσερις αιώνες σκλαβιά από έναν βάρβαρο λαό, με κατακτητική μόνο διάθεση, μπορέσαμε να αντισταθούμε και να διατηρήσουμε την πίστη μας ακέραια στον Θεό, στην Παναγία, στη γλώσσα μας και την παιδεία. Το 1821 φανέρωσε μία θαυμαστή και γόνιμη δύναμη ψυχής. Ποιος μπορεί να πει ότι το πέρασμα του χρόνου είναι ικανό να ξεθωριάσει το γεγονός της ύπαρξης αυτών των ανθρώπων! Μας προσφέρουν το μήνυμα ότι η ανθρώπινη ζωή νοείται μόνο με ελευθερία.
Το 1821 είναι ζωντανό και παλλόμενο, σαν τους ανθρώπους που το δημιούργησαν θυσιαζόμενοι.
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)
Εμφάνιση του Χριστού
Το παρακάτω θαυμαστό γεγονός διαδραματίζεται στις 26 Μαΐου του 1977 κατά τις πεντέμισι η ώρα το πρωί (το προηγούμενο βράδυ ήταν του Τιμίου Προδρόμου) και ξημέρωνε του Αγίου Κάρπου. Ο Γέροντας όλη εκείνη την περίοδο βρισκόταν για ημέρες σε κατάσταση «αρπαγής». Ζούσε έντονες πνευματικές καταστάσεις. Είχε κλειστεί στο καλυβάκι του και δεν μιλούσε σε κανέναν γι’ αυτές. Τσάκιζε τη σάρκα και τα κόκαλά του και είχε μια μεγάλη εσωτερική πνευματική αλλοίωση. Βρισκόταν σ’ αυτή την πνευματική κατάσταση από το Άγιο Πάσχα και τη Διακαινήσιμο Εβδομάδα.
Ξημερώματα του Αγίου Κάρπου και ενώ είχε αρχίσει να φωτίζει, προσευχόταν ο Άγιος με δάκρυα συντριβής. Σε μια στιγμή σαν να χάθηκε ο τοίχος της καλύβης (δίπλα στο κρεβάτι προς το εργαστήριο). Βλέπει τότε τον Χριστό μέσα σε άπλετο λευκό φως, σε απόσταση έξι μέτρων περίπου. Έφυγε δηλαδή όλος ο δυτικός τοίχος της καλύβης και εμφανίστηκε ο Χριστός, όπως εικονίζεται στον Κήπο της Γεθσημανής.
«Έλαμπε τόσο το πρόσωπό Του και η γλυκιά Του όψη σε διέλυε», έγραψε ο Άγιος σε επιστολή του. «Τον έβλεπα με τα μάτια της ψυχής, γιατί όπως είδα, τα μάτια του σώματος σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι άχρηστα. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η λαμπερή εκείνη όψη Του με την γλυκιά εκείνη θεία πραότητα. Και εκείνο που σκέφτηκα όταν Τον είδα, είναι, πως μπόρεσαν οι άνθρωποι να φερθούν τόσο απάνθρωπα στον Θεάνθρωπο Ιησού; Πώς μπόρεσαν να μπήξουν καρφιά σ’ αυτό το σώμα;…Απόμεινα! Τι γλυκύτητα ένιωθα! Τι αγαλλίαση! Δεν μπορώ να εκφράσω με δικά μου λόγια την ομορφιά αυτή. Ήταν αυτό που λέει: Ο ωραίος κάλλει παρά τους οφθαλμούς των ανθρώπων. Θα άξιζε να αγωνίζεται κανείς χίλια χρόνια για να δει αυτή την ομορφιά για μια στιγμή και μόνο. Τι μεγάλα και ανείπωτα είναι δυνατόν να χαριστούν στον άνθρωπο και με τι τιποτένια ασχολούμαστε!»
Αργότερα στην Αδελφότητα της Σουρωτής έλεγε ο π. Παΐσιος, ότι θεωρούσε αναίδεια να θυμάται το γεγονός. Θεώρησε μεγάλο χρέος, ασήκωτο, τη μεγάλη αυτή συγκατάβαση της εμφάνισης στην καλύβη του, του ιδίου του Χριστού. Προσπάθησε να το ξεχάσει, γιατί πίστευε ότι δεν είναι άξιος. Δεν μπορούσε να ξεχρεώσει αυτό το μεγάλο δώρο του Δημιουργού της κτίσης.
Ήταν απόλυτα βεβαιωμένος ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος για την άνευ όρων αγάπη του Θεού, για την άκρα φιλανθρωπία Του, ώστε να μην πάψει ούτε για ένα λεπτό να νιώθει ευγνωμοσύνη και Τον δοξολογούσε αδιάλειπτα.
Είναι συγκλονιστική η διδασκαλία του Ιησού Χριστού και των μαθητών Του. Είναι καιρός να ακουμπήσουμε τα βάρη μας πάνω Του. Να μαθητεύσουμε κοντά σε αγιασμένους γέροντες και γερόντισσες. Κουραστήκαμε να εμπιστευόμαστε τυφλά τις ανούσιες και άκαιρες επιλογές μας, τις ανίερες προσπάθειες και τις αποστασίες μας. Έτσι, κουραστήκαμε να διαψευδόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Να μας ακυρώνουν οι δήθεν ελεύθερες επιλογές μας, η αλαζονεία, η απιστία μας.
Μόνη λύση να Του παραδοθούμε. Περιμένει από εμάς μίαν ελάχιστη κίνηση μετάνοιας, ένα νεύμα, μια πρόσκληση, ένα κάλεσμα, έστω και αμήχανο. Για να βάλει Εκείνος μετά, την απαιτούμενη δύναμη, ώστε να μας στηρίξει αποφασιστικά.
(Μιλτιάδης Βιτάλης, «Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες», του αγ. Παϊσίου,
σελ. 158, 159)
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
BOHΘEIA ΣTOYΣ ΛAOYΣ
H OPΘOΔOΞH IEPAΠOΣTOΛH
Ιερά Μητρόπολη Μπραζαβίλ Και Γκαμπόν
Μαθητές του ορθόδοξου σχολείου μας
Η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας με τον κορωνοϊό (απαγόρευση κυκλοφορίας, κλείσιμο καταστημάτων, αναστολή εργασίας, έλλειψη ιατρικών υποδομών, έλλειψη οικονομικής ρευστότητας, ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία αντιμετώπισης των βιοτικών αναγκών που δημιουργούν κρούσματα επιθετικότητας, κλίμα φόβου και ανασφάλειας κ.α.) είχε άμεσο αντίκτυπο στην ζωή της νεοσύστατης Μητρόπολης Μπραζαβίλ, αφού πολλαπλασίασε κατά πολύ τα αιτήματα βοήθειας Ορθοδόξων γηγενών αδελφών προς αυτήν, προερχομένων κυρίως από αστικά κέντρα που έχουν πληγεί από την πανδημία, για αγορά τροφίμων και φαρμάκων, ακόμη και για τον ενταφιασμό απόρων νεκρών.
Ζει Κύριος ο Θεός ημών, ο Θεός των δυνάμεων! Ήδη οι κατηχούμενοί μας ετοιμάζονται πνευματικώς για τις βαπτίσεις. Τα σχολεία μας συνεχίζουν την λειτουργία τους εναρμονισμένα με τα έκτακτα υγειονομικά μέτρα εναντίον του covid-19, τα παιδιά του Ορφανοτροφείου μας χαίρουν άκρας υγείας, η λειτουργική ζωή συνεχίζεται αδιατάρακτα, παρά τον περιορισμένο αριθμό των πιστών κατ’ αυτήν την δύσκολη περίοδο, βάσει της κυβερνητικής απόφασης.
Η τοπική Εκκλησία του Κογκό-Μπραζαβίλ συνεχίζει τον πλου, έστω και αν ο άνεμος τις περισσότερες φορές δεν είναι ούριος.
Βαπτίσεις
Η λατρεία στην εκκλησία
Μετά τον Κορωνοϊό
Το περιοδικό «Ζωή», ΣΤΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ, το Φεβρουάριο το 2021 γράφει τα παρακάτω:
«Πώς θα είναι άραγε ο κόσμος μετά την πανδημία; Ο ελληνικής καταγωγής ειδικός κοινωνικής επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γέϊλ (Yale) Νικόλας Χρηστάκης, που ειδικεύεται στα «μοτίβα ανθρώπινης συμπεριφοράς», αναζητά την απάντηση στην εμπειρία από παρόμοιες πανδημίες στον ρου της ανθρώπινης ιστορίας. Εκτιμά ότι ο κόσμος που θα αναδυθεί από την πανδημία θα ακολουθήσει τα μοτίβα του παρελθόντος. Και με βάση αυτά τα μοτίβα, συμπεραίνει ότι η κοινωνία που θα ανατείλει την επαύριο της πανδημίας θα χαρακτηρίζεται από τα εξής: έκρηξη καταναλωτισμού, σεξουαλική απελευθέρωση, απομάκρυνση από τη θρησκεία. Εύλογο είναι βεβαίως το ερώτημα: Πόσο καλύτερος θα είναι ο κόσμος; Δεν χρειάζεται ασφαλώς να αποφανθούμε, αλλά δεν επιτρέπεται να μην προβληματιζόμαστε».
Η κατάσταση, όπως εξελίσσεται, δεν μας προσφέρει τίποτα το καλό για το μέλλον. Αντίθετα, μας προετοιμάζει να δούμε άσχημα και ανεπιθύμητα αποτελέσματα που θα ακολουθήσουν στη ζωή μας μετά την πανδημία του κορωνοϊού.
Το πρώτο χαρακτηριστικό που θα αντιμετωπίσουμε θα είναι η έκρηξη του καταναλωτισμού. Αυτό πραγματικά μας εκπλήσσει. Πώς είναι δυνατόν να γίνει τέτοια έκρηξη, αφού χρήματα δεν θα υπάρχουν; Κι όμως, ο περισσότερος κόσμος θα ξοδεύει χρήματα από το υστέρημά του, χωρίς να λογαριάζει αν αυτά που αγοράζει τα έχει ανάγκη ή όχι.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η σεξουαλική απελευθέρωση. Εμείς οι μεγαλύτεροι δεν καταλαβαίνουμε τί άλλο ακόμα θα θέλουν να κάνουν οι άνθρωποι σε σχέση με αυτά που ήδη γίνονται σήμερα στην παράξενα πολύπλοκη σεξουαλική ζωή του σύγχρονου ανθρώπου. Η διαφθορά θα θερίζει ακόμα πιο πολύ την ανθρωπότητα. Το πρώτο πράγμα που θα απασχολεί τον άνθρωπο θα είναι το σεξ. Ο σύγχρονος άνθρωπος θα ζει χωρίς ηθικούς φραγμούς. Η οικογένεια θα κλονιστεί κι άλλο. Τα διαζύγια θα αυξάνονται. Η ομοφυλοφιλία θα βρίσκεται στο ζενίθ. Οι νέοι θα μεγαλώνουν χωρίς σεβασμό στον εαυτό τους, αλλά και στους άλλους.
Το τρίτο χαρακτηριστικό θα είναι η απομάκρυνση του σύγχρονου ανθρώπου από τη θρησκεία. Ο άνθρωπος θα ζει χωρίς σεβασμό στον Δημιουργό της ζωής, χωρίς «φόβο Θεού», χωρίς ευλάβεια. Δεν θα υπάρχει η χριστιανική πνευματική ζωή, η αγάπη για την Εκκλησία, τον συνάνθρωπο, την αγιότητα, την καθαρότητα, την ταπεινή και αγία ζωή. Ο άνθρωπος θα μείνει και θα παραμείνει σκληρός, αδιάφορος και αρνητικός σε κάθε εντολή του Θεού και στην Αγία Γραφή, αμετανόητος και εγωιστής.
Ο Ιησούς Χριστός, Αυτός που σταυρώθηκε για τις αμαρτίες των ανθρώπων, Αυτός που αγαπάει τον άνθρωπο απεριόριστα και αμερόληπτα, που επιθυμεί να τον φροντίζει και να τον κάνει ευτυχισμένο, καθαρό, αναγεννημένο, δεν θα υπάρχει πλέον στη ζωή του. Ο Σολζενίτσιν γράφει τα παρακάτω σοβαρά και συγκλονιστικά: «Η μετάνοια και η αναγνώριση της αμαρτωλότητας του ανθρώπου είναι το μοναδικό μέσο σωτηρίας. Ο Ιερός Χρυσόστομος διακηρύττει: Η μετάνοια είναι πρόξενος βασιλείας ουρανών και είσοδος παραδείσου».
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη χρειάζεται τη σωτηρία του Χριστού. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Μόνος Σωτήρας. Η Αγία Γραφή το προσδιορίζει κατά απόλυτο τρόπο. «Από κανέναν άλλο δεν μπορεί να έλθει η σωτηρία, ούτε υπάρχει άλλο πρόσωπο κάτω από τον ουρανό δοσμένο στους ανθρώπους, με το οποίο να μπορούμε να σωθούμε» (Πράξεις Αποστόλων 4:12). Αυτό το πρόσωπο είναι ο Ιησούς Χριστός
Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει άλλη εκλογή από τον Ιησού Χριστό. Όσο και να φαίνεται παράξενο και υπερβολικό, αυτή είναι η αλήθεια. Ο Ιησούς Χριστός είναι Αυτός που ελευθερώνει τον άνθρωπο από κάθε βάρος, κάθε ενοχή και δυστυχία και του χαρίζει μόνιμη ελευθερία και γαλήνη.
«Τα Σημεία των Καιρών», ο Αντίχριστος και ο αριθμός «666», είναι συνδεδεμένα με τα γεγονότα που αφορούν στο τέλος του κόσμου και ιδιαίτερα στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου Ιησού Χριστού. Κάθε Κυριακή στην Εκκλησία ομολογούμε με ευλάβεια: «Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης, κρίναι ζώντας και νεκρούς, ού της βασιλείας ούκ έσται τέλος».
Ο Θεάνθρωπος, μία εβδομάδα πριν από την σταυρική Του θυσία, μίλησε για τη Δευτέρα Παρουσία, αποκαλύπτοντας μάλιστα συγκεκριμένα γεγονότα - «Τα σημεία των Καιρών», που θα συμβούν πριν από·τον δεύτερο ερχομό Του (Ματθ. κεφ. 24 & 25, Μάρκος κεφ. 13, Λουκάς κεφ. 21).
Πατήστε για να δείτε ή να "κατεβάσετε" το βιβλίο...
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2021
Γίνονται Θαύματα Σήμερα; Είναι Ο Θεός Δίπλα Μας;
Φίλοι μου, θα ήθελα να σας περιγράψω ένα περιστατικό που μου συνέβη πρόσφατα και με έκανε να αναθεωρήσω πολλές απόψεις και αμφιβολίες που είχα σχετικά με τις πρακτικές επεμβάσεις του Θεού στην καθημερινή μας ζωή σήμερα.
Είχαμε ένα ραντεβού με τον γιατρό μου, στο ιατρείο του στον Πειραιά. Από το άγχος μπερδευτήκαμε και δεν μπορούσαμε να βρούμε το ιατρείο. Αφού περιπλανηθήκαμε αρκετά, αποφασίσαμε να τηλεφωνήσουμε στον γιατρό, ο οποίος μας έδωσε τη σωστή διεύθυνση. Ήταν αρκετά μακριά από εκεί που βρισκόμασταν. Αρχίσαμε να περιπλανιόμαστε με τα πόδια στα έρημα – λόγω lock down –σοκάκια του Πειραιά, χωρίς να συναντάμε έναν άνθρωπο για να μας βοηθήσει. Τα μάτια μου κοιτούσαν συνεχώς κάτω, στο πεζοδρόμιο, γιατί ο δρόμος ήταν κάπως ανώμαλος. Ξαφνικά και χωρίς να δω κάτι που θα μου τραβούσε την προσοχή, νιώθω το δεξί μου χέρι να σηκώνεται χωρίς κανένα λόγο και να πιάνει κάτι στον αέρα. Ήταν ένα χοντρό οριζόντιο σίδερο, από τα μεταλλικά εμπόδια που βάζει ο Δήμος στους πεζόδρομους για περίφραξη, πράγμα που με έκανε να σταματήσω. Το οριζόντιο σιδερένιο δοκάρι ήταν 2 με 3 εκατοστά μακριά από το κεφάλι μου, στο ύψος των ματιών μου.
Τα έχασα εντελώς. Αν δεν είχε γίνει αυτό, με την ταχύτητα που περπατούσα η ζημιά που θα είχα πάθει θα ήταν σίγουρα μεγάλη. Γυρνώντας στο σπίτι γονάτισα και προσπάθησα να βρω δυνατές λέξεις, μεγάλα λόγια για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στον Θεό, για το πραγματικό θαύμα που με έκανε να ζήσω. Δεν έβρισκα. Κατάλαβα ένα πράγμα. Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια και εξεζητημένες λέξεις για να δοξάσουμε τον Κύριό μας. Η πιο απλή λέξη, συνοδευμένη από την ευγνωμοσύνη και την αναγνώριση της δύναμής Του και της αγάπης Του, είναι ένα απλό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μέσα απ’ την καρδιά μας. Το είπα αρκετές φορές με δάκρυα στα μάτια και ζήτησα συγχώρεση για όσες φορές άκουγα τα αδέλφια μου να μιλούν για θαύματα που έχουν γίνει στη ζωή τους, κι εγώ η δύσπιστη τα αμφισβητούσα.
Τώρα, σίγουρα θα εγερθεί ένα ερώτημα. Γιατί, ο Κύριος, άλλους ανθρώπους τους προφυλάσσει από ατυχήματα, ενώ σε άλλους επιτρέπει δοκιμασίες που μπορεί να στοιχίσουν ακόμα και τη ζωή τους; Εμένα προσωπικά, με έσωσε από τη σιδεριά του πεζόδρομου, όμως επέτρεψε στον καρκίνο να μπει στη ζωή μου. Πραγματικά, μια μόνο ειλικρινή απάντηση μπορώ να δώσω. ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Και ίσως δεν χρειάζεται να το γνωρίσω σ’ αυτή τη ζωή. Μου αρκεί να αναγνωρίσω πως όλα ανήκουν στη δικαιοδοσία Του. Το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να επαναλαμβάνω συνεχώς και από την καρδιά μου καθημερινά τρεις απλές λεξούλες : “ΚΥΡΙΕ, Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!”.
Ράνια Σπανοπούλου
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2021
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Δεν Κερδίζεις Με Το Άγριο
Ένας φίλος δέχθηκε, όπως μου εκμυστηρεύθηκε, τη σκληρή συμπεριφορά εκ μέρους ανθρώπων αυστηρών αρχών, με αποτέλεσμα να εξουθενωθεί και να παρεξηγηθεί τελείως, ως προς τον χαρακτήρα του. Ο Γέροντας Πορφύριος τον ανέπαυσε, διότι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, πραγματοποιώντας πετυχημένη ψυχική ακτινογραφία του. Του είπε: «Είσαι καλός, ευαίσθητος, ήσυχος, είσαι πρόβατο του Θεού. Αλλά, όταν σε πάρουν με το άγριο, μαζεύεσαι, αντιδράς εσωτερικά, και τότε είναι που σε παρεξηγούν πολύ και δεν σε καταλαβαίνουν. Όταν όμως σε πάρουν με το καλό, φανερώνεις από μέσα σου τέτοια καλά πράγματα, που κάνεις τους άλλους να ξαφνιάζονται. Οι άνθρωποι που σε παρεξήγησαν και σε πλήγωσαν δεν γνωρίζουν ούτε εκείνο τον παλιό μύθο, για τον άνεμο και τον ήλιο, που μάλωναν, ποιος είναι ο δυνατότερος κι έβαλαν στοίχημα, ότι όποιος βγάλει την κάπα του βοσκού, που εκείνη την ώρα ανηφόριζε το βουνό, θα είναι ο πιο δυνατός. Φύσηξε, ξαναφύσηξε ο άνεμος, αλλά ο βοσκός κρύωσε και τυλίχθηκε πιο σφιχτά στην κάπα του. Βγήκε τότε ο ήλιος απ’ τα σύννεφα, σκόρπισε γύρω καλοσύνη και θερμότητα, ζεστάθηκε ο βοσκός κι έβγαλε την κάπα του. Τότε ο ήλιος φώναξε στον άνεμο: «Είδες, ποιος απ’ τους δυο μας είναι ο δυνατότερος;» Και συμπέρανε ο π. Πορφύριος: «Δεν κερδίζεις τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη».
(Ανθολόγιον Συμβουλών π. Πορφυρίου, σελ. 55,56)