Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)
Η Σιγή Των Πουλιών
Στην καλύβι του Τιμίου Σταυρού είχε ο Παΐσιος ένα υπαίθριο αρχονταρίκι, όπου κερνούσε λουκουμάκι, δύο - τρία φουντούκια, ξηρά σύκα και νεράκι. Η περιοχή είναι παραδεισένια, αλλά ερημική. Ησυχία αφάνταστη. Κάποια αγριοπούλια απότομα διασχίζουν τον αέρα και ξαφνικά χώνονται σε φυσικές φωλιές. Εδώ ο ερημικός τόπος είναι γεμάτος φωλιές. Φωλιές για πουλιά, φωλιές για ζωάκια, φωλιές για φίδια. Παραδεισένια ησυχία και μοναξιά καλύπτει τα πάντα και στο καλυβάκι επικρατεί υποβλητική φτώχεια. Όλα στενά, όλα μικρά, όλα φτωχά, όλα παλιά. Τίποτε που να αξίζει σ’ αυτόν τον κόσμο. Όλα υπογραμμίζουν την άρνηση του ψέματος και της απάτης.
Η περιοχή έχει και πολλά αηδόνια, τα οποία όταν κελαηδούσαν όλα μαζί, ο θόρυβος που έκαναν δεν επέτρεπε να ακούσουν οι επισκέπτες τα θεόπνευστα λόγια του Γέροντα. Δεν ήταν σπάνιες οι φορές (υπάρχουν σχετικές μαρτυρίες π.χ. Ιερομόναχος Χριστόδουλος Καπέτας), ότι τότε ο Γέροντας έλεγε επιτακτικά στα αηδόνια να κοπάσουν: «Κοπάστε (δεν είπε σωπάστε) ευλογημένα, αφού βλέπετε, ότι έχω συζήτηση! Όταν τελειώσω εγώ να αρχίσετε εσείς». Αυτόματα τότε τα πουλιά κόπασαν, χωρίς να κινηθούν από τη θέση τους!
Η σιγή των αηδονιών στην εντολή του Γέροντα προκαλούσε έκπληξη στους επισκέπτες, που αδυνατούσαν να αντιληφθούν το μέγεθος της αγιότητάς του. Η αίσθηση που προκαλούσε στους προσκυνητές, στους επισκέπτες, ήταν ότι ήταν άνθρωπος αγγελικών καταστάσεων, αλλά δύσκολα μπορούσαν να ανιχνεύσουν τα ίχνη της υπερβατικότητάς του.
Ο Γέροντας τα έκανε όλα να φαίνονται τόσο εύκολα. Τα έκανε αβίαστα, χωρίς πίεση, χωρίς άγχος. Βίωναν οι επισκέπτες ουράνιες καταστάσεις, αλλά τους φαίνονταν απόλυτα φυσιολογικές. Γεύονταν το μέλι της θεϊκής αλήθειας κοντά του, χωρίς πάντα να το συνειδητοποιούν άμεσα.
Τι αντιπροτείνουμε σ’ αυτόν που έταξε ως σκοπό της ζωής του την εκούσια βία και την άρνηση του ιδίου θελήματος; Να κάνει ότι του αρέσει χωρίς να υπολογίζει τον πλησίον του; Να αποκτήσει πολλά χρήματα, σπίτια, περιουσίες; Να ξεχάσει τον Ιησού Χριστό και να γίνει φίλος της ύλης και των δαιμόνων;
Τι αντιπροτείνουμε σ’ αυτόν που τα κατανοεί όλα ειρηνικά και αδιατάρακτα, που η γλύκα της όψης του είναι κάτι το μοναδικό; Που δεν τον ακουμπούν τα μίση, τα πάθη, αλλά η ακινησία του σώματός του προδίδει ανυπολόγιστη εσωτερική δύναμη, ασύλληπτη ησυχία, απροσμέτρητο βάθος;
Τι αντιπροτείνουμε σ’ αυτόν που αδιάλειπτα προσεύχεται, που ασκείται στην νοερά εργασία και προσευχή; Που δεν γελάει, δεν μιλάει, σιωπά και χάνεται στην απεραντοσύνη της αγάπης Του; Σ’ αυτόν που κρύβεται, που ζει σε χαμηλές καλύβες, σε σπηλιές, σε ασκηταριά που βρίσκονται σε βαθουλώματα του εδάφους, στην έρημο; Σ’ αυτόν που η λογική του μοιάζει με πύραυλο που κατευθύνεται στον θρόνο του Θεού και γεύεται από τώρα τη Θεία Χάρη;
Τι να αντιπροτείνουμε λοιπόν σε έναν Άγιο για να τον πείσουμε ότι σφάλει, ότι πρέπει να ξεχάσει όλα όσα ξέρει και να γίνει σαν και εμάς; Χρήματα, πτυχία, αξιώματα, επισκοπικούς και αρχιερατικούς θρόνους;
(Μιλτιάδης Βιτάλης, «Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες Αγ. Παϊσίου, σελ. 147- 149)
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
BOHΘEIA ΣTOYΣ ΛAOYΣ
H OPΘOΔOΞH IEPAΠOΣTOΛH
ΙΕΡΑ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗΣ
Ιεραποστολικό κλιμάκιο Ινδίας
Συσσίτιο για τα παιδιά του δρόμου
Aγαπητοί φίλοι της Ιεραποστολής, χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε.
Επιτέλους αξιώνομαι να σας γράψω και να σας μεταφέρω εικόνες θλίψεις από την Ινδία. Ο κορωναϊός είναι σε έξαρση. Τα ορφανοτροφεία βρίσκονται σε κόκκινη ζώνη με πολλά κρούσματα και θανάτους. Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. Με εκατομμύρια άστεγους στα πεζοδρόμια, κάτω από γέφυρες και καταυλισμούς χωρίς στοιχειώδες κανόνες υγιεινής. Με το πολύμηνο lockdown εκατομμύρια άνθρωποι μεροκαματιάρηδες χωρίς δουλειά λιμοκτονούν στην κυριολεξία και πεθαίνουν. Δεν τους μετρούν… τραγική η κατάσταση.
Τα παιδιά των ορφανοτροφείων μας, όμως, είναι όλα καλά, καθώς είναι απομονωμένα τελείως. Απαγορεύονται επισκέψεις, ούτε το βοηθητικό προσωπικό έρχεται. Τα παιδιά κάνουν όλες τις δουλειές.
Ο ανεφοδιασμός τροφίμων σωστός μαραθώνιος, αλλά δόξα τω Θεώ, τα καταφέρνουμε. Δεν πεινούν.
Τα σχολεία είναι κλειστά. Τα μαθήματα γίνονται διαδικτυακά, αλλά με πολλές δυσκολίες. Το ηλεκτρικό κόβεται συνέχεια, δεν μπορούν να φορτισθούν τηλέφωνα και υπολογιστές και η σύνδεση στο ίντερνετ είναι κακή, ειδικά στην περιοχή μας εκτός Καλκούτας. Και σαν να μην έφτανε ο ιός και τα lockdown, ένας κυκλώνας σάρωσε και διέλυσε τα πάντα στην Καλκούτα.
Αποστέλλω τις ολόθερμες ευχαριστίες μου προς όλους τους φίλους και δωρητές της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής. Να εύχεσθε!
Την επαύριο του φονικού κυκλώνα
Μπροστά στην Εκκλησία μας
Μετά τιμής και αγάπης Χριστού, Νεκταρία
(Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, Σεπτ. 2020)
Η Αναψυχή του Θεού
H μεγαλύτερη ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου είναι να ξεκουραστεί ψυχικά, να ηρεμήσει και να ελευθερωθεί από τις πολλές κακές επιδράσεις της σύγχρονης ζωής. Ο άνθρωπος σήμερα χρειάζεται εσωτερική αναψυχή. Η πνευματική του κούραση, που είναι πιο μεγάλη από τη σωματική, είναι η κύρια αιτία για τις διάφορες σωματικές και ψυχικές ασθένειες. Ο άνθρωπος, αν και παλαιότερα εργαζόταν περισσότερες ώρες, δεν ένιωθε κουρασμένος, όσο νιώθει σήμερα. Οι διάφορες σύγχρονες πιέσεις στην ψυχή του ανθρώπου επιδρούν ανύποπτα στο σώμα και του δημιουργούν τόσο ψυχοσωματικές ασθένειες όσο και αγχώδεις καταστάσεις, που στη συνέχεια δημιουργούν μια μόνιμη σωματική και ψυχική υπερκόπωση.
Ο άνθρωπος, ιδιαίτερα στο καμίνι του καλοκαιριού, χρειάζεται ψυχική, εσωτερική, πνευματική ξεκούραση και αλλαγή. Όσο καλό κι αν κάνει η καλοκαιρινή παραθέριση, ο άνθρωπος γυρίζει φορτωμένος. Η διαμόρφωση της σύγχρονης ζωής, με τις καταστρεπτικές πιέσεις της, επιδρούν αρνητικά επάνω του και κάνουν την καθημερινή του ζωή ανυπόφορη. Αντίθετα, όταν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος εσωτερικά, τότε μπορεί τα προβλήματα αυτά να τα αντιμετωπίζει με μεγάλη επιτυχία.
Τη μόνιμη σωματική και πνευματική κούραση που νιώθει ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να τη γιατρέψει με το να αποκτήσει περισσότερα υλικά αγαθά και να διασκεδάσει όσο περισσότερο μπορεί. Όσο όμως περισσότερα αγαθά αποκτά και όσο πιο πολύ διασκεδάζει, τόσο πιο πολύ αισθάνεται ότι βουλιάζει στα άγχη, στην κατάθλιψη και στη σωματική υπερκόπωση.
Η ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου είναι να αδειάσει, να ελευθερωθεί εσωτερικά και όχι να φορτωθεί βάρη που δεν έχει τη σωματική και ψυχική δύναμη να τα σηκώσει. Για να γίνει όμως αυτό, χρειάζεται υπεράνθρωπη και υπερφυσική δύναμη που μόνον ο Θεός μπορεί να του δώσει. Ο άνθρωπος που δεν πιστεύει ότι υπάρχει Θεός, είναι καταδικασμένος από τον εαυτό του να ζει και να πεθάνει δυστυχισμένος. Ο άνθρωπος όμως που πιστεύει ότι υπάρχει Θεός, έχει τη σπάνια ευκαιρία να αρχίσει μια εντελώς καινούργια ζωή. Ο Θεός βλέπει το σύγχρονο άνθρωπο με πολύ συμπάθεια, αγάπη και πόνο. Με ανυπομονησία τον περιμένει να Του ζητήσει να επέμβει στη ζωή του και να τη μετατρέψει από κόλαση σε παράδεισο. Δεσμευμένος ο Θεός από την υπόσχεσή Του να μην επέμβει στην ελευθερία του ανθρώπου, περιμένει να ακούσει την κραυγή του: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό!». Ο Θεάνθρωπος είπε: «Ελάτε σ’ Εμένα όλοι οι κουρασμένοι και οι φορτωμένοι και εγώ θα σας ξεκουράσω» (Ματθ. 11:28). Όσοι πίστεψαν στην πρόσκλησή Του ελευθερώθηκαν από το φορτίο της αμαρτίας, ξεκουράστηκαν και έζησαν ευτυχισμένοι. Γεμάτοι είναι οι τοίχοι των εκκλησιών από τις αγιογραφίες ανθρώπων, πρώην αμαρτωλών, που πίστεψαν στον Χριστό και έδωσαν τη ζωή τους σ’ Αυτόν.
Όπως το καμίνι του καλοκαιριού απαιτεί τη δροσιά της εξοχής και της θάλασσας, έτσι και το καμίνι της ψυχής απαιτεί τη δροσιά της αναψυχής που μόνον ο Θεός μπορεί και θέλει να δώσει. Το καλοκαίρι πέρασε, έρχεται η δροσιά του Φθινοπώρου, που είναι τόσο ευχάριστη στην Πατρίδα μας. Γι’ αυτόν όμως που με ειλικρίνεια αναγνωρίζει την κατάστασή του και με πίστη ζητάει από τον Θεό να αναλάβει τη ζωή του, η δροσιά της νέας ζωής του Θεού δεν θα έρθει προσωρινά, αλλά θα τον συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.
Ο Απόστολος Πέτρος στο δεύτερο κήρυγμά του μετά την Πεντηκοστή είπε: «Μετανοήσατε, λοιπόν, και επιστρέψατε στον Θεό, για να εξαλειφτούν οι αμαρτίες σας και να έρθουν καιροί αναψυχής» (Πράξεις Αποστ. 3:19-20). Από αυτούς που άκουσαν την πρόσκληση του Απ. Πέτρου, πολλοί πίστεψαν στα λόγια του, σώθηκαν από το καμίνι της ψυχής και άρχισαν μια καινούργια ευτυχισμένη ζωή εδώ κάτω στη γη, την οποία και συνεχίζουν στην ευλογημένη παρουσία του Θεού.
Ο σοφός και ο συνετός άνθρωπος επιστρέφει στον Θεό. Μετανοεί για όλες του τις αμαρτίες και αποκτά τη δροσιά του Θεού. Ζητά τη συγχώρηση του Θεού και γίνεται καινούργιος άνθρωπος. Ο Χριστός γεννιέται στη ζωή του και αρχίζει μια νέα υπέροχη και νικηφόρα πορεία.
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020
Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)
Η Επίσκεψη του Αγίου Αρσενίου
Ο Άγιος δεχόταν τους ανθρώπους με καλοσύνη και απλότητα. Τους άκουγε προσεκτικά με αφοσίωση και μεγάλη υπομονή. Δε μιλούσε σαν δάσκαλος, αλλά σαν αδελφός. Ήταν τέτοια η ταπείνωσή του, που συνήθως ξεκινούσε τις απαντήσεις του με το «μου λέγει ο λογισμός…» ή με το «νομίζω…». Έβαζε τους επισκέπτες να κάθονται σε ψηλότερο κάθισμα, ενώ δύσκολα επέτρεπε να του φιλήσουν το χέρι.
Είναι εντυπωσιακό αυτό που έλεγε στην Αδελφότητα της Σουρωτής, στις αγιασμένες αυτές υπάρξεις που μονάζουν με πνεύμα μετάνοιας: «Είμαι ένα κονσερβοκούτι που γυαλίζει στο φως του ήλιου και ο κόσμος το θεωρεί χρυσάφι». Έλεγε σε επισκέπτες του, σε μια παρέα νέων παιδιών που τον επισκέφτηκαν κάποτε: «Τι να σας πω βρε παιδιά, τι να σας πω; Τόσα χρόνια αγωνίζομαι να φθάσω στο μηδέν και δεν έφτασα ακόμη».
Στις 21 Φεβρουαρίου του 1971, ο Γέροντας καθόταν στην αυλή της καλύβης του και διάβαζε από το χειρόγραφο τον βίο του Αγίου Αρσενίου, που είχε ο ίδιος γράψει μετά από μεγάλη και ενδελεχή έρευνα που είχε κάνει. Γράφει λοιπόν, ο π. Παΐσιος: «Ήθελε δύο ώρες να βασιλέψει και ενώ διάβαζα, με επισκέφτηκε ο πατήρ Αρσένιος (ο άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης). Και όπως ο καθηγητής χαϊδεύει τον μαθητή του που έγραψε καλά το μάθημα, το ίδιο μου έκανε και αυτός. Παράλληλα με άφησε με μια ανέκφραστη γλυκύτητα και μία αγαλλίαση ουράνια στην καρδιά μου που ήταν αδύνατον να την αντέξω. Μετά έτρεχα έξω και γύρω από το καλύβι μου…Σαν τρελός, σαν σαλός, τον αναζητούσα, πιστεύοντας ότι θα τον βρω…».
(Μιλτιάδης Βιτάλης, «Μυστικοί, Ασκητικοί, Αγώνες» του Αγ. Παϊσίου, σελ. 142,143)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020
Η Δύναμη του Αγίου Πνεύματος
Χάρη στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος απαλλαχτήκαμε από τις αμαρτίες, μ’ αυτήν ξεπλύναμε την ψυχή μας από κάθε ρύπο. Με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, ενώ ήμασταν άνθρωποι, γίναμε άγγελοι, όσοι βέβαια θελήσαμε να μάς βοηθήσει η χάρη Του, χωρίς να αλλάξει η φύση μας, αλλά, κι αυτό είναι το πιο αξιοθαύμαστο, διατηρήσαμε την ανθρώπινη φύση μας και μ’ αυτή επιδείξαμε αγγελική συμπεριφορά. Τόσο μεγάλη είναι λοιπόν η δύναμη του Αγίου Πνεύματος!
Και όπως η πραγματική φωτιά όταν δεχτεί τον μαλακό πηλό τον καθιστά σκληρό κεραμίδι, έτσι ακριβώς και η φωτιά του Αγίου Πνεύματος, όταν μπει σε μια ψυχή συνετή, ακόμη κι αν τη βρει πιο μαλακή κι απ’ τον πηλό, την κάνει πιο γερή κι απ’ το σίδερο. Και κάνει ξαφνικά πιο καθαρό απ’ τον ήλιο εκείνον που έως τώρα ήταν μολυσμένος απ’ την ακαθαρσία των αμαρτιών.[...]
«Με τη δύναμη του ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού», λέει, «και με τη χάρη του Πνεύματος του Θεού μας». Είδες, αγαπητέ, τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος; Είδες ότι το Άγιο Πνεύμα, εξαφάνισε όλες αυτές τις κακίες, και ότι εκείνους που ήταν προηγουμένως υποδουλωμένοι στις αμαρτίες τους, τους ανέβασε ξαφνικά σε τόσο υψηλές τιμές;
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020
Η Δύναμη της Προσευχής
Με την προσευχή συνομιλούμε με τον Θεό με λόγια νοητά, ο δε Θεός ανταποκρίνεται άμεσα και έμμεσα. Μας δίνει δηλαδή αμέσως τη βεβαιότητα ότι μάς άκουσε και ότι τα προβλήματά μας είναι στα χέρια Του, στο σχέδιο της προνοίας Του για μας. Στη συνέχεια δε ανταποκρίνεται με τα πράγματα, παρέχοντάς μας τα πνευματικά και υλικά αγαθά που έχουμε ανάγκη, εφόσον είναι προς το συμφέρον μας.
Με την προσευχή δοξάζουμε τον Θεό, την άπειρη δύναμή Του, την αγιότητά Του, τη σοφία Του και την αγαθότητά Του. Τον ευχαριστούμε για τα πνευματικά και υλικά αγαθά που μας χαρίζει. Και Του ζητάμε όχι μόνο να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας, αλλά και να μας δώσει κάθε πνευματικό και υλικό αγαθό, που μας είναι απαραίτητο για τον αγώνα της ζωής. Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε τι που έχουμε προέρχεται από τον ίδιο τον Θεό: «Πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθέν εστι, κατεβαίνον από του πατρός των φώτων» (Ιακώβ 1:17).
Η ελπίδα προς τον Ουράνιο Πατέρα μάς δίνει τη δύναμη να αποτεινόμαστε σ’ Αυτόν, να Τον δοξολογούμε, να Τον ευχαριστούμε και να Του ζητάμε κάθε τι που έχουμε ανάγκη, τόσο πνευματικό όσο και υλικό. Η ελπίδα μας αυτή προς τον Θεό επιβεβαιώνεται και αποδεικνύεται με τη θερμή μας προσευχή. Η προσευχή κατά τον μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας μας, τον Ιερό Χρυσόστομο, είναι το πανίσχυρο όπλο των πιστών. Και ο Κύριος κατά την ενανθρώπηση έκανε συνεχή χρήση της προσευχής. Καθώς δε μας λέγει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, «ην δανυκτερεύων εν τη προσευχή του Θεού» (Λουκ. 6:12), δηλαδή διέθετε ολόκληρες νύχτες προσευχόμενος.
Κατά τον ίδιο Πατέρα της Εκκλησίας μας, η προσευχή τιμά τον άνθρωπο, εκδιώκει τα πάθη, η δε «εκ βαθέων» δύναμή της απαλύνει τη σκληρότητα της ψυχής. Τίποτε δεν είναι ισχυρότερο από την προσευχή, ούτε ίσο προς αυτή. Με την προσευχή επιτυγχάνουμε την προστασία μας ενάντια στον πνευματικό εχθρό (τον σατανά).
Ο άνθρωπος μόλις ανυψώνει τα χέρια του προς τον ουρανό και αρχίσει να προσεύχεται, αμέσως απομακρύνεται νοερώς από τα εγκόσμια, μεταφέρεται στη μέλλουσα ζωή, φαντάζεται τα ουράνια και μετέχει της θείας δόξας, εφ’ όσον βέβαια προσεύχεται με προσοχή, κατάνυξη και αφοσίωση.
(Η δύναμη της προσευχής, Αθαν. Ι. Δεληκωστόπουλου, σελ. 5,6)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020
Το Άγιο Πνεύμα Στη Ζωή Μας
H μεγαλύτερη ανάγκη του ανθρώπου είναι να αποκτήσει το Άγιο Πνεύμα. Η «Φωνή Κυρίου» της 26 Μαΐου 1991 αναφέρει: «Σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Αυτό είναι κοινή διδασκαλία όλων των Αγίων της Εκκλησίας μας. Αυτή η διδασκαλία βέβαια δεν είναι αυθαίρετη, αλλά πηγάζει από τη διδαχή του Χριστού: Ζητείτε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη αυτού και όλα αυτά θα σας προστεθούν! Η βασιλεία του Θεού είναι η παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας. Η Πεντηκοστή είναι ένα γεγονός που έχει άμεση σχέση με την προσωπική μας ζωή.
Πρώτη, λοιπόν και απαραίτητη ανάγκη μας είναι η κατάληψη της ζωής μας από το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα να μας γεμίσει, να κυριαρχήσει στη ζωή μας. «Ελθέ (Άγιο Πνεύμα) και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών». Γι’ αυτό είναι μεγάλη ανάγκη να προσευχόμαστε, να ζητούμε την έκχυση του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας. Ο Κύριος είναι πρόθυμος να Το στείλει σε όποιον με ταπεινό πνεύμα, με πίστη και εμπιστοσύνη Το ζητά. Αυτός νιώθει και τη μεγάλη χαρά να γεμίζει με το Άγιο Πνεύμα.
Ο Ησαΐας γράφει: «Νερά θα δώσω σε διψασμένη γη και ποταμούς σε στεγνωμένο έδαφος. Το Πνεύμα μου στους απογόνους σου θα βάλω και στα παιδιά σου την ευλογία μου και θα βλαστήσουν σαν χόρτο καλοποτισμένο, καθώς οι ιτιές πλάι σε τρεχούμενα νερά» (Ησαΐας 44:3-4). Ο Θεός στο μέρος αυτό λέει ότι «θα δώσω το Άγιο Πνεύμα σ’ αυτούς που θέλουν, που Το ζητούν και που Το διψούν». Ο Κύριος θα εκχύσει το Πνεύμα Του στη ζωή του ανθρώπου που Το επιθυμεί, ώστε να γίνει ένας ευτυχισμένος και δυνατός άνθρωπος.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός τόνισε την ίδια αλήθεια πάρα πολύ συγκεκριμένα και δυναμικά λέγοντας: «Όποιος διψά να έρθει σ’ εμένα και να πιει. Μέσα από εκείνον που πιστεύει σ’ εμένα, καθώς λέει η Γραφή, ποτάμια ζωντανού νερού θα τρέξουν. Αυτό το είπε ο Ιησούς, εννοώντας το Πνεύμα που θα έπαιρναν όσοι πίστευαν σ’ αυτόν» (Ιωάν. 7:37-39). Πάλι εδώ τονίζεται ότι η προϋπόθεση για να πάρει κάποιος το Άγιο Πνεύμα είναι να διψά, δηλαδή να θέλει πολύ να πάρει το Άγιο Πνεύμα. Επίσης τονίζεται ότι μόνον ο Χριστός ξεδιψά τον άνθρωπο. Μόνον ο Χριστός ελευθερώνει τον άνθρωπο από τις κακίες του, την κατάπτωσή του και τη δυστυχία του. Το Άγιο Πνεύμα, λοιπόν, έρχεται στη ζωή του ανθρώπου που πιστεύει στον Χριστό.
Όταν έχεις τον Χριστό, έχεις το Άγιο Πνεύμα. Και όταν έχεις το Άγιο Πνεύμα έχεις τον Χριστό και έχεις γαλήνη, ειρήνη, χαρά και μια ευτυχισμένη ζωή. Ευλογημένος και μακάριος ο άνθρωπος στον οποίον κατοικεί το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα, το Τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, είναι η μεγαλύτερη δύναμη του σύμπαντος. Είναι «ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός».
Μιχάλης Κανταρτζής
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020
Η Ευγένεια Ανταμείβεται
Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στη Γερμανία, όπου υπήρχε μεγάλη πείνα, κάποιος πλούσιος κύριος κάλεσε είκοσι πέντε φτωχά παιδιά για να τους δώσει ψωμί. Είπε στα παιδιά να έρχονται κάθε πρωί και στο καθένα θα έδινε από ένα καρβέλι, μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Κάθε πρωί τα παιδιά αλληλοσπρώχνονταν μπροστά στην πόρτα του πλούσιου για να πάρουν το ψωμί. Όλα ήθελαν να πάρουν το μεγαλύτερο καρβέλι, εκτός από ένα μικρό κοριτσάκι, που ήταν και το μοναδικό παιδί, που στο τέλος έλεγε «ευχαριστώ». Την έλεγαν Φρίντα και, χωρίς να σπρώχνει, περίμενε με ευγένεια να έρθει η σειρά της.
Παρόλο που αυτό ήταν η αιτία να παίρνει κάθε μέρα το μικρότερο καρβέλι, η Φρίντα φεύγοντας πάντα ευχαριστούσε τον πλούσιο κύριο. Μια μέρα, η Φρίντα γύρισε όπως συνήθως με το ψωμί στο σπίτι. Η μητέρα της έκοψε το ψωμί και, με μεγάλη έκπληξη, είδε να πέφτουν από το ψωμί νομίσματα.
«Φρίντα μου», είπε η μητέρα, «πάρε αυτά τα χρήματα, πήγαινε να τα δώσεις στον γενναιόδωρο κύριο και πες του πως κατά λάθος πήρες το ψωμί». Αμέσως η Φρίντα έβαλε το παλτό της και έτρεξε να εξηγήσει στον κύριο πώς βρήκε τα χρήματα.
Ο καλός κύριος της είπε: «Όχι, παιδί μου, δεν έγινε κανένα λάθος. Επίτηδες έβαλα αυτά τα χρήματα μέσα στο ψωμί για να σε ανταμείψω για την ευγένειά σου. Να θυμάσαι πάντα ότι, εκείνος που είναι αυτάρκης και προτιμά τα μικρά πράγματα, θα βρει τις μεγαλύτερες ευλογίες».
Να θυμόμαστε, λοιπόν, παιδιά, πως η ευγένεια ανταμείβεται και πως από μικροί πρέπει να καλλιεργούμε μέσα μας αρετές, όπως αυτή, που θα μας βοηθήσουν να γίνουμε σωστοί άνθρωποι και θα μαρτυρούμε με τη ζωή μας πως είμαστε παιδιά του Θεού.