Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2021
Μνήμες Που Δεν Σβήνουν
Μητέρα-Μέρα, έτσι βάφτισε ο Άγγελος Σικελιανός την 28η Οκτωβρίου 1940 και ύμνησε ταυτόχρονα όλο το μεγαλείο της!
Τις ημέρες αυτές το ελληνικό έπος της Αλβανίας έχει ξεχωριστή απήχηση στις καρδιές των Ελλήνων. Πόση γενναιότητα και μεγαλείο δεν κλείνει μέσα της η επέτειος του «ΟΧΙ»! Πώς ένας μικρός λαός άλλαξε με τη θυσία του τη μοίρα του κόσμου; Έτσι, όπως χιλιάδες χρόνια πριν, στην ίδια χώρα (Σαλαμίνα, Μαραθώνας, Πλαταιές, Θερμοπύλες) και με τις ίδιες αναλογίες, ο μικρός αυτός λαός έσωσε τον πολιτισμό του. Έτσι δόθηκε η ευκαιρία στους Έλληνες να αποδείξουν και πάλι πως είναι άξιοι απόγονοι των προγόνων τους. Τα πάντα για την τιμή και τη λευτεριά της Πατρίδας.
«Δεν είναι η μανία και το πάθος που τους εμπνέει, αλλά η συναίσθηση της αξιοπρέπειας», έγραφε τότε στο ΒΗΜΑ ο κορυφαίος χρονογράφος της εποχής Π. Παλαιολόγος. Έτσι, όλοι οι Έλληνες ξεχύθηκαν στους δρόμους για τη μεγάλη στιγμή της θυσίας. Έκαναν τον πόλεμο τραγούδι και ξεχύθηκαν στους δρόμους με εκρηκτικό ενθουσιασμό. Ανδρείος, ορθός και απτόητος ο λαός, άρπαξε τα όπλα, σκαρφάλωσε στα βουνά, πείνασε, πάγωσε, του ’κοψαν τα πόδια και τα δάχτυλα από τα κρυοπαγήματα, δεινοπάθησε, αλλά έμεινε και αγωνίστηκε ηρωικά και τελικά νίκησε!!!
Η Αθήνα ζει σ’ ένα παραλήρημα ενθουσιασμού. Οι καμπάνες δε σταματούν να χτυπούν. Δημιουργούνται διαδηλώσεις αυθόρμητες στους δρόμους, πανηγυρίζουν, περιπαίζουν τον Μουσολίνι. Καταλαμβάνονται από τους στρατιώτες μας οι μεγάλες πόλεις της Ηπείρου. Ο Μουσολίνι σε μια συγκέντρωση επίλεκτων αξιωματούχων του φασισμού προβάλλει τη δικαιολογία ότι τα άγρια βουνά της Ηπείρου και οι λασπωμένες χαράδρες της δεν προσφέρονται για τους Ιταλούς…ανάγκη να ζητήσουμε ανακωχή, μέσω του Χίτλερ.
Είναι σίγουρο, κρίνοντας σήμερα τον πόλεμο αυτόν, ότι η τελική νίκη και η δόξα θα στεφάνωναν τα ελληνικά όπλα, αν δεν έρχονταν σε βοήθεια των Ιταλών οι σύμμαχοί τους οι Γερμανοί. Όμως οι Έλληνες φαντάροι μας αντιμετώπισαν με το ίδιο θάρρος και με την ίδια γενναιότητα και τους Γερμανούς. Επάνω στο Ηρώον του Ιστίμπεη είναι χαραγμένα τούτα τα λόγια: «Εδώ η υπεροψία του Δυνατού εκάμφθη προ της Δυνάμεως του Δικαίου, τον Απρίλιον του 1941». Ο ανώτατος διοικητής των εχθρικών δυνάμεων επιθέσεως κατά των οχυρών εξαίρει τον ηρωισμό των Ελλήνων μαχητών και εκφράζει τον θαυμασμό του. Ο Χίτλερ εξέδωσε ειδικό ανακοινωθέν, αναγνωρίζοντας τον ελληνικό στρατό ως τον καλύτερο του κόσμου και έλεγε: «Είμαι υποχρεωμένος απέναντι της ιστορίας να διαπιστώσω ότι εξ’ όλων των στρατών που πολέμησαν το Γερμανικό στρατό, ο Ελληνικός είναι ο καλύτερος όλων!»
Οι φαντάροι μας που εξόρμησαν την 28η Οκτωβρίου 1940, ήταν αγωνιστές της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης. Γι’ αυτό είμαστε περήφανοι που ο Θεός μας έδωσε το προνόμιο να ξεχωρίζουμε τον σωστό δρόμο, την αλήθεια και το δίκαιο, για τα οποία μαχόμαστε. Κι αν το θέλουν, κι αν δεν το θέλουν οι φίλοι μας, «Η Ελλάδα θέλει να ζήσει και θα ζήσει»!
Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2021
Ο Άγιος Παΐσιος στο Στρατό
Στο γραφείο Διαβιβάσεων (που υπηρέτησε) ο ένας μου έλεγε ψέματα: «Έρχεται ο πατέρας μου και πρέπει να πάω να το δω. Σε παρακαλώ, κάθισε λίγο στη θέση μου». Ο άλλος: «Ήρθε η αδελφή μου» και δεν ήταν ούτε καν αδελφή του. Κάποιος άλλος κάτι άλλο και εγώ καθόμουν συνέχεια στην υπηρεσία για τον ένα και για τον άλλον και θυσιαζόμουν.
Ύστερα σκούπιζα, καθάριζα, γιατί εκεί στη διμοιρία Διαβιβάσεων απαγορευόταν να μπαίνουν άλλοι. Ούτε αξιωματικός από άλλη υπηρεσία δεν μπορούσε να πάει μέσα, γιατί ήταν και καιρός πολέμου. Καθαρίστρια να πάρουμε δεν μπορούσαμε. Έπαιρνα λοιπόν τη σκούπα και καθάριζα όλους τους χώρους. Εκεί έμαθα να σκουπίζω. «Εδώ είναι μια υπηρεσία», έλεγα, «είναι κατά κάποιον τρόπο, ιερός χώρος, δεν κάνει να είναι ακατάστατα». Ούτε υποχρέωση είχα να σκουπίσω, ούτε ήξερα από σκούπισμα. Μήπως είχα πιάσει ποτέ σκούπα στο σπίτι μου. Και να ήθελα να πιάσω σκούπα, θα με σκότωνε στο ξύλο η αδελφή μου. «Καθαρίστρια» με έλεγαν οι άλλοι, «αιώνιο θύμα» με έλεγαν. Δεν τα λάμβανα υπ’ όψιν μου. Και ούτε για να ακούσω το «ευχαριστώ» το έκανα. Αλλά το έκανα από μέσα μου, γιατί το ένιωθα ως ανάγκη και το χαιρόμουν.
(«Πώς θα σώσουμε τα παιδιά μας»,
Γέροντας Παΐσιος, σελ. 302,303)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2021
Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)
Ζωή Προσφοράς
Τη Διακαινήσιμο Εβδομάδα του 1992, ενώ ο Γέροντας Παΐσιος μιλούσε στην αυλή του με τριάντα περίπου προσκυνητές, άρχισε να κόβει ένα μικρό ατομικό τσουρεκάκι που το είχε φέρει πριν λίγο ένας προσκυνητής. Το πρόσφερε ο Γέροντας στους επισκέπτες της καλύβης του… Πήραν όλοι και τελικά περίσσεψε κιόλας!
Βίωσαν λοιπόν οι επισκέπτες του Αγίου Παϊσίου το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων. Χωρίς φανφάρες, χωρίς πολλά λόγια. Τέτοια θαυμαστά γεγονότα δεν ήταν σπάνια στο καλυβάκι της Παναγούδας.
Ό,τι του έφερναν οι επισκέπτες, το πρόσφερε σε μοναχούς που εγκαταβίωναν σε γειτονικά κελιά. Δεν κρατούσε σχεδόν τίποτε ο ασκητής της αγάπης. Η χαρά της προσφοράς τον έτρεφε και αισθανόταν πληρότητα μεγάλη, όταν πρόσφερε πράγματα δικά του. Έλεγε ο Άγιος: «Όταν δίνει κανείς, αισθάνεται διπλή χαρά. Μία γιατί δίνει και μία γιατί χαίρεται ο άλλος που παίρνει».
Ετοίμαζε ο Άγιος Παΐσιος προσεκτικά τις ευλογίες (τα δώρα) που του έφερναν οι επισκέπτες στο κελί του και τα πήγαινε το βράδυ, ώστε να μην γίνεται αντιληπτός, σε ανήμπορα ηλικιωμένα γεροντάκια. Είχε κανόνα την προσφορά. Τον ανάπαυε να δίνει τα πάντα…ακόμα και το αίμα της καρδιάς του!
Χρήματα δεν κρατούσε, δεν ήθελε ούτε στα χέρια του να τα πιάνει! Είχε αρνηθεί μεγάλα ποσά από πλουσίους, τους οποίους είχε ευεργετήσει ο ίδιος μέσω της προσευχής. Θαυμαστές ιάσεις, αναρρώσεις ασθενών έγιναν πολλές, αλλά δεν δέχτηκε τα χρήματα και τα δώρα που του έστελναν από ευγνωμοσύνη. Τα θεωρούσε βάρος ασήκωτο.
Από τα χρήματα που του άφηναν κρυφά, κρατούσε ελάχιστα μήπως χρειασθεί να βοηθήσει κάποιον επισκέπτη για επείγουσα και σοβαρή ανάγκη. Τα υπόλοιπα τα μοίραζε, τα έδινε ελεημοσύνη, χωρίς να εξετάζει αν ο άλλος τα είχε πραγματική ανάγκη. Τον ενδιέφερε μόνο να δίνει, να προσφέρει ακόμα και από τα ελάχιστα αναγκαία που είχε στο κελί του.
(Μιλτιάδης Βιτάλης, «Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες» του Αγ. Παϊσίου, σελ.169,170)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2021
Εγκαίνια του ναού της Αγ. Βαρβάρας στην Κινσάσα του Κογκό
Κατάθεση των Αγίων Λειψάνων
Ο Ναός της Αγ. Βαρβάρας στην Κινσάσα του Κογκό κτίστηκε με δωρεές ευλαβών πιστών από την Ελλάδα και με την αυτοπρόσωπη επιστασία του αειμνήστου Μητροπολίτη Πενταπόλεως κυρού Ιγνατίου.
Στην τελετή των Εγκαινίων παρευρέθηκε και ο Σεβ. Μητροπολίτης Κατάνγκας, κ. Θεοδόσιος, ο οποίος και μίλησε κατά τη θεία λειτουργία, κατόπιν παρακλήσεως του οικείου Μητροπολίτη κ. Νικηφόρου.
Έψαλλαν οι νέοι της Ενορίας της Αγίας Βαρβάρας και οι φοιτητές της Θεολογικής Σχολής «’Αγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης» του Ορθόδοξου Πανεπιστημίου του Κογκό.
Πριν από το τέλος της θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιότατος και όλος ο λαός γονάτισαν, προσευχήθηκαν και παρακάλεσαν την Αγία Μεγαλομάρτυρα Βαρβάρα, να πρεσβεύει στον Θεό να απαλλάξει τον κόσμο από την πανδημία.
Μετά το τέλος των Εγκαινίων και της Θείας Λειτουργίας, οι νέοι της ενορίας παρουσίασαν εορταστική εκδήλωση και οι κυρίες της ενορίας παρέδωσαν τράπεζα σε όλους τους πιστούς.
(«Πάντα τα Έθνη», Ιαν.-Φεβ. 2021)
Ανάγνωση σχεδίων Εκκλησιών
Η Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας
Ιούλιος - Αύγουστος 2021
Μπορείς Να Γίνεις Καινούργιος Άνθρωπος
Ένας καινούργιος άνθρωπος! Ριζικά αλλαγμένος. Αναγεννημένος. Αυτό είναι το όραμα της χριστιανικής πίστης. Γι’ αυτό σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Χριστός. Γι’ αυτό ίδρυσε την Εκκλησία Του. Γι΄ αυτό κατήλθε το Άγιο Πνεύμα. Όλα υπηρετούν αυτόν τον μεγάλο σκοπό. Όλα αποβλέπουν σε αυτό τον υπέρτατο στόχο. Ο άνθρωπος να γίνει ζωντανή εικόνα του Θεού. Να αναδειχθεί μέτοχος της ζωής του Χριστού.
Αναγεννημένος με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και ενωμένος ο άνθρωπος με τον Ιησού Χριστό πορεύεται πλέον σ’ έναν καινούργιο δρόμο. Μέσα του ρέουν οι χυμοί μιας νέας ζωής, της ζωής του Χριστού. Μπροστά του διανοίγεται μια καινούργια πορεία, την οποία κατευθύνει το θέλημα του Θεού και την φωτίζει άπλετα το Ευαγγέλιο της χαράς και της ελπίδας.
Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι για να γίνουν καινούργιοι άνθρωποι, πρέπει ν’ αλλάξουν οι συνθήκες της ζωής τους. Νομίζουν ότι τα προβλήματα της ζωής τους βρίσκονται έξω από αυτούς. Νομίζουν ότι, αν είχαν περισσότερα χρήματα ή καλύτερη κοινωνική και επαγγελματική θέση, θα ήταν πραγματικά ευτυχισμένοι. Η πείρα όμως διδάσκει ότι όσο καλοί κι αν είναι οι εξωτερικοί παράγοντες, δεν μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο, γιατί δεν έχουν τις δυνάμεις εκείνες που χρειάζεται ο άνθρωπος για να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος. Μόνον όταν εσωτερικά αλλάξει ο άνθρωπος μπορεί να αποκτήσει την ειρήνη και τη χαρά, που με τόσους κόπους μάταια μακριά από το Χριστό αναζητεί.
Την ριζική αυτή αλλαγή του ανθρώπου, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, την επιτελεί το Άγιο Πνεύμα. Ο Πατέρας Ειρηναίος λέει: «Χωρίς το Πνεύμα του Θεού δεν μπορούμε να σωθούμε». Επίσης σύμφωνα με τον π. Μακάριο τον Αιγύπτιο: «Με τη δύναμη του Πνεύματος και την πνευματική αναγέννηση έρχεται ο άνθρωπος στα μέτρα του πρώτου Αδάμ και γίνεται καλύτερος απ’ αυτόν, γιατί αποθεώνεται». Ο Ιερός Χρυσόστομος γράφει: «Ενώ είμαστε κενοί γινόμαστε άρτιοι, νεκροί ανιστάμεθα, φθαρτοί μεταβαλλόμαστε σε αφθαρσία, θνητοί μετατρεπόμαστε σε αθανασία γήινη, γινόμαστε ουράνιοι, έχοντας τη γέννηση από τη σάρκα, γινόμαστε πνευματικοί… Ενώ είμαστε σπήλαιο ληστών (δηλαδή παθών) μεταμορφωνόμαστε σε ναό του ζωντανού Θεού, πένητες και πεπερασμένοι συγγενείς και οικείοι του Θεού, συγκοινωνοί και συγκληρονόμοι Του». Το Πανάγιο Πνεύμα, με την αναγεννητική Του δύναμη, «τελειώνει» (ολοκληρώνει) τη νέα δημιουργία και μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε νέα κτίση» (από τη φωνή Κυρίου, 7 Ιουνίου 1998).
Το Άγιο Πνεύμα, λοιπόν, αναγεννά τον άνθρωπο και τον κάνει έναν καινούργιο άνθρωπο. Το κάνει αυτό, όταν ο άνθρωπος μετανοήσει για την αμαρτωλή του ζωή και πιστέψει στον Χριστό ως τον Μοναδικό του Σωτήρα. Μετάνοια και πίστη, δι’ αγάπης ενεργουμένη είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη σωτηρία του ανθρώπου.
Μιχάλης Κανταρτζής
Χωρίς Τον Χριστό Δεν Θέλω Τίποτα
«Σταθείτε όλα τα σύμπαντα, όλοι οι υπάρχοντες νόες και όλα τα όντα. Κάτω όλες οι νόες, όλες οι ζωές, όλες οι αθανασίες, όλες οι αιωνιότητες. Διότι όλα αυτά χωρίς τον Χριστό είναι κόλαση. Η μία κόλαση χωρίς τον Χριστό στην άλλη κόλαση.
Η ζωή χωρίς τον Χριστό, ο θάνατος χωρίς τον Χριστό, η αλήθεια χωρίς τον Χριστό, ο ήλιος χωρίς τον Χριστό, τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, όλα είναι μία τρομερή ανοησία, ανυπόφορο μαρτύριο, σισύφειο βάσανο, κόλαση. Και ο Θεός ο ίδιος, αν δεν είναι ο Χριστός είναι κόλαση.
Δεν θέλω, ούτε την αλήθεια χωρίς τον Χριστό, ούτε την δικαιοσύνη χωρίς τον Χριστό, ούτε τον Θεό χωρίς τον Χριστό. Δεν τα θέλω με κανένα τρόπο. Θα δεχτώ κάθε είδους θάνατο. Ας με θανατώσετε με όποιον τρόπο θέλετε, αλλά χωρίς τον Χριστό δεν θέλω τίποτα. Ούτε τον εαυτό μου, ούτε τον ίδιο Θεό, ούτε τίποτα άλλο ανάμεσά μας. Δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέλω».
(Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)
Ιούλιος - Αύγουστος 2021
OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH
Το Θείο Δώρο Της Προσευχής
Όλοι οι άγιοι πατέρες της Εκκλησίας ήταν άνθρωποι προσευχής. Πρώτο τους κύριο μέλημα ήταν να επικοινωνούν με το Θεό. Να Τον δοξάζουν, να Τον ευχαριστούν και να ζητούν το έλεός Του για τις ανάγκες τους και τις ανάγκες των άλλων.
Όπως η φύση δεν μπορεί να ζήσει χωρίς νερό, έτσι δεν μπορεί να ζήσει και ο αληθινός Χριστιανός χωρίς προσευχή.
Η προσευχή είναι το οχύρωμα των πιστών. Η προσευχή είναι το ακαταμάχητο όπλο μας. Η προσευχή είναι το καθαρτικό της ψυχής μας. Η προσευχή είναι η απολύτρωση από τα αμαρτήματά μας. Είναι η βάση των αναρίθμητων αγαθών μας. Η προσευχή δεν είναι τίποτε άλλο παρά συνδιάλεξη με το Θεό και ομιλία προς τον Κύριο των όλων. Ποιος είναι ευτυχέστερος άνθρωπος από εκείνον, που αξιώνεται συνεχώς και συνομιλεί με τον Κύριό του; Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας μιλάει για την προσευχή: «Εάν ίδωμεν κάποιον να συνομιλεί με άρχοντα, μας προκαλεί τον θαυμασμό και θεωρούμεν τούτο σπουδαιότατον γεγονός και κατά την διάρκεια της συνομιλίας των κανείς δεν τολμά να τους διακόψει. Πόσον όμως σπουδαιότερο και σημαντικότερο γεγονός είναι δια τον άνθρωπον, όταν δια της προσευχής συνομιλεί με τον Άρχοντα Επουρανίων και Επιγείων! Η προσευχή μας έχει ως βασικό περιεχόμενο την συγχώρησίν των αμαρτημάτων μας και την άφεσιν των παραπτωμάτων μας, την διατήρησην των ήδη χορηγηθέντων «δωρεών», αλλά και εκείνων τα οποία μελλοντικά θα μας δωρηθούν.»
Γι’ αυτό πρέπει να μάθομε να εμμένομε στη ζωή της προσευχής με πίστη, με ελπίδα και με προσδοκία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι «παν δώρημα τέλειον, άνωθεν εστί καταβαίνον εκ του Πατρός των φώτων». Δεν πρέπει να νικώμεθα από τα τεχνάσματα του πονηρού όπως είναι η αμφιβολία, η αναβολή της προσευχής, η κακοκεφιά, η σπατάλη του χρόνου μας σε ανώφελα πράγματα κ.λ.π., αλλά να εμμένομε στην προσευχή, ζητώντας πάντοτε τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος.
Η προσευχή είναι ο ασφαλής τρόπος για να είμαστε πάντοτε στο σωστό δρόμο, για να έχουμε λύση στα καθημερινά μας προβλήματα, για να είμαστε γεμάτοι χαρά και ειρήνη, για να έχουμε φώτιση να ξεχωρίζουμε το σωστό από το λάθος, για να έχουμε εμείς και η οικογένειά μας ζωή με ευλογία και προκοπή.
Πηγή κατήχησης, Λόγος Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου
Η Συμμετοχή Του Κλήρου Στην Επανάσταση Του 1821
Η συμμετοχή του Ράσου - και μάλιστα του Οικουμενικού Πατριαρχείου - στον Αγώνα υπήρξε δείγμα υψηλής αυθυπερβάσεως και αυτοθυσίας, αφού ήταν πια φανερό, ότι ο Αγώνας είχε σαφώς αντιρωμαΐικο και αντιεθναρχικό χαρακτήρα, στρεφόμενο και κατά του Πατριάρχου, ως Εθνάρχου Ρωμιών. Η συμμετοχή δε αυτή ομολογείται από εκείνους, που την έζησαν σ’ όλη τη διάρκεια του Αγώνα και ήταν σε θέση να την επιβεβαιώσουν. «Πλησίον εις τον Ιερέα - έλεγε ο Θ. Κολοκοτρώνης - ήτο ο λαϊκός, καθήμενοι εις ένα σκαμνί, Πατριάρχης και τσομπάνης, ναύτης και γραμματισμένος, ιατροί, κλεφτοκαπεταναίοι, προεστοί και έμποροι». Η σημαντικότερη προσφορά του Ράσου στο Έθνος μας δεν ήταν τόσο η συμμετοχή του Κλήρου στις ένοπλες εξεγέρσεις και συγκρούσεις, όσο η συμβολή του Ράσου στη συντήρηση το ελληνορθόδοξου φρονήματος του Γένους και της αγάπης του προς την ελευθερία. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις δεν θα μπορούσε να υπάρξει Εικοσιένα.
Πρωτ. Γεωργίου Μεταλληνού
Δια ν’ απολαύσωμεν την ελευθερίαν πρέπει να αποφασίσωμεν ν’ αποθάνωμεν με τα όπλα εις τας χείρας, και τότε ας την χαρώσιν οι μεταγενέστεροί μας. Αν όμως δειλιάσωμεν τώρα, τότε αιωνίως εχαθήκαμεν και ημείς και όλον το Έθνος μας. Όθεν, όποιος αγαπά την αλήθειαν, την πίστιν και την πατρίδα, ας δράξη τα όπλα και ας έλθη μαζί μας.
Ο Σαλώνων Ησαΐας
Ιούλιος - Αύγουστος 2021
ΠΕΡΙ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Η Χαρισματική Ζωή
Ο συνειδητός Χριστιανός, με την κυριαρχία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή του, απολαμβάνει τις δωρεές Του, τις ενέργειές Του, το βάθος και τον πλούτο μιας νέας ουράνιας εσωτερικής ζωής. Η νέα ζωή που χαρίζει δωρεάν – κατά χάριν – ο Θεός, βασίζεται στο λυτρωτικό έργο του Ιησού Χριστού στο σταυρό και είναι μια ζωή Αγίου Πνεύματος. Αυτό ακριβώς βίωσαν και όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας.
Στη νέα αυτή ζωή ο άνθρωπος γίνεται ένα καινούργιο δημιούργημα, γιατί το Άγιο Πνεύμα έρχεται και κατοικεί, «σκηνώνει» μέσα του, όπως το ακούμε και το λέμε σε κάθε ακολουθία στην Εκκλησία (Βασιλεύ Ουράνιε, …, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν). Η ζωή αυτή, με τις πολλές ευλογίες της, είναι επίσης και μια ζωή χαρισματική. Όπου το Άγιο Πνεύμα πνέει ελεύθερα, εκεί δίνει και τα δώρα Του, τα χαρίσματά Του.
Το Άγιο Πνεύμα που κάνει τον άνθρωπο καινούργιο, δεν είναι μόνον «φως και ζωή και ζώσα πηγή νοερά», είναι επίσης και «Θεός και Θεοποιούν και διαιρούν χαρίσματα». Όλα αυτά τα ενεργεί το Άγιο Πνεύμα, δίνοντας σε κάθε πιστό τα χαρίσματα εκείνα που είναι αναγκαία για την Εκκλησία του Χριστού. Τα χαρίσματα αυτά αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη στις επιστολές: προς Ρωμαίους κεφ. 12, Α’ προς Κορινθίους κεφ. 12 και 14 και προς Εφεσίους κεφ. 4.
Ο Μοναχός και Πατέρας της Εκκλησίας Ευθύμιος Ζηγαβηνός, στο έργο του «Πανοπλία Δογματική», τίτλος ΙΓ’ «Το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνον από τον Πατέρα», γράφει: «Το Πνεύμα πάντοτε ήταν μαζί με τους πνευματικούς, ενεργεί δε σύμφωνα με την ανάγκη, είτε σε προφητεία, είτε σε θεραπεία, είτε σε άλλα δυναμικά ενεργήματα».
Η Αγία Τριάδα δείχνει τη δύναμή της με τα χαρίσματα που δίνει σε κληρικούς και λαϊκούς, όπως γράφουν και οι Πατέρες της Εκκλησίας Ωριγένης, Ειρηναίος, Ιουστίνος ο Μάρτυς και πολλοί άλλοι. Έτσι, με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος πιστεύουν οι άνθρωποι στον Ιησού Χριστό (ευαγγελισμός) και γίνονται συνειδητοί Χριστιανοί (σαν να φεύγει από το πρόσωπό τους η μαυρίλα των αμαρτιών και φωτίζονται με το φως του Χριστού σε σημείο να λάμπουν και έτσι βλέπουμε τα φωτοστέφανα στις αγιογραφίες). Στη συνέχεια μαθαίνουν τα δόγματα της πίστης (διδασκαλία), αρχίζουν να ακούν τους ποιμένες τους (ιερείς) και να υπακούν στο Θεό, κλπ.
Μακάρι, όλοι μας να λαχταρήσουμε, πρώτα οι ιερείς και παράλληλα και οι λαϊκοί, να ζούμε με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, όπως έγινε και στο ξεκίνημα της Εκκλησίας την ημέρα της Πεντηκοστής, και είδαμε τεράστια εξάπλωση της πίστης στο Χριστό παρά τους διωγμούς, όπου η παρουσία του Αγίου Πνεύματος ήταν ζωντανή και αισθητή στους πιστούς, δίδοντάς τους πλούσια τα χαρίσματα.
Μιχάλης Κανταρτζής