Μάρτιος - Απρίλιος 2021
Η ευλογία της προσευχής
Ο πιστός και ευσεβής άνθρωπος χρησιμοποιεί τον λόγο του κατ’ εξοχήν προς δοξολογία και ευχαριστία του Θεού. Από την απλή αναφώνησή του «δόξα τω Θεώ» που κάθε στιγμή, στις χαρές και στις λύπες της ζωής μπορεί να αναφωνήσει, μέχρι και τις τακτικές ώρες της προσευχής, «εν παντί καιρώ και τόπω» ο πιστός μπορεί να λέει: «Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριο και πάντα τα εντός μου το όνομα το άγιον αυτού» (Ψαλμ. 102:1).
Η δοξολογία, ο ύμνος, η αίνεση, η λατρεία, η τιμή, η προσκύνηση, η ευχαριστία, η ευγνωμοσύνη, είναι η αδιάκοπη προσευχή του πιστού Χριστιανού. «Άσω τω Κυρίω εν τη ζωή μου, ψαλώ τω Θεώ μου έως υπάρχω» (Ψαλμ. 103:33). «Αίνει η ψυχή μου τον Κύριον, αινέσω Κύριον εν τη ζωή μου» (Ψαλμ. 145). Η καρδιά του πιστού είναι γεμάτη με ευγνωμοσύνη και θαυμασμό προς τον Κύριο, δι’ αυτό συνέχεια και ακατάπαυστα υμνεί και δοξάζει Αυτόν. «Εξομολογήσομαί σοι Κύριε εν όλη καρδία μου, διηγήσομαι πάντα τα θαυμάσιά σου» (Ψαλμ. 9:2), και «η γλώσσα μου μελετά την δικαιοσύνη σου, όλην την ημέρα τον έπαινόν σου» (Ψαλμ. 34:28).
Τα χείλη του Χριστιανού εξαγνίζονται μέσα στη συνεχή προσευχή. Γι’ αυτό με ευλάβεια παρακαλεί: «Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου» (Ψαλμ. 50:17). Τα χείλη μου θα υμνούν το όνομα του Θεού και τα ίδια «χείλη μου αγαλλιάσονται και επαινέσουσί σε» (Ψαλμ. 2:6) και «το στόμα θα εξαγγείλει και υμνεί την δικαιοσύνη σου» (Ψαλμ. 10:15).
Η προτροπή του ψαλμωδού «άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν» και «άσατε αυτώ, ψάλατε αυτώ» (Ψαλμ. 95:1) γίνεται στα χείλη του πιστού διαρκώς μια αφορμή δοξολογίας ύμνων προς τον Θεόν.
Συγχρόνως όμως οι λόγοι της προσευχής των Χριστιανών γίνονται και λόγοι δεήσεως, ικεσίας, παρακλήσεως, εξομολογήσεως προς τον Ουράνιο Πατέρα. Στις κρίσιμες ώρες των θλίψεων και των πειρασμών ο πιστός ομολογεί: «Ψυχή μου προς τον Κύριον εκέκραξα» (Ψαλμ. 104:1), «εκ βαθέων εκέκραξά σοι Κύριε, Κύριε εισάκουσον της ψυχής μου» (Ψαλμ. 3:5). «Φωνή μου προς Κύριον εκέκραξα, φωνή μου προς Κύριον εδεήθην» (Ψαλμ. 129:1).
(Γεωργίου Κωστάκη, «Λόγος», σελ. 114-116)
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
Πώς οφείλουμε να νηστεύουμε
«Νηστεύεις; Απόδειξέ μου το δια μέσου των ίδιων των έργων. Ποια έργα εννοεί; Αν δεις φτωχό, να τον ελεήσεις. Αν δεις εχθρό, να συμφιλιωθείς μαζί του. Αν δεις μια όμορφη γυναίκα, να την αντιπαρέλθεις. Ας μη νηστεύει, λοιπόν, μόνο το στόμα, αλλά και το μάτι και η ακοή, και τα πόδια και τα χέρια και όλα τα μέλη του σώματός μας. Να νηστεύουν τα χέρια, παραμένοντας καθαρά από την αρπαγή και την πλεονεξία. Να νηστεύουν τα πόδια, ξεκόβοντας από τους δρόμους που οδηγούν σε αμαρτωλά θεάματα. Να νηστεύουν τα μάτια, εξασκούμενα να μην πέφτουν ποτέ λάγνα πάνω σε όμορφα πρόσωπα, ούτε να περιεργάζονται τα κάλλη των άλλων…. Ας νηστεύει και η ακοή. Και νηστεία της ακοής είναι να μη δέχεται κακολογίες και διαβολές…. Ας νηστεύει και το στόμα από αισχρά λόγια και λοιδορίες. Διότι τι όφελος έχουμε, όταν απέχουμε από πουλερικά και ψάρια, δαγκώνουμε όμως και κατατρώμε τους αδελφούς μας»;
Ο Μακρυγιάννης είπε…
«… Πατρίς, να μακαρίζεις γενικώς όλους τους Έλληνες, ότι θυσιάστηκαν για σένα, να σ’ αναστήσουνε, να ξαναειπωθείς άλλη μια φορά ελεύθερη πατρίδα, που ήσουνα χαμένη και σβησμένη από τον κατάλογο των εθνών. Όλους αυτούς να τους μακαρίζεις.
Όμως να θυμάσαι και να λαμπρύνεις εκείνους που πρωτοθυσιάστηκαν στην Αλαμάνα, πολεμώντας με τόση δύναμη Τούρκων· κι εκείνους που αποφάσισαν και κλείστηκαν σε μια μαντρούλα με πλίθες, αδύνατη, στο Χάνι της Γραβιάς· κι εκείνους που λιώσανε τόση Τουρκιά και πασάδες στα Βασιλικά· κι εκείνους που αγωνίστηκαν σα λιοντάρια στη Λαγκάδα του Μακρυνόρου, όπου πολεμήθηκαν συνχρόνως σ’ αυτές τις δυο θέσες πού ’ναι τα κλειδιά σου – ένα η Πόρτα του Μακρυνόρου, και τ’ άλλο των Θερμοπύλων. Κι αφού πήγανε κι από τα δυο μέρη ν’ ανοίξουνε δρόμο οι Τούρκοι, εκείνοι οι αθάνατοι, τόσοι λίγοι, ογδόντα ένας στη Λαγκάδα, γιόμωσαν τον τόπο κόκαλα εκεί. Και τους καταδιάλυσαν, εκείνοι οι ολίγοι, στ’ άλλο μέρος των Θερμοπύλων κι άλλού.
Αυτήνοι σε ανάστησαν και δεν μπήκε δύναμη και ζαϊρέδες και πολεμοφόδια. Αυτήνοι ψύχωσαν εκείνους που πολιορκούσαν τους ντόπιους Τούρκους και φρουρές· και νηστικούς κι αδύνατους τους περιλάβαν και τους σφάξαν σαν τραγιά. Και τέλος πάντων, Πατρίδα, αυτήνοι κατατρέχονται από τους Εκλαμπρότατους, τους Εξοχώτατους, από τον Κυβερνήτη σου κι αδελφούς του…
Γύμνωσαν και τους Τούρκους, παίρνοντας το βίον τους, και το έθνος το γύμνωσαν και το αφάνισαν, γιόμωσαν φατρίες και κακίες τους ανθρώπους του αγώνος. Τους καταδιαιρούν – γιομόζουν αυτείνοι αγαθά. Και οι Κολοκοτρωναίγοι οι φίλοι τους τα καλύτερα υποστατικά και πλούτη της πατρίδος. Έμειναν οι αγωνισταί διακονιαραίοι»
«Μακρυγιάννη Γιάννη: «Άπαντα», εκδόσεις «Μέρμηγκας»,
Αθήνα, 1975, σελ. 149-150»
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
ΠΕΡΙ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Ζητάτε το Άγιο Πνεύμα
Ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα, χαρίζει στον άνθρωπο την πιο ολοκληρωμένη και ισορροπημένη ζωή. Ό,τι είναι σημαντικό στη ζωή έχει γίνει από το Άγιο Πνεύμα. Kαι έγινε, γιατί οι άνθρωποι του Θεού, παρά την αμαρτωλότητά τους, ζήτησαν και δέχτηκαν τη μοναδική σωτήρια και δυναμική επέμβαση του Παρακλήτου. Όσοι έχουν την εμπειρία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή τους – και όλοι μπορούν να την έχουν – είναι οι συνειδητοί Χριστιανοί που ζουν μια ευτυχισμένη, ειρηνική ζωή.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός υποσχέθηκε να στείλει το Άγιο Πνεύμα σε κάθε άνθρωπο που ταπεινά και για τη δόξα Του θα το ζητήσει. «Αν, λοιπόν, εσείς, παρόλο που είστε αμαρτωλοί, ξέρετε να δίνετε καλά πράγματα στα παιδιά σας, πολύ περισσότερο ο ουράνιος Πατέρας θα δώσει το Άγιο Πνεύμα σε όσους το ζητούν» (Λουκάς 11:13).
Η υπόσχεση αυτή του Κυρίου πραγματοποιείται στη ζωή του κάθε ανθρώπου, αυτού, δηλαδή, που ζητάει ταπεινά το Άγιο Πνεύμα στη ζωή του. Τι λέμε όμως στην προσευχή μας στο Άγιο Πνεύμα: «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών». Προσευχόμαστε, λοιπόν, και ζητάμε το Άγιο Πνεύμα να έλθει στη ζωή μας..
Στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. 1 και χωρίο 14), βλέπουμε ένα από τα πρότυπα προσευχής και συμπεριφοράς για τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας. Διαβάζουμε: «Όλοι αυτοί, με μια ψυχή ήταν αφοσιωμένοι στην προσευχή και τη δέηση προς το Θεό. Μαζί τους ήταν και γυναίκες, καθώς και η Μαρία, η μητέρα του Ιησού, και τα αδέρφια του». Ο αείμνηστος καθηγητής Π. Τρεμπέλας κάνει το παρακάτω σχόλιο σ’ αυτό το χωρίο. «Επέμενον επιμελώς και συνεχώς σε κάτι που τόσον ήθελον». Μπροστά στο μεγάλο έργο που είχαν να κάνουν, οι πρώτοι Χριστιανοί δόθηκαν νύχτα και ημέρα στην προσευχή, περιμένοντας το Άγιο Πνεύμα και ο Κύριος ικανοποίησε τη βαθιά τους επιθυμία και εκπλήρωσε την υπόσχεσή Του, στέλνοντας το Άγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής.
Το Άγιο Πνεύμα είναι ο «Εκπρόσωπος» της Αγίας Τριάδος επάνω στη γη. Ορατά και αόρατα ενεργεί στους συνειδητούς Χριστιανούς και τους ελέγχει για τις αμαρτίες τους (Ιωάν 16:8-11). Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί από μόνος του ή με οποιεσδήποτε εξωτερικές δυνάμεις να αλλάξει τον εαυτό του. Η ριζική αλλαγή του ανθρώπου γίνεται αποκλειστικά από το Άγιο Πνεύμα. Και γίνεται, όταν ο άνθρωπος το ζητήσει.
Ο λαός μας σήμερα, που οι ηθικές και πνευματικές αξίες κλονίζονται ανεπανόρθωτα, χρειάζεται το Άγιο Πνεύμα. Όσοι αγαπούμε τον Κύριο, την Εκκλησία και τον λαό μας, πρέπει να στρατευτούμε στον ευλογημένο αγώνα της προσευχής για μια καινούργια Πεντηκοστή. Είναι απαραίτητο να επιθυμήσουμε βαθιά, να εκζητήσουμε τον Κύριο νύχτα και ημέρα. Χρειαζόμαστε πάρα πολύ το Θεό, το Άγιο Πνεύμα στη ζωή μας και στην Πατρίδα μας.
Μιχάλης Κανταρτζής
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
Το Πάθημα Του Θύμιου
Ο Θύμιος ήταν ένα όμορφο και χαριτωμένο αγόρι. Είχε ωραία χαρακτηριστικά και ήταν αρκετά ψηλός για την ηλικία του. Αγαπούσε πολύ το παιχνίδι. Οι ώρες που ξόδευε για να ικανοποιήσει τον εαυτό του παίζοντας στην αυλή με τα χώματα, τη γάτα ή το πρόβατο ήταν πάρα πολλές. Τα μαθήματά του «τα φόρτωνε στον κόκορα». Κάθε φορά που τον φώναζε η μητέρα του να έρθει στο σπίτι για να διαβάσει ή να κάνει κάποια δουλειά, η απάντηση του Θύμιου ήταν: «Μια στιγμή, μαμά».
Έτσι λοιπόν, μια μέρα, ενώ ο Θύμιος έπαιζε στην αυλή, σκαρφάλωσε πάνω σ’ ένα δέντρο. Από εκεί ψηλά κοιτούσε πόσο όμορφη είναι η φύση γύρω του. Ξαφνικά όμως, βλέπει σταματημένο σε μια γωνιά του δρόμου τον παγωτατζή, περιτριγυρισμένο από παιδάκια.
Ο Θύμιος βιαστικά - βιαστικά αρχίζει να κατεβαίνει από το δέντρο. Πάνω στη βιασύνη του να κατεβεί γρήγορα - γρήγορα, το πουκάμισό του γαντζώθηκε στα κλαδιά. Μη μπορώντας λοιπόν να ελευθερωθεί, φωνάζει τη μητέρα του.
Αυτή, χωρίς να βιάζεται του απαντά:
«Μια στιγμή, Θύμιε».
- Καλέ μαμά, έλα γρήγορα σε παρακαλώ.
- Μια στιγμή, Θύμιε.
Έτσι, η μαμά, για να αποδείξει στον Θύμιο πόσο άσχημο είναι όταν δεν υπακούει αμέσως, άργησε να τον βοηθήσει να ξεμπλέξει από τα κλαδιά, με αποτέλεσμα να φύγει ο παγωτατζής.
Έκλαψε ο Θύμιος και στενοχωρήθηκε, αλλά η καλή του η μητέρα που αγαπούσε τον Θεό και ήθελε να διδάξει τα πράγματα του Θεού στο γιο της, αγκάλιασε τον Θύμιο και τον φίλησε στοργικά. Του εξήγησε ότι αυτό συνέβη για να καταλάβει κι εκείνος πόσο σημαντικό είναι να είμαστε υπάκουοι στους γονείς μας και στον Θεό.
Ο Θύμιος κατάλαβε και προσευχήθηκε στον Θεό να τον συγχωρήσει και να τον βοηθήσει να αλλάξει. Άφησε την ανυπακοή και την τεμπελιά και έγινε χαρούμενος, υπάκουος κι εργατικός.
Αν θέλεις να προκόψεις στη ζωή σου, μπορείς να ζητήσεις από τον Χριστό να έρθει στην καρδιά σου και να κάνει κι εσένα ένα τέτοιο παιδί.
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
Η σημασία της Συγχώρησης
για την Ψυχική και την Σωματική Υγεία
Δεν μπορείς να πηγαίνεις στο Θεό με κακίες, τσακωμένος και να λες, εγώ πηγαίνω και κάνω προσευχή στην Εκκλησία. Αυτή η κατάσταση θα σε αρρωστήσει. Εις υγείαν ψυχής και σώματος θα είσαι, μόνον όταν είσαι άνθρωπος αγαπημένος και συγχωρεμένος με όλους.
Μαζί με όλα τα άλλα, συν–χωράω και σένα, δηλαδή σε χωράω και σένα. Έλα μπες στην καρδιά μου, σε αντέχω. Όποιος το κάνει αυτό κερδίζει στη ζωή του πολλά χρόνια. Διότι το να κρατάς κακίες σε λιώνει, σε αρρωσταίνει, σε δηλητηριάζει, σε καταστρέφει. Είναι μεγάλη ξεκούραση στην ψυχή μας να πούμε στο Θεό «και άφες ημίν …», αλλά να το έχεις κάνει, όχι μόνον να το λες: «Εγώ Κύριε συγχωρώ αυτούς που με στεναχώρησαν. Έτσι ήξεραν, έτσι έκαναν. Δεν είχαν δίκιο, αλλά τους συγχωρώ».
Θες να δεις το Θεό; Θες να ηρεμήσει η ψυχή σου; Προσπάθησε να συγχωρέσεις αυτούς που σου δημιούργησαν πόνο, για να κοιμηθείς πιο καλά το βράδυ και να είναι ο ύπνος σου χορταστικός. Ο καθένας έχει τα ελαφρυντικά του. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δίκιο. Γιατί ο καθένας για να κάνει αυτό που κάνει κάτι σκέφτηκε, κάπως μεγάλωσε, κάτι έμαθε. Όταν το καταλάβεις αυτό θα ηρεμήσεις και θα γλυτώσεις πολύ κούραση ψυχής. Οι αρχαίοι Έλληνες, τον άνθρωπο που δεν συγχωρούσε και κρατούσε κακίες, τον ονόμαζαν μοχθηρό. Επειδή είναι μόχθος, κούραση, είναι κουραστικό πράγμα να βάζεις το μυαλό σου να θυμάται ποιος σε αδίκησε και να του κρατάς κακία. Σε κουράζει εσένα τον ίδιο. Άστο να φύγει, προσπέρασέ το.
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
Το Μυστήριο Του Γάμου
(Ιερομονάχου Γρηγορίου)
Είναι κοινή διαπίστωση πως στις μέρες μας ο θεσμός του γάμου και της οικογενείας διέρχεται μία βαθιά και πρωτόγνωρη κρίση. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι πολύ δύσκολα αποφασίζουν να παντρευτούν, ενώ πολύ εύκολα φθάνουν στον χωρισμό. Ακόμη και στις περιπτώσεις που ο γάμος δεν διαλύεται, τις περισσότερες φορές - δυστυχώς - είναι μία απλή συμβίωση για χάρη των παιδιών ή της κοινωνικής ευπρέπειας, και όχι μία συμπόρευση αγάπης.
Τίθεται έτσι εκ των πραγμάτων το ερώτημα: «Ποια είναι τα αίτια αυτής της θεμελιώδους κρίσεως του γάμου και της οικογενείας;» Κατά τη γνώμη πολλών πνευματικών ανθρώπων το αίτιο είναι ότι ο γάμος έπαψε να είναι εργαστήριο αγάπης, στο οποίο οι σύζυγοι συμπορεύονται με τον Χριστό.
Στις μέρες μας δυστυχώς ο γάμος εξελίχθηκε σε πεδίο πολλαπλών εγωιστικών συγκρούσεων που κάνουν τον έγγαμο βίο αβίωτο. Όταν στο οικοδόμημα της οικογενειακής εστίας θεμέλιο δεν είναι ο Χριστός, δηλαδή η Αγάπη, αλλά ο εγωϊσμός και το θέλημά μας, δηλαδή ο εαυτός μας, επόμενο είναι να διαλύεται ο γάμος, πολλές φορές κατά τον καιρό της γνωριμίας και του αρραβώνος ή πολύ σύντομα μετά την τέλεση του Μυστηρίου του Γάμου.
Αυτός που χαράσσει τις γραμμές αυτές είχε προ πολλού λάβει την απόφαση να μην καταγράψει τις εμπειρίες του για το μυστήριο του γάμου, εμπειρίες οδυνηρές από την ταπεινή διακονία του στο μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως. Πιστεύει ότι αρμοδιώτεροι να το πράξουν αυτό είναι οι έγγαμοι αδελφοί και συλλειτουργοί που είναι πνευματικοί πατέρες και ταυτόχρονα βιώνουν οι ίδιοι το μυστήριο του γάμου. Παρά ταύτα παραβαίνει τις προσωπικές του επιθυμίες και αποφάσεις, θέτοντας πάνω από αυτές την υπακοή σε σεβαστό και αγαπητό αδελφό συλλειτουργό, ελπίζοντας να τύχει της συγνώμης των εγγάμων πατέρων και αδελφών.
Συγκατατέθηκε, λοιπόν, να καταθέσει τις σχετικές εμπειρίες του, αφού άλλωστε επί δεκαετίες, δια της ιεράς εξομολογήσεως, κατά θεία συγκατάβαση, καθοδηγεί εγγάμους αδελφούς. Και ζητεί εκ των προτέρων τη συγγνώμη των αδελφών αναγνωστών για το τόλμημά του και τις ευχές τους για τη σωτηρία του.
Μάρτιος - Απρίλιος 2021
Ο αββάς Μακάριος ο Αιγύπτιος και οι κλέπτες
Ο Αββάς Μακάριος, γυρίζοντας μία ημέρα στη σκήτη του, βρήκε κάποιον που του έκλεβε τα πράγματά του και τα φόρτωνε σ’ ένα μουλάρι. Και τότες, έτρεξε να του συμπαρασταθεί σαν να μην ήτανε δικά του. Και σαν νάτανε ξένος κι αδιάφορος, τον βοηθούσε να φορτώσει στο ζώο και τα υπόλοιπα. Και ύστερα, ήσυχα-ήσυχα, καθώς τον έβγαζε ως την εξώπορτα, του είπε:
- Τίποτα, παιδί μου, δεν είχαμε μαζί μας, όταν ήλθαμε στον κόσμο και τίποτα δεν θα πάρωμεν μαζί μας, όταν θα φύγωμε. Ο Κύριος μου τα’ δωκε αυτά και με το θέλημά Του έγινε αυτό που έγινε. Ας είναι τρισευλογημένο το όνομά Του για όλα.
Άλλη μια φορά πάλι, την ώρα που έλλειπε από τη σκήτη του, μπήκε σ’ αυτή κάποιος κλέφτης. Και γυρίζοντας ο Γέροντας ξαφνικά, τον έπιασε που έπαιρνε τη φτωχική του οικοσκευή και την εφόρτωνε στην καμήλα του.
Έτρεξε λοιπόν κι αυτός στο κελί του και παίρνοντας τα υπόλοιπα από τα πράγματά του τα παράδινε στον κλέφτη, για να τα φορτώσει κι αυτά στην καμήλα του. Αφού λοιπόν ο κλέφτης τα εγομάριασεν όλα, άρχισε να κτυπά την καμήλα του, για να σηκωθεί και να φύγουνε, αυτή όμως δεν σηκωνότανε, με κανένα τρόπο.
Όταν λοιπόν το είδε αυτό ο Αββάς Μακάριος, μπήκε γρήγορα στο κελί του και παίρνοντας ένα μικρό σκαλίδι που είχε μείνει, το φόρτωσε κι αυτό επάνω στην καμήλα λέγοντας:
- Αυτό αδελφέ μου, θέλει η καμήλα και γι’ αυτό δεν σηκώνεται. Και κτυπώντας την λίγο με το πόδι του, της είπε: «Σήκω επάνω». Κι αυτή αμέσως σηκώθηκε. Κι αφού προχώρησε λιγάκι, πάλι ξανακάθισε. Κι αφού με κανένα τρόπο δεν ξανασηκώθηκε, παρά αφού πρώτα την ξεφόρτωσε από τα πράγματα, που την είχαν φορτώσει. Κι ο κλέφτης καταντροπιάσθηκε κι έφυγε, χωρίς να πάρει τίποτα μαζί του.
(Διαχρονικές λυτρωτικές αλήθειες, σελ. 148, 149)