Ιούλιος - Αύγουστος 2021
Παιδική Γωνιά
Η Γρανίτα
O Γιώργος και ο Κυριάκος κάθονταν δίπλα-δίπλα στη βεράντα του σπιτιού του Γιώργου, τρώγοντας με ευχαρίστηση τη γρανίτα φράουλα που τους είχε προσφέρει η μητέρα του.
Το σχολείο είχε τελειώσει και η συζήτηση ήταν για τις καλοκαιρινές διακοπές.
– Πού θα πάτε φέτος; ρώτησε ο Κυριάκος το φίλο του.
– Στο χωριό της γιαγιάς, όπως κάθε χρόνο, απάντησε ο Γιώργος εμφανώς στενοχωρημένος. Φέτος, ήθελα πολύ να πάω κατασκήνωση, όμως δεν κατάφερα το χειμώνα να μαζέψω τα χρήματα που χρειάζονται. Του χρόνου όμως είμαι σίγουρος πως θα το καταφέρω, γιατί απλώς θα συμπληρώσω αυτά που μάζεψα αυτή τη χρονιά.
– Ευτυχώς, εγώ δεν έχω τέτοια προβλήματα, είπε ο Κυριάκος. Ο πατέρας μου βγάζει πολλά λεφτά, δουλεύει και η μάννα μου. Να, βλέπεις το μπλουζάκι που φοράω σήμερα; «Λακόστ», το πήρα για την κατασκήνωση.
Ο Γιώργος θαύμασε το καινούργιο κάτασπρο μπλουζάκι του φίλου του και σκέφτηκε πως μόνον όταν άρχιζε ο ίδιος να δουλεύει, θα μπορούσε να κάνει τέτοια όνειρα. Σκέφτηκε ακόμα πως, το μόνο που μπορούσε να κάνει αυτή τη στιγμή για να παρηγορηθεί, ήταν να πάει στην κουζίνα να αποτελειώσει τη γρανίτα που είχε μισοφάει και να φέρει και στον φίλο του άλλο ένα ποτήρι. Σηκώθηκε βιαστικός κι όπως έκανε να γυρίσει, το ποτήρι που κρατούσε έγειρε προς τον Κυριάκο, ρίχνοντας την υπόλοιπη γρανίτα πάνω στο κάτασπρο καινούργιο «Λακόστ». Τη σιωπή της έκπληξης και του ξαφνιάσματος ακολούθησαν οι θυμωμένες φωνές του Κυριάκου:
– Καημένε Γιώργο, σ’ έφαγε η ζήλια σου για το μπλουζάκι και μου το ’κανες «μαντάρα». Είσαι άχρηστος και ζηλιάρης, είπε και σηκώθηκε να φύγει, κλείνοντας με δύναμη την πόρτα πίσω του.
Σε λίγη ώρα ο Γιώργος χτυπούσε το κουδούνι του σπιτιού του Κυριάκου.
– Σου ζητώ συγνώμη για τη ζημιά που σου έκανα.
– Δεν ήταν ζήλια, μια στιγμή αδεξιότητας ήταν, του είπε, βάζοντάς του στο χέρι ένα φάκελο και έφυγε αμέσως.
Ο Κυριάκος άνοιξε το φάκελο και μίλησε στον πατέρα του, που κατάλαβε πως κάτι έγινε και ήρθε κοντά του.
– Ο Γιώργος με ντρόπιασε με τον τρόπο του, είπε με κατεβασμένο κεφάλι. Μου έφερε τα χρήματα που μάζευε για την κατασκήνωση για να αγοράσω άλλο μπλουζάκι, αλλά εγώ του φέρθηκα πολύ άσχημα. Φάνηκα πολύ εγωιστής κι ο Γιώργος είναι καλό παιδί.
– Μην το σκέφτεσαι λοιπόν πολύ, είπε ο πατέρας. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.
– Ναι, μπαμπά, θα επιστρέψω αμέσως τα χρήματα στον Γιώργο και θα ζητήσω συγνώμη. Και θέλω να σου ζητήσω μια χάρη. Μπορώ σε παρακαλώ να πάρω το φίλο μου στην κατασκήνωση μαζί μου φέτος;
Πόση προσοχή, λοιπόν, χρειάζεται στη ζωή μας, για να δίνουμε το καλό παράδειγμα και να έχουμε καλή συμπεριφορά!
Ιούλιος - Αύγουστος 2021
Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες (Οσίου Παϊσίου)
Η Παναγία και το Καντήλι της
Την Παναγία την είχε σαν μάνα του (ο Γέροντας Παΐσιος). Την ένιωθε δική του μητέρα και όχι σπάνια, με απλότητα μικρού παιδιού της ζητούσε να στηρίξει επισκέπτες και προσκυνητές.
Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από την εμφάνιση του Χριστού και συνέβη στον Γέροντα Παϊσιο ένα ακόμη θαυμαστό και θείο γεγονός, την ώρα που στο μικρό εκκλησάκι της καλύβης του διάβαζε ο διάκονος το Τροπάριο «Μαρία, Μήτερ Θεού, της ευωδίας το σεπτόν σκήνωμα».
Ήταν παραμονή της εορτής του Τιμίου Σταυρού και μαζί του ήταν τότε ο διάκονος και νυν Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος, ένας σπουδαίος κληρικός με σημαντική και αξιέπαινη ποιμαντορική και φιλανθρωπική δράση. Έκαναν μαζί αγρυπνία και το πρωί θα ερχόταν παπάς για τη Θεία Λειτουργία από τη Μονή Σταυρονικήτα. Ο Γέροντας στεκόταν δίπλα στον διάκο και έκανε συνεχώς εδαφιαίες μετάνοιες σε όλη τη διάρκεια της Ακολουθίας της Μεταλήψεως.
Ήταν μία παρά, περασμένα μεσάνυχτα και ο διάκος καθόταν στο μοναδικό στασίδι που υπήρχε, κρατώντας ένα κερί για να μπορεί να διαβάζει τη Θεία Μετάληψη. Τότε μέσα στο εκκλησάκι ακούστηκε ένας απαλός θόρυβος σαν αύρα θαλασσινή σε παραδεισένιο τοπίο. Την ίδια στιγμή το σχεδόν σκοτεινό εκκλησάκι που φωτιζόταν μόνο από τα καντήλια και τα κεριά, φωτίστηκε με ουράνιο φως που έμοιαζε σαν προβολέας με λευκό φως. Ταυτόχρονα το καντήλι της Παναγίας άρχισε να πηγαινοέρχεται σαν εκκρεμές, ενώ τα υπόλοιπα καντήλια παρέμεναν ακίνητα.
Έκπληκτος ο διάκος παρατηρούσε το υπερφυσικό γεγονός. Τότε στράφηκε με απορία και δέος μαζί στον π. Παΐσιο που του έκανε νόημα να σωπάσει. Αμήχανος απ’ όσα συνέβαιναν στο εκκλησάκι, όπου επικρατούσε ουράνια γαλήνη, μετά από λίγο συνέχισε από μόνος του να διαβάζει την Ακολουθία, ενώ μια ανατριχίλα διαπερνούσε το κορμί του. Ο Γέροντας είχε τα χέρια του σταυρωμένα στο στήθος. Ήταν σκυφτός με το κεφάλι του να ακουμπάει στο δάπεδο.
Το θεϊκό αυτό γεγονός κράτησε περίπου μία ώρα. Είχε χαθεί η αίσθηση του χρόνου, όταν στο σημείο που ο διάκος έφτασε στην ευχή, «από ρυπαρών χειλέων…» σιγά σιγά έσβησε το δυνατό φως και σταμάτησε να κουνιέται το καντήλι της Παναγίας.
Λίγο αργότερα, όταν επέστρεψαν οι δυο τους στον κύριο χώρο της καλύβης, ρώτησε ο διάκος τον π. Παΐσιο:
– «Γέροντα, τι ήταν αυτό το πράγμα;»
– «Ποιο πράγμα;»
– «Το καντήλι. Πως κουνιόταν το καντήλι τόση ώρα;»
– «Τι είδες;»
– «Κουνιόταν το καντήλι της Παναγίας δεξιά - αριστερά».
– «Μόνο αυτό είδες;»
– «Και φως …άπλετο φως!»’
– «Άλλο;»
– «Δεν είδα τίποτε άλλο».
– «Τίποτε δεν ήταν… Δεν ξέρεις ότι στο Άγιο Όρος η Παναγία περνάει κάθε βράδυ από τα Μοναστήρια και τα Κελιά και βλέπει τι κάνουν οι μοναχοί; Πέρασε και από εδώ, είδε δυο παλαβούς που διάβαζαν και κούνησε το καντήλι να τους χαιρετήσει!»
Κάποια άλλη φορά, σε μια άλλη συνάντησή τους, αποκάλυψε ο Γέροντας Παΐσιος στον π. Αθανάσιο, ότι εκείνο το βράδυ είχε περάσει η ίδια η Παναγία από το εκκλησάκι της καλύβης. Απλά δεν μπόρεσε τότε, δεν το επιθυμούσε η ίδια, να τη δει ο διάκος, στα μάτια του οποίου η Παναγία ήταν αόρατη.
Ο νυν Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος ακόμα μέχρι σήμερα θυμάται με μεγάλη συγκίνηση, όσα θαυμαστά βίωσε εκείνο το βράδυ στο αγιασμένο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού.
Ο Γέροντας βίωνε συχνά θαυμαστά γεγονότα που όπως έλεγε, τονώνουν την πίστη, θερμαίνουν την ψυχή και φουντώνουν την αγάπη του ανθρώπου για τα θεία. Βγαίνει ο Χριστιανός από τα πεζά, τα φθαρτά και βιώνει ουράνιες καταστάσεις.
Είναι γεγονός, ότι ο Γέροντας δεν υπολόγιζε καθόλου τον εαυτό του. Τον είχε για πέταμα, λόγω της ταπείνωσής του. Όλη του η μέριμνα ήταν να αναπαύσει, να στηρίξει, να διακονήσει, να θεραπεύσει τους άλλους.
(Μιλτιάδης Βιτάλης «Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες» του αγ. Παϊσίου, σελ. 161,162,163)
«Η καλοσύνη μαλακώνει και ανοίγει την καρδιά, σαν το λάδι την σκουριασμένη κλειδαριά». Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Ιούλιος - Αύγουστος 2021
Η Ευλογημένη Χριστιανική Οικογένεια
Η οικογένεια ιδρύθηκε από τον Θεό για να αποτελεί το βασικό κύτταρο της κοινωνίας. Όταν η οικογένεια μένει ενωμένη, τότε και η κοινωνία μένει ενωμένη. Όταν η οικογένεια διαλύεται, τότε διαλύεται και η κοινωνία.
Ο Θεός δημιούργησε την οικογένεια για να ζει μαζί της, να τη βοηθάει, να της συμπαραστέκεται, γιατί η οικογένεια έχει εγκαταλείψει τον Θεό. Όταν η οικογένεια έχει αρχηγό, Πατέρα και Κύριο τον Ιησού Χριστό και μητέρα την Εκκλησία, τότε, όχι μόνο είναι ακλόνητος βράχος της κοινωνίας, αλλά και επιτυγχάνει την ασφάλεια και τη φυσιολογική ανάπτυξη όλων των μελών της.
Στη χριστιανική οικογένεια, κάθε μέλος της αισθάνεται άνεση, ελευθερία και ασφάλεια. Έτσι, αν κάποιο από αυτά νιώθει απογοητευμένο ή κινδυνεύει να παρασυρθεί από οποιοδήποτε κακό, τότε ο Κύριος το προστατεύει.
Όταν, λοιπόν, ο Χριστός είναι το κέντρο και το θεμέλιο της οικογενείας, η ομόνοια και η αγάπη κυριαρχούν μεταξύ των μελών της. Τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με ψυχραιμία, σύνεση και σοφία Θεού. Η αρμονία πρυτανεύει στις καρδιές και στις σκέψεις τους. Με την αγάπη του Χριστού και τη δύναμή Του, όλοι είναι πρόθυμοι να αφήσουν τα δικά τους προβλήματα και κουβεντιάζουν με κατανόηση και πνεύμα αγάπης τα προβλήματα των άλλων. Έτσι, αποφεύγονται οι διαστάσεις και οι διχόνοιες, που οδηγούν σ’ ένα σωρό παρεξηγήσεις και πικρίες και επανέρχεται η ειρήνη στη χριστιανική οικογένεια για τη δόξα του Θεού.
Είναι απαραίτητο, λοιπόν, οι γονείς, ιδιαίτερα η μητέρα, να είναι συνειδητή Χριστιανή, πιστή στον Θεό, ζωντανό και ενεργό μέλος της Εκκλησίας. Η επίδραση της μητέρας είναι τεράστια σε όλες τις δύσκολες και εύκολες στιγμές της οικογένειας.
Η δύναμη του Θεού είναι πάρα πολύ μεγάλη στο να προστατεύει και να φέρνει ειρήνη στην οικογένεια εκείνη που Τον αγαπά και Τον λατρεύει. Ο Θεός θέσπισε την οικογένεια για να ζει κάθε μέρα μαζί της και να την κρατάει φως και άλας, βράχο ακλόνητο στην κοινωνία.
Μιχάλης Κανταρτζής
Ιούλιος - Αύγουστος 2021
Επίσκεψη στο ΕΚΚΝΑ
Ο Κύριος μάς ελέησε να ικανοποιήσουμε την από πολύ καιρό επιθυμία μας και να επισκεφθούμε το Ε.Κ.Κ.Ν.Α. (Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα). Το εμπόδιο ήταν η απαγόρευση επισκεπτηρίων λόγω κορωναϊού. Όμως ο κ. Διευθυντής έκανε κάθε προσπάθεια για να διευκολύνει την επίσκεψή μας, καθότι μας γνωρίζει από ετών και μας εμπιστεύεται.
Αρκετό καιρό νωρίτερα είχαμε ενημερώσει τα μέλη μας, ώστε να μαζέψουμε είδη πρώτης ανάγκης για να τα προσφέρουμε στα παιδιά. Έτσι, λοιπόν, στις 28 Ιουνίου ξεκινήσαμε λίγοι αδελφοί με προορισμό μας την φυλακή των νέων. Η ημέρα ήταν πολύ ζεστή, αλλά η καρδιά μας δροσιζόταν από χαρά και αγάπη γι’ αυτά τα παιδιά που έχουμε βάλει στην καρδιά μας.
Φθάσαμε, στη φυλακή μ’ ένα αυτοκίνητο γεμάτο πράγματα. Ο κ. Διευθυντής μάς δέχθηκε με πολύ χαρά, μάς κέρασε σαν να είμαστε δικοί του άνθρωποι. Μάς μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, εξηγώντας μας πως η λειτουργία της υπηρεσίας στηρίζεται αρκετά στην ευσυνειδησία και στο φιλότιμο του ολιγάριθμου Προσωπικού.
Στη συνέχεια μας οδήγησαν στο χώρο που θα βλέπαμε λίγα παιδιά ως προστασία έναντι της πανδημίας, με τα οποία ο καθένας μας μίλησε μέσα απ’ την καρδιά του με πολύ απλά λόγια για τον Θεό. Άκουγαν με προσοχή. Μας έκανε εντύπωση το πως μας κοιτούσαν. Η έκφρασή τους έδειχνε σαν να τα άκουγαν για πρώτη φορά. Σε μια περίπτωση μάλιστα, χρειάσθηκε να χρησιμοποιήσουμε την εικόνα της ανάστασης του Χριστού για να καταλάβει ο νέος. Δυστυχώς αρκετά παιδιά είναι αναλφάβητα με αποτέλεσμα να μην μπορούν να διαβάσουν την Καινή Διαθήκη που τους προσφέραμε και μικρά βιβλιαράκια. Έκαναν πολλές ερωτήσεις και τους δίνονταν απαντήσεις. Ρουφούσαν τα λόγια.
Μακάρι να τους δίνεται η ευκαιρία πολλές φορές να ακούσουν για την αγάπη του Θεού, την σωτηρία του Χριστού, την σταύρωση, την ανάσταση, την αιώνια ζωή, κυρίως από τον ιερέα των φυλακών, αλλά και από πολλούς χριστιανούς που τους επισκέπτονται. Επιβάλλεται λοιπόν, στο χώρο αυτό να συνεχισθεί ένας ευαγγελισμός, που οι άνθρωποι αυτοί τον έχουν ανάγκη λόγω της στέρησης της σωματικής τους ελευθερίας. Μακάρι να δεχθούν με υπομονή τον εγκλεισμό τους και να αποκτήσουν την ελευθερία της ψυχής και την σωτηρία τους.
Επισκεφθήκαμε, όπως πάντα, και τα Σχολεία, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο. Ο κ. Διευθυντής των σχολείων μας ενημέρωσε ότι το 95% των παιδιών είχαν δηλώσει να σπουδάσουν πριν ξεκινήσει η πανδημία του κορωναϊού. Μετά, έπρεπε τα παιδιά να μένουν στα κελιά τους. Αλλά και πάλι βρέθηκε λύση. Δημιούργησαν καλωδιακή τηλεόραση και οι καθηγητές μαγνητοσκοπούσαν το μάθημα, το οποίο μπορούσαν στη συνέχεια να το δουν «καλωδιακά» μέσω της τηλεόρασης που έχουν στα κελιά τους. Εντυπωσιασθήκαμε με την ιδέα τους. Μάλιστα, η φυλακή δεν τους στερεί την εκπαιδευτική τους πρόοδο, με αποτέλεσμα κάποια παιδιά να φθάνουν στην ανώτατη βαθμίδα το «Πανεπιστήμιο», όπως πέρυσι που 2 παιδιά πέρασαν στο Πανεπιστήμιο.
Φύγαμε πολύ ικανοποιημένοι, με την υπόσχεση του Διευθυντή ότι είμαστε καλοδεχούμενοι όποτε το επιθυμούμε. Η ψυχή μας θα έχει πάντα μία θέση γι’ αυτά τα παιδιά που είδαμε και γι’ αυτά που δεν είδαμε. Τα έχουμε στην προσευχή μας, όλα όσα έχουμε συναντήσει από δεκαετίας πλέον, ώστε ο Θεός να τα φωτίζει και να τα ευλογεί.
Ιούλιος - Αύγουστος 2021
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Να Αγαπάς Πρώτος
Όταν του έλεγα, «Παππούλη μου, ευλόγησέ με να σου μοιάσω όσο γίνεται περισσότερο», δεν το παρεξηγούσε, αλλά με σταύρωνε και μου έλεγε:
«Να προσεύχεσαι και να αγαπάς. Να αγαπάς το Θεό και τους ανθρώπους. Δεν βλέπεις εδώ τι κάνει η αγάπη του Χριστού; Να μη λες μέσα σου: «Με αγαπούν οι άλλοι;» Αν τους αγαπάς εσύ πρώτα, να ξέρεις ότι και αυτοί σε αγαπούν το ίδιο».
Μια γυναίκα παραπονιόταν κάποτε στον Παππούλη ότι κανείς δεν την αγαπά. Δεν την αγαπούσε ο άνδρας της, δεν την συμπαθούσαν στη δουλειά, την απέφευγαν οι φίλοι, τα παιδιά της δεν της έδιναν σημασία. Παραπονιόταν συνέχεια. Ο Παππούλης τη συμβούλευσε να τα βγάλει αυτά από το μυαλό της, γιατί δεν είναι δικά της.
Έκανε ο Παππούλης μια βόλτα την άλλη μέρα μέσα στα δένδρα, κοντά στο Ησυχαστήριο και βρήκε μια συντροφιά από φοιτητές, που είχαν πάει εκεί εκδρομή. Είχαν ένα μαγνητόφωνο και άκουγαν τραγούδια. Το τραγούδι που ακουγόταν εκείνη τη στιγμή έλεγε:
«Μη μου ζητάς να σ’ αγαπώ, η αγάπη δεν ζητιέται
Μέσα στα φύλλα της καρδιάς, ριζώνει και γεννιέται»
Δεν πρέπει να ζητάμε την αγάπη των άλλων. Πρέπει εμείς να τους αγαπάμε πρώτα και να μην αγωνιούμε για την αγάπη τους. Τότε, κάποτε, θα μας την ανταποδώσουν. Για να σε αγαπούν οι άλλοι πρέπει πρώτα εσύ να τους αγαπάς.
Σε μια εκδήλωση αγάπης του κόσμου προς τον Παππούλη, είπε μια μέρα:
«Κοίτα να δεις τι κάνει η αγάπη του Χριστού! Η τόση αγάπη που μου δείχνετε με συγκινεί και με ταπεινώνει μπροστά στο Θεό, που είμαι τόσο ανάξιος».
(Ανθολόγιον Συμβουλών π. Πορφυρίου, σελ 62-63)
Ιούλιος - Αύγουστος 2021
Ο Χριστός Χαρίζει Ήρεμη Ζωή
Επιστημονική έρευνα ιατρών αναφέρει ότι πολλές ασθένειες οφείλονται σε αρρωστημένες σκέψεις. Σε μια έρευνα αναφέρουν ότι από τους 500 ασθενείς που εξέτασαν σε κλινική, οι 77 ήταν άρρωστοι από ψυχικές πιέσεις και προβλήματα. Τις αρρώστιες αυτές τις περιέγραψαν με τρία γράμματα «Φ.Δ.Π», που σημαίνουν «Φροντίδες, Δυσκολίες, Προβλήματα».
Ο άνθρωπος είναι αυτό που σκέπτεται και αυτό που αισθάνεται. Η ζωή μας κατευθύνεται από το περιεχόμενο και τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας. Με τη σκέψη μας μπορούμε να αρρωστήσουμε, αν σκεφτόμαστε ότι θα αρρωστήσουμε. Μπορούμε να ζούμε νύχτα μέρα με το φόβο κάποιου ανύπαρκτου κακού, εάν συνεχώς σκεφτόμαστε το κακό αυτό. Μπορούμε να δημιουργήσουμε άγχος και να το μεγαλώσουμε κάθε μέρα, όταν κάνουμε σκέψεις άγχους.
Από την άλλη πλευρά, όταν κάνουμε σκέψεις υγείας και προόδου, μπορούμε να θεμελιώσουμε μια ζωή υγείας και προόδου σ’ όλους τους τομείς της προσωπικότητάς μας και των δραστηριοτήτων μας. Όταν σκέφτεσαι σκέψεις πίστης και εμπιστοσύνης στο Θεό, δημιουργείς και αναπτύσσεις μια ζωή γεμάτη θετικά κατορθώματα. Με τις σκέψεις επηρεάζουμε το περιβάλλον και τη δική μας προσωπική εμπειρία.
Ο Θεός δεν μας δημιούργησε για να ζούμε με βάρη, πιέσεις, φροντίδες και προβλήματα. Ο Θεός μας δημιούργησε και θέλει να είμαστε σωματικά και ψυχικά υγιείς. Η Αγία Γραφή, που είναι το βιβλίο του Θεού, διακηρύττει ότι ο Θεός μάς θέλει να είμαστε δυναμικοί και δραστήριοι, γεμάτοι ζωτικότητα και αποδοτική δραστηριότητα σε όλη μας τη ζωή, κάτω μάλιστα από οποιεσδήποτε συνθήκες.
Ο Θεός, το τονίζουμε πάλι, δεν δημιούργησε τον άνθρωπο να ζει με καταθλίψεις, με άγχη, με συμπλέγματα κατωτερότητας, αλλά με τη βοήθειά Του να γίνει ένας ήρεμος και ευτυχισμένος άνθρωπος. Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να γίνει άλλος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που θα αισθάνεται άνετα, ελεύθερα και πάντοτε με το χαμόγελο στα χείλη και στην καρδιά. Ο Ιησούς Χριστός έχει την ικανότητα, τη δύναμη, τη σοφία και την αγάπη που χρειάζεται ο άνθρωπος για να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος. Ο Θεάνθρωπος είναι η ιδιοφυία της ριζικής αλλαγής του ανθρώπου, γιατί έχει υπερφυσικές δυνάμεις και πάνω απ’ όλα ανόθευτη, υπεράνθρωπη, αγνή και δυναμική αγάπη.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, με τη δύναμη που βγαίνει από το Σταυρό και την Ανάστασή Του, ενεργεί με τεράστια αποτελέσματα στην αλλαγή της ζωής του ανθρώπου. Αυτό βέβαια το κάνει, όταν ο άνθρωπος το θελήσει και το ζητήσει. Δεν υπάρχει περίπτωση ο άνθρωπος να ζητήσει τον Χριστό στη ζωή του και ο Χριστός να Τον αρνηθεί. Φωνάζει, λοιπόν, ο Θεάνθρωπος και προσκαλεί: «Ελάτε σε μένα όλοι οι κουρασμένοι και φορτωμένοι κι εγώ θα σας ξεκουράσω… Όποιος διψάει, να έρθει σε μένα και να πιεί… Φεύγω και σας αφήνω την ειρήνη. Τη δική μου ειρήνη σας δίνω» (Ματθ. 11:28, Ιωάν. 7:37, 14:27).
Όλοι οι άνθρωποι του Θεού, οι συνειδητοί Χριστιανοί, οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και οι αφανείς πιστοί Χριστιανοί, όλοι αυτοί πίστεψαν στις παραπάνω υποσχέσεις του Θεανθρώπου, μετανόησαν και με πίστη ζήτησαν την σωτηρία του Χριστού. Ο Θεάνθρωπος διακήρυξε και μας βεβαιώνει ότι: «Όποιον δίνει σ’ εμένα ο Πατέρας, αυτός θα ‘ρθεί κοντά μου. Κι αυτόν που θα ‘ρθεί κοντά μου, εγώ δεν θα το αποδιώξω» (Ιωάν. 6:37). Γι’ αυτό κάνει πραγματικότητα τις υποσχέσεις αυτές στη ζωή όσων το ζητούν. Και μετά δοξάζουν τον Θεάνθρωπο Χριστό που τους έκανε καινούργιους ανθρώπους, ζωντανά μέλη της Εκκλησίας Του. Κάθε μέρα οι πιστοί αυτοί Χριστιανοί βλέπουν τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος να ενεργεί με θαυμαστό τρόπο στη ζωή τους. Νους, καρδιά, σκέψεις, συναισθήματα έγιναν καινούργια, άγια, καθαρά. Τη νεκρή αμαρτωλή ζωή την αντικατέστησαν μια ζωντανή, θεία, δραστήρια και ευτυχισμένη ζωή.
«Απόστολοι εκ περάτων…»
Αύγουστος μήνας ήταν που αποδήμησε η Μητέρα του Θεού απ’ τον κόσμο αυτό. Και τούτο δεν ήταν τυχαίο.
Αυτός ο μήνας ξεχωρίζει από τους άλλους. Μακριές ζεστές οι μέρες, μας γεμίζουν γλυκιά ραθυμία, μας αφαιρούν τη διάθεση για έντονες δραστηριότητες που κουράζουν. Μας κάνουν να ζητάμε γαλήνη σε κάποια ήσυχη γωνιά, να ηρεμήσουμε και να χαρούμε τη φύση. Κυρίαρχος της αυγουστιάτικης καθαρής νύχτας, το αυγουστιάτικο φεγγάρι, καθώς το βλέπουμε να γεμίζει με το σιωπηλό φως του τη νυχτιά και να γλυκαίνει το σκοτάδι της γης, μας βοηθά να νιώθουμε ανάλαφροι, σαν να μας καλεί να αποδράσουμε από τις έγνοιες της ζωής, να αφήσουμε πίσω τα πρόσκαιρα του κόσμου τούτου, να ξεφύγουμε και να ανεβούμε ψηλότερα. Ο έναστρος καθαρός ουρανός, πλημμυρισμένος από την παρουσία και τη σιωπή του Θεού, τονίζει αυτή την ακατανόητη απεραντοσύνη του κόσμου των άστρων και εκμηδενίζει τον χρόνο. Αισθανόμαστε τότε και νιώθουμε πόσο ασήμαντη και στιγμιαία είναι η ανθρώπινη ζωή επάνω σ’ αυτή τη γη και πόσο απελπιστικά εφήμερες και μάταιες είναι οι γήινες φιλοδοξίες μας.
Κάπως έτσι θα ήταν και τότε τον Αύγουστο μήνα οι μέρες και οι νύχτες στη Γεθσημανή, όταν περνούσε εκεί τις τελευταίες της ημέρες η Μητέρα του Θεού, η Παναγία. Κουρασμένη και εκείνη από μια ζωή γεμάτη θλίψη και πόνο, με μόνη συντροφιά την αγάπη και του άλλου μαθητή, του Ευαγγελιστή Ιωάννη, θα περίμενε με εμπιστοσύνη την απόφαση του Γιού της, του Χριστού, για το ταξίδι της προς τον ουρανό. Εκείνος, για να την τιμήσει από κει ψηλά, είχε φροντίσει ιδιαίτερα για τη λαμπρή εξόδιο τελετή. Είχε δώσει εντολή να συναχθούν «εκ περάτων» οι Απόστολοί Του για να τιμήσουν με την παρουσία τους την ιερή εκείνη στιγμή.
Οι θεόπνευστοι υμνογράφοι της Εκκλησίας μας γεμάτοι δέος μας συγκλονίζουν, καθώς και οι ίδιοι αδυνατούν να συλλάβουν και να περιγράψουν το γεγονός της Κοιμήσεως και απορούν «πώς η πηγή της ζωής εν μνημείω τίθεται;»
Το δεκαπενθήμερο που προηγείται της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ψάλλονται οι κατανυκτικές παρακλήσεις στη μεγάλη Μητέρα όλου του κόσμου και τέλος καλούνται οι Απόστολοι να συναθροιστούν στη Γεθσημανή για να παραστούν στον ενταφιασμό της Υπεραγίας Θεοτόκου.
«Ἀπόστολοι ἐκ περάτων,
συναθροισθέντες ἐνθάδε,
Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ,
κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα,
καὶ σύ, Υἱὲ καὶ Θεέ μου,
παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα.
Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω,
πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν,
μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις,
ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων,
παρακαλῶ σε, Παρθένε,
βοήθησόν μοι ἐν τάχει.»
Ηλιοπούλου Φωτεινή, Εκπαιδευτικός
Ιούλιος - Αύγουστος 2021
Ιερά Μητρόπολη Κατάνγκας
Αγιασμός την ημέρα των Θεοφανείων
Με τη βοήθεια του Θεού εορτάσαμε με τον Σεβ. Μητροπολίτη Κατάνγκα κ. Μελέτιο το Άγιο Δωδεκαήμερο.
Εδώ η φτώχεια, τα οικονομικά προβλήματα, η ανεργία, το πλήθος των ασθενειών και η εξαθλίωση δυσχεραίνουν την ζωή των ανθρώπων. Οι δυσκολίες, όμως, αυτές δεν μας στέρησαν την χαρά όλων αυτών των εορτών. Βιώσαμε τη Γέννηση του Χριστού, την Περιτομή και τα Άγια Θεοφάνεια.
Οι εκκλησίες γέμισαν από ανθρώπινες υπάρξεις, από πρόσωπα χαμογελαστά, τα οποία «εν ενί στόματι και μιά καρδία» δοξολογούσαν τον Τριαδικό Θεό. Πρόσωπα, που παρ’ όλες τις ελλείψεις υλικών αγαθών, δεν στερήθηκαν οι ψυχές τους από την παρουσία του Θεού. Ήταν γεμάτες οι ψυχές τουs από την θεία χάρη. Αυτό το έβλεπες και το αισθανόσουν. Αυτή η χαρά δεν είχε εξωτερικά στολίδια, όπως οι στολισμένες βιτρίνες των καταστημάτων, των δρόμων και των συνοικιών στις αναπτυγμένες χώρες. Αισθανόσουν μια εσωτερική πληροφορία άνωθεν για τον κάθε αδελφό που συναντούσες και κοινωνούσες ευχαριστιακά.
Το εκκλησίασμα την ημέρα της Πρωτοχρονιάς
Τα παιδιά της χορωδίας