Η Ανάσταση είναι Δύναμη του Θεού

Η ανάσταση είναι το κέντρο, η πεμπτουσία, το θεμέλιο και η δύναμη της χριστιανικής πίστης. Χωρίς την ανάσταση, η χριστιανική πίστη είναι η μεγαλύτερη απάτη των αιώνων. Η ζωή, η διδασκαλία, το κήρυγμα και τα θαύματα του Ιησού Χριστού αποδεικνύονται αληθινά, μόνο και μόνο επειδή ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε.

Η ανάσταση, λοιπόν, του Ιησού Χριστού είναι το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αποτελεί το μοναδικό γεγονός που είναι απόλυτα ταυτισμένο με τη ζωή του ανθρώπου. Γιατί η ανάσταση δεν αφορά μόνον τον Ιησού Χριστό, αλλά και τον κάθε άνθρωπο. Όπως ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε, έτσι και κάθε άνθρωπος που πιστεύει με όλη τη δύναμη της ψυχής του στο σωτήριο έργο του Ιησού Χριστού επάνω στο σταυρό, αλλά και στην ανάστασή Του, ανασταίνεται σε μια υπέροχη ζωή, που ξεκινά από εδώ κάτω στη γη και συνεχίζεται στην αιωνιότητα στον ουρανό.

Ο Απόστολος Παύλος απευθυνόμενος στους Χριστιανούς της Κορίνθου, τονίζει τη σπουδαιότητα της ανάστασης με τα παρακάτω λόγια: «Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, η πίστη σας είναι χωρίς περιεχόμενο· ζείτε ακόμα μέσα στις αμαρτίες σας. Πρέπει επίσης να συμπεράνει κανείς ότι και οι χριστιανοί που πέθαναν έχουν χαθεί. Αν η χριστιανική ελπίδα μας περιορίζεται μόνο σ’ αυτήν τη ζωή, τότε είμαστε οι πιο αξιοθρήνητοι απ’ όλους τους ανθρώπους.  Η αλήθεια όμως είναι πως ο Χριστός έχει αναστηθεί, κάνοντας την αρχή για την ανάσταση όλων των νεκρών. Γιατί, όπως ο θάνατος ήρθε στον κόσμο από έναν άνθρωπο, έτσι από έναν άνθρωπο ήρθε και η ανάσταση των νεκρών. Όπως πεθαίνουν όλοι εξαιτίας της συγγένειας με τον Αδάμ, έτσι, χάρη στη συγγένεια με το Χριστό, όλοι θα ξαναπάρουν ζωή» (Α’ Κορινθ. 15:17-22).

Ο άνθρωπος που μετανοεί για τη ζωή που έζησε μακριά από τον Ιησού Χριστό, που πιστεύει στο έργο της σωτηρίας του Χριστού επάνω στο σταυρό και ζητά με πίστη τη συγχώρηση όλων των αμαρτημάτων του, όχι μόνο συγχωρείται για όλες του τις αμαρτίες και γίνεται ένας καινούργιος πέρα για πέρα άνθρωπος, αλλά εκείνη τη στιγμή ζωοποιείται στην αιώνια ζωή. Αυτή ήταν η εμπειρία του ληστή στο σταυρό, όταν στην προσευχή του στον Κύριο είπε: «Θυμήσου με, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία σου». Ο Ιησούς του απάντησε: «Σε βεβαιώνω πως σήμερα κιόλας θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο» (Λουκάς 23:42,43).

Η ανάσταση του Ιησού Χριστού είναι η μεγαλύτερη δύναμη που φανερώθηκε στην ανθρωπότητα. Γιατί, αν ο Ιησούς Χριστός νίκησε το θάνατο που είναι ο μεγαλύτερος ανίκητος εχθρός του ανθρώπου, μπορεί να νικήσει και κάθε άλλο κακό και να λύσει κάθε πρόβλημα.

Το γεγονός ότι μόνον η χριστιανική πίστη έχει άδειο τάφο, ενώ τα κόκκαλα των αρχηγών όλων των άλλων θρησκειών βρίσκονται κλεισμένα σε κάποιο μνήμα, είναι η πιο τρανταχτή μαρτυρία και απόδειξη, ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι σήμερα ζωντανός και σύμφωνα πάντα με την Αγία Γραφή και την εμπειρία της χορείας των Αγίων της Εκκλησίας μας βρίσκεται στα δεξιά του Πατέρα Θεού και μεσιτεύει για μας. Έτσι κάθε άνθρωπος που έχει πιστέψει ειλικρινά στον Ιησού Χριστό ως δικό του Σωτήρα, μπορεί να ζητά αυτά που χρειάζεται από τον Θεό στο όνομα του Ιησού Χριστού (Ματθ. 7:7-11, Μάρκος 11:24, Λουκ. 11:9, Ιωάννης 15:7).

Όποιος πιστέψει στην ανάσταση του Χριστού και με συντριβή και μετάνοια για τις αμαρτίες του ζητήσει και τη δική του ανάσταση, σε μια στιγμή γίνεται καινούργιος άνθρωπος και ζωοποιείται, γίνεται πλέον ζωντανό μέλος της Εκκλησίας. Από τη στιγμή εκείνη γίνεται συνειδητός Ορθόδοξος Χριστιανός, αρχίζοντας μια στενή σχέση με τον Θεό, τόσο μέσα στην Εκκλησία δια των ιερών μυστηρίων, όσο και στην προσωπική του ζωή.

Τότε αρχίζει να καταλαβαίνει ότι ο διπλανός του είναι ο αδελφός του, συμφιλιώνεται μαζί του, όπως τον συμφιλίωσε ο Θεάνθρωπος με τον Θεό, αρχίζει να αγαπά όλους. «Αγαπήσομεν αλλήλους ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν» ακούμε στην θεία λειτουργία και βλέπουμε τους ιερείς να ασπάζονται ο ένας τον άλλον.

Η πίστη στην ανάσταση του Χριστού ανοίγει μια νέα ζωή στον άνθρωπο, μια ζωή δύναμης για έργα καλά που προέρχονται από την πίστη στον Ιησού Χριστό για να δοξάζεται και να υμνείται ο Θεός (Φιλιπ. 1:11).

Από τα Πάθη στην Ανάσταση

Αναμένοντας και φέτος την εβδομάδα των Παθών του Κυρίου, στο νου μας έρχονται και πάλι τα τελευταία γεγονότα πριν από τη σταύρωση του Χριστού το 33 μ.Χ., όπως τα καταγράφουν οι Ευαγγελιστές και οι αυτόπτες μάρτυρες. Θυμόμαστε το τελευταίο τραπέζι του Κυρίου μας με τους μαθητές Του, με μια ρωγμή, βέβαια, τη φορά αυτή, στον κύκλο των μαθητών. Οι μαθητές είναι τώρα έντεκα. Ο δωδέκατος είναι προδότης.

Ο Κύριος και Διδάσκαλος, ζωσμένος με μια πετσέτα στη μέση και μια λεκάνη νερό στα χέρια, ξεκινά να πλύνει τα σκονισμένα πόδια των μαθητών του. Αυτοί ξαφνιάζονται, έχουν αντιρρήσεις. Πώς ο Διδάσκαλος κάνει τη δουλειά ενός υπηρέτη; Ο Ιησούς ανατρέπει τις αντιλήψεις τους: «Ει ουν εγώ ένιψα υμών τους πόδας, ο Κύριος και Διδάσκαλος, και υμείς οφείλετε αλλήλων νίπτειν τους πόδας» (Ιω. 14:14). Η ατμόσφαιρα γίνεται αόριστα βαριά. Ο Κύριος μιλάει για προδοσία, για παθήματα, για μια αβάσταχτη λύπη. Οι μαθητές στέκουν αμήχανοι, δεν μπορούν να καταλάβουν. Κόβει το ψωμί και το μοιράζει. Δίνει μέσα απ’ αυτό τον ίδιο Του τον Εαυτό! Σε κείνους που αγάπησε τόσο. «Τούτο εστί το σώμα μου». Ευλογεί και το κρασί. Τους δίνει να πιούν. «Τούτο εστί το αίμα μου». Είναι η τελευταία φορά που τρώνε μαζί. Βγαίνουν και πηγαίνουν στον κήπο της Γεθσημανή, όπως το συνήθιζαν. Ο Κύριος γνωρίζει όλα τα παθήματα που θα ακολουθήσουν. Είναι κιόλας εγκαταλελειμμένος. Και να που ο κήπος φωτίζεται ξαφνικά από αναμμένους δαυλούς. Το φίλημα που ακολουθεί, είναι υποκριτικό: «Χαίρε ραββί». Και η προδοσία συντελέστηκε.

Τα γεγονότα, οι εικόνες, τα λόγια περνούν το ένα μετά το άλλο πάνω στη σκηνή του μυαλού μας. Ακολουθεί η παράδοσή Του στους στρατιώτες του Πραίτορα. Τον ξεγυμνώνουν, Τον μαστιγώνουν, Τον γελοιοποιούν, Του φορούν περιπαικτικά βασιλική χλαμύδα. Με στεφάνι από αγκάθια στο κεφάλι οδηγείται στον χώρο της σταύρωσης. Τον χτυπούν στο πρόσωπο, στον λαιμό, στο άχραντό Του σώμα. Του κάνουν ερωτήματα βλάσφημα, περιπαικτικά. Το πάθος του Κυρίου μας είναι εκούσιο και πώς να το κατανοήσουμε εμείς οι φτωχοί; Μας τα έδωσε όλα ο Κύριος. Έτσι κάνει η αληθινή αγάπη. Ως εκεί μας αγάπησε, μέχρι σταυρικού θανάτου.

Και μας μοιράζεις, Κύριε, το έλεός Σου και την αγάπη Σου εξακολουθητικά 2.000 χρόνια τώρα. Είναι η αγάπη Σου Κύριε που δεν ξέρει όριο. Που θα έπρεπε να μας συγκλονίζει καθημερινά.

Η Ανάσταση του Χριστού είναι η νίκη του θανάτου. Είναι το προοίμιο της ανάστασης όλων των ανθρώπων. Το σπουδαιότερο γεγονός της πίστης μας. «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις ημών».

«Όλη η ιστορία του Χριστιανισμού δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιστορία ενός και μοναδικού θαύματος. Του θαύματος της του Χριστού αναστάσεως. Δια της πίστεως στην ανάσταση του Κυρίου, γεννάται εκ νέου ο άνθρωπος, γεννιέται για την αιωνιότητα» (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς).

Όταν είμαστε μακριά από τον Χριστό, καθηλωνόμαστε στα επίγεια και χάνουμε τα επουράνια, που είναι ο στόχος και ο σκοπός της ζωής μας. Η χαρά της αναστάσεως ας γεμίζει τις καρδιές μας και ας φωτίζει τον νου μας.

Φωτεινή Ηλιοπούλου - Εκπαιδευτικός

Για την Πεντηκοστή

Πώς θα γνωρίσουμε το Θεό

Αγίου Σιλουανού του Αγιορείτου

Πολύ μας αγαπάει ο Κύριος. Aυτό το έμαθα από το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε Εκείνος κατά το μέγα Του έλεος. Γέρασα και ετοιμάζομαι για το θάνατο και γράφω την αλήθεια από αγάπη για τους ανθρώπους. Το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε ο Κύριος, θέλει να σωθούν όλοι, να γνωρίσουν όλοι το Θεό. Ήμουνα χειρότερος κι από έναν βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου. Σαν άρχισα όμως να ζητώ συγχώρηση από το Θεό, Αυτός μου έδωσε όχι μόνο τη συγχώρηση, αλλά και το Άγιο Πνεύμα. Έτσι, εν Πνεύματι Αγίω, γνώρισα το Θεό. Βλέπεις αγάπη που έχει ο Θεός για μας; Ποιος, αλήθεια, θα μπορούσε να περιγράψει την ευσπλαχνία Του;

Αδελφοί μου, πέφτω στα γόνατα και σας παρακαλώ, πιστεύετε στο Θεό, πιστεύετε πως υπάρχει το Άγιο Πνεύμα, που μαρτυρεί για το Θεό σ’ όλες τις εκκλησίες μας, αλλά και στην ψυχή μου. Το Άγιο Πνεύμα είναι αγάπη. Και η αγάπη αυτή πλημμυρίζει όλες τις ψυχές των ουρανοπολιτών αγίων. Και το ίδιο Άγιο Πνεύμα είναι στη γη, στις ψυχές όσων αγαπούν το Θεό.

Εν Πνεύματι Αγίω οι ουρανοί βλέπουν τη γη, ακούνε τις προσευχές μας και τις προσκομίζουν στο Θεό. Ζούμε στη γη και δεν βλέπουμε το Θεό, δεν μπορούμε να Τον δούμε. Αλλά σαν έρθει το Άγιο Πνεύμα στην ψυχή, τότε θα δούμε το Θεό, όπως Τον είδε ο άγιος Στέφανος (Πράξ. 7:55-56). Η ψυχή και ο νους αναγνωρίζουν αμέσως με το Άγιο Πνεύμα ότι Αυτός είναι ο Κύριος. Έτσι ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, με το Άγιο Πνεύμα αναγνώρισε στο μικρό Βρέφος τον Κύριο (Λουκ. 2:25-32). Έτσι και ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, με το Άγιο Πνεύμα επίσης, αναγνώρισε τον Κύριο και Τον υπέδειξε στους ανθρώπους.

Και στον ουρανό και στη γη ο Θεός γνωρίζεται μόνο με το Άγιο Πνεύμα, όχι με την επιστήμη. Και τα παιδιά που δεν σπούδασαν καθόλου, γνωρίζουν τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό και πόσο πολύ μας αγαπάει. Ακόμα κι αν διαβάζουμε ότι μας αγάπησε και έπαθε από αγάπη για μας, σκεφτόμαστε γι’ αυτά μόνο με το νου, αλλά δεν καταλαβαίνουμε όπως πρέπει, με την ψυχή, την αγάπη του Χριστού. Όταν όμως μας διδάξει, τότε γνωρίζουμε με ενάργεια και αισθητά την αγάπη, τότε γινόμαστε όμοιοι με τον Κύριο.