Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Αυτομεμψία
Tο ταπεινό φρόνημα πολύ βοηθά την προσευχή μας να είναι αποτελεσματική. Το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Η Ταπείνωσις», σελ. 54-56, περιγράφει έναν ωραίο τρόπο απόκτησης ταπεινού φρονήματος.
Μεταξύ των μέσων των βοηθούντων εις την απόκτησιν της ταπεινοφροσύνης, εξαίρετον θέσιν κατέχει η αυτομεμψία. Λαμπρόν ταπεινοποιόν μέσον. Την συνιστούν θερμώς όλοι οι άγιοι πατέρες. Ο στύλος της φωτιάς Μέγας Αντώνιος είπε προς τον στύλον της διακρίσεως Όσιον Ποιμένα «ότι η μεγαλύτερη δυναστεία (δύναμις) του ανθρώπου είναι, ίνα επάνω αυτού βάλη το σφάλμα του ενώπιον Κυρίου, και προσδοκήσει (και να περιμένει) πειρασμόν έως εσχάτης ανάπαυσης». Άλλο η αυτομεμψία, η οποία είναι εσωκάρδιος κυρίως εργασία και άλλο η ταπεινολογία, η οποία όπως λέγει ο Όσιος Βαρσανούφιος προκαλεί κενοδοξίαν (Σ.Σ. ο κενόδοξος άνθρωπος νοιάζεται να επιδιώκει πράγματα μάταια, ασήμαντα, και να τα επιδεικνύει).
Ο Άγιος Ζωσιμάς, προς απόδειξιν της χάριτος και δυνάμεως την οποίαν έχει η αυτομεμψία (να θεωρή τις εαυτόν υπεύθυνον εις όλα) είπεν ότι αδελφός τις μονάζων παρά τον Ιορδάνην του διηγήθη τα εξής: «Είχα κάποτε έναν διάκονον ο οποίος με υποπτεύθηκε δια κάποιον παράπτωμα. Τον διαβεβαίωσα ότι δεν είχα πράξει αυτό, αλλ’ εκείνος επέμενε. Τότε είπα εις τον εαυτόν μου. Λησμονείς ότι έχεις πράξει τόσα άλλα; Παραδέξου λοιπόν, ότι και αυτό το έπραξες και το ελησμόνησες. Με αυτάς τας σκέψεις επήγα εις το κελλί του διακόνου να του βάλω μετάνοιαν. Αλλά μόλις άνοιξε, έπεσεν εκείνος εις τα πόδια μου λέγων μοι: «συγχώρησόν μοι, υπό δαιμόνων εχλευάσθην, εν αληθεία γαρ επληροφόρησέ με ο Θεός, ότι ουδεμίαν σχέσιν έχεις με το σφάλμα εκείνο». Και προσθέτει ο Άγιος Ζωσιμάς: «Οράς τι δύναται η ταπείνωσις, ήτοι τον εαυτόν μεμεσθαι; Εις ποίους βαθμούς προκοπής ανάγει τον ταύτην κατέχοντα;»
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Χριστούγεννα στη Φυλακή
Πριν από χρόνια, διηγείται ένας ιεροκήρυκας, με κάλεσαν για να κηρύξω στις κρατικές φυλακές. Απ’ όλους τους φυλακισμένους ξεχώριζε κάποιος εξαιτίας της φοβερής του μορφής. Μετά το τέλος του κηρύγματος, με πλησίασε ο Διευθυντής των φυλακών και άρχισε να μου διηγείται την ιστορία αυτού του ανθρώπου:
«Πριν έξι χρόνια, αναγκάστηκα να περάσω την παραμονή των Χριστουγέννων στο γραφείο μου. Την άλλη μέρα, το πρωί των Χριστουγέννων, είχα ξεκινήσει για το σπίτι μου, βγήκα απ’ τη φυλακή και κατάλαβα ότι κάποιος με ακολουθούσε. Γύρισα και είδα ένα κοριτσάκι, που κρατούσε ένα δέμα. Το ρώτησα τι ήθελε και μου απάντησε πως ήθελε να δει τον πατέρα της. Στην αρχή αρνήθηκα, αλλά το βλέμμα της με συγκίνησε. Γυρίσαμε στη φυλακή και διέταξα το φύλακα να φέρει τον κατάδικο. Μόλις ο κατάδικος είδε το παιδί του, θύμωσε. Τότε η Νέλλη, το κοριτσάκι, άνοιξε το δέμα, έβγαλε μια μπούκλα από ξανθά μαλλιά και την έδωσε στον πατέρα της. Ήταν του μικρού της αδελφού, του Τζίμη, που είχε πεθάνει πριν από λίγες μέρες. Ο κατάδικος πατέρας ξέσπασε σε λυγμούς.»
Σκέφτηκες ποτέ, πόσο όμορφα είναι που ο πατέρας σου βρίσκεται κάθε μέρα κοντά σου ιδιαίτερα αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων; Πώς θα αισθανόσουν αν βρισκόταν στη φυλακή;
Αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη στον Θεό γι’ αυτούς; Τους ευχαριστείς με τα λόγια σου, την υπακοή σου και με την πρόοδό σου στο σχολείο;
Αν όχι, να θυμάσαι τη Νέλλη και όλα τα παιδιά που τυχόν βρίσκονται στη θέση της. Να θυμάσαι αυτούς που βρίσκονται στη φυλακή, μακριά από τους αγαπημένους τους, με την καρδιά τους γεμάτη πίκρα, μίσος, θυμό και απόγνωση. Να θυμάσαι ακόμη πως ο Θεός μπορεί να σώσει ακόμη και τους πιο αμαρτωλούς ανθρώπους και να τους οδηγήσει σε μια ευτυχισμένη ζωή.
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Αθεΐα Και Πίστη
Bρισκόμαστε στο 2020 μ.Χ. Τα επιτεύγματα του πολιτισμού μας σήμερα είναι πού σημαντικά σε όλους τους τομείς. Παρόλα αυτά, ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει επιτύχει την ικανοποίηση των πνευματικών του αναγκών και των μεταφυσικών του προβλημάτων.
Δυστυχώς, σε τόσο χαλεπούς καιρούς στον κόσμο μας επικρατεί αθεΐα. Ο Πλάτων είπε: «Η αθεΐα είναι αρρώστια της ψυχής, προτού γίνει πλάνη του λογικού.» Ο Πασκάλ λέγει στους ανθρώπους: «Αν θέλετε να είστε σίγουροι για τις αιώνιες αξίες, μη ζητάτε πολλές αποδείξεις, αλλά διακόψτε τις σχέσεις σας με την αμαρτία».
Ο σημερινός άνθρωπος ζώντας σε έναν κόσμο χωρίς αξίες, χωρίς κανέναν φραγμό, φτάνει πολλές φορές να χάνει τον εαυτό του και ίσως να αυτοκαταστρέφεται σταδιακά. Ξεχνάμε ότι ο Δημιουργός μας, μας έπλασε κατ’ εικόνα Του και είναι κοντά μας, αρκεί κι εμείς να Τον αναζητάμε στη ζωή μας. Οι υλιστικές θεωρίες έσκασαν σαν παραφουσκωμένα μπαλόνια.
Ο Παστέρ έλεγε ότι θα’ ρθει μια μέρα που οι άνθρωποι δεν θα δέχονται τη σύγχρονη φιλοσοφία και θα γελούν με αυτά που η ίδια λέει. Ο διάσημος κατασκευαστής πυραύλων Βέρνερ Φον Μπράουν δήλωσε: «Ο λόγος για τον οποίον πιστεύω στον Θεό είναι σαφής. Το κάθε τι στον κόσμο είναι κατασκευασμένο με τάξη, αρμονία, οργάνωση, με πλήρη τελειότητα και ακρίβεια.» Ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης Τζων Γκλεν, λίγες ώρες πριν από την εκτόξευση είπε: «Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ ευτυχισμένο, που ο Θεός με προίκισε με ιδιότητες που με βοήθησαν να εκλεγώ για κάτι μεγάλο σαν κι αυτό». Κι όταν συναντήθηκε με τον πρόεδρο Κέννεντυ μετά την πτήση, πήγαν μαζί να ευχαριστήσουν τον Θεό στην εκκλησία όπου, όπως έγραψε ο Τύπος για πολλές εβδομάδες, ο Γκλεν παρακολουθούσε τις πρωινές λειτουργίες, ανυπομονώντας για τη στιγμή της πτήσης.
Ο Παστέρ στην ομιλία του στη Γαλλική Ακαδημία είπε ανάμεσα στα άλλα: «Τι υπάρχει πέρα από τ’ άστρα; Ένας άλλος ουρανός. Και πιο πέρα; Κάποια ακατανίκητη δύναμη μας αναγκάζει να ρωτάμε ακατάπαυστα. Μάταια μας απαντούν, πως πέρα απλώνεται το άπειρο διάστημα κι αμέτρητες εκτάσεις. Όλα αυτά δεν μας λένε τίποτα. Δεν ικανοποιούν την απορία μας. Δεν μένει λοιπόν τίποτε άλλο να κάνουμε, παρά να σκύβουμε στα γόνατά μας και να πούμε: «Δόξα τω Θεώ, τα πάντα εν σοφία εποίησας».
Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Αντιμετωπίζοντας Τους Πειρασμούς
Στην καθημερινότητά μας αντιμετωπίζουμε τους πειρασμούς του εχθρού μας, του πονηρού. Γι’ αυτό είναι χρήσιμο να θυμόμαστε τη γνωστή και καθιερωμένη τακτική του. Δεν δίστασε να την εφαρμόσει πειράζοντας τον Κύριό μας τον Ιησού Χριστό, όταν Εκείνος νήστεψε στην έρημο για σαράντα μέρες. Εάν μελετήσουμε τις σχετικές ευαγγελικές περικοπές (Ματθαίος κεφ. 4, Μάρκος κεφ. 1 και Λουκάς κεφ. 4) θα παρατηρήσουμε ότι η πρόταση του πονηρού φαινόταν σαν να ήθελε να πραγματοποιηθούν οι υποσχέσεις που υπάρχουν μέσα στο Λόγο του Θεού. Συγκεκριμένα, οι προτάσεις του ήταν: οι πέτρες μέσα στη φοβερή έρημο να γίνουν ψωμί, ή να πέσει ο Ιησούς από το πιο ψηλό σημείο του ναού ή τέλος, να παραδώσει στον Ιησού όλα τα βασίλεια της γης, εάν τον προσκυνούσε (τον πονηρό).
Μέσα όμως από αυτή την τακτική του, μπορούμε να διακρίνουμε πραγματικά, πόσο πονηρός και πόσο αδίστακτος είναι. Μέσα στις προτάσεις κρύβεται η πονηριά και η πανουργία του. Το σχέδιό του είναι η ανεξαρτητοποίησή μας από το Θεό. Να μας πείσει να αποφασίσουμε ανεξάρτητα από τον Θεό. Μόνοι μας. Όταν η πέτρα γίνει ψωμί, όταν τολμήσει κάποιος να πέσει στο κενό ή όταν του παραδοθούν αυτά που δεν του ανήκουν, τελικά εκείνος θα καυχηθεί για την επιτυχία της δικής του πρότασης. Ο σκοπός του είναι πάντοτε ίδιος. Να μας κάνει να μην υπακούσουμε στον Θεό, δήθεν για να είμαστε εμείς ελεύθεροι, ώστε να λάβει ο ίδιος τη θέση του Θεού στη ζωή μας.
Μέσα από την πονηριά του όμως διακρίνουμε και την ανοησία του. Διακρίνουμε τον σκοπό του, να γίνουμε και εμείς όμοιοί του δηλαδή, ανόητοι. Όμως θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι δεν διαθέτουμε τις ίδιες ικανότητες με τον αντίδικό μας. Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, φανέρωσε τον τρόπο για να τον αντιμετωπίσουμε: Να αφήσουμε ο Χριστός να αντιμετωπίσει τον πονηρό αντίδικό μας. Εκείνος γνωρίζει. Γνωρίζει τα πάντα. Γι’ αυτό ας τολμήσουμε μέσα στην ήσυχη προσευχή, να του αφήσουμε ελεύθερο το πεδίο για τη φοβερή αυτή μάχη. Η παρακάτω υπόσχεσή Του ας μας οπλίσει: «Εγώ θα πολεμήσω για εσάς. Και εσείς θα μένετε ήσυχοι» (Έξοδος 14,14).
Δ.Κ.
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Η Ανεξαρτησία Της Οικογένειας
O Κύριος με την αγάπη και τη σοφία Του θέλει η οικογένεια να ζει σαν μια ξεχωριστή οντότητα, που αυτή και μόνον αυτή με τη φώτισή Του θα αποφασίζει για όλα τα ζητήματα που αφορούν το μέλλον της.
Η οικογένεια αποτελεί το μοναδικό θεμέλιο και τον πυρήνα σταθερότητας της κοινωνίας, την αστείρευτη πηγή χαράς και ευτυχίας και ασφάλειας και τη λυτρωτική ελπίδα για το μέλλον της ανθρωπότητας. Η οικογένεια ιδρύθηκε από το Θεό. Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε: «Γι’ αυτό θα εγκαταλείψει ο άντρας τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα ενωθεί με τη γυναίκα του και θα γίνουν οι δύο ένας άνθρωπος» (Ματθ. 19:5). Οι λέξεις «θα εγκαταλείψει» σημαίνουν ότι ο άνθρωπος θα φύγει από τη μια σχέση, μόλις δημιουργήσει την άλλη, την καινούργια. Δυστυχώς όμως, δεν γίνεται πάντα έτσι. Ο νέος και η νέα φεύγουν από το σπίτι, αλλά μόνον σωματικά. Ψυχικά είναι ακόμα πίσω στην πατρική τους οικογένεια. Φυσικά δεν σημαίνει ότι θα εγκαταλείψει κανείς τους γονείς του ή θα αδιαφορεί γι’ αυτούς, αλλά ότι η προσοχή τους τώρα πρέπει να είναι συγκεντρωμένη στο/στη σύντροφό του και στα παιδιά τους και μετά στην πατρική οικογένεια. Υπάρχουν βέβαια, ιδιαίτερες περιπτώσεις και καταστάσεις που μπορεί κανείς να έχει μερικές ευθύνες και στο πατρικό του σπίτι, αλλά η πρώτη του υποχρέωση είναι η καινούργια του οικογένεια.
Η ένωση του άντρα με τη γυναίκα σε μια σάρκα δεν σημαίνει επίσης, ότι κάθε ένας από αυτούς χάνει την προσωπικότητά του. Αντίθετα τη διατηρούν, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία μιας αρμονικής και ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής. Προσπαθούν με κάθε τρόπο, η προσωπικότητά τους να συμπληρώνει και να γεμίζει τα κενά του άλλου συντρόφου.
Το τονίζουμε και πάλι, ο γάμος είναι μια καινούργια σχέση, όπου μόνο τα μέλη της θα αποφασίζουν για την οικογένεια. Κανένας έξω από την οικογένεια δεν θα πρέπει να αποφασίζει γι’ αυτούς. Οι γονείς του αντρόγυνου μπορούν να δίνουν συμβουλές, όταν αυτές τους ζητηθούν. Πρέπει όμως να είναι πάρα πολύ προσεκτικοί, ώστε να μην «ανακατεύονται» άσοφα στην οικογένεια των παιδιών τους.
Ο γάμος που έχει γίνει από τον Θεό, είναι επίσης ένας μόνιμος θεσμός που γίνεται στον ουρανό κατά το μυστήριο του γάμου στην Εκκλησία και που κρατάει για όλη τη ζωή του αντρόγυνου. Όταν οι δύο γίνονται μία σάρκα, τότε δεν πρέπει να υπάρχει καμία άλλη παρέμβαση στην οικογένεια και ιδιαίτερα στο αντρόγυνο. Κάθε παρέμβαση μπορεί να δημιουργήσει μεγάλα και βαθιά τραύματα και να οδηγήσει ακόμα το αντρόγυνο σε διαζύγιο. «Αυτούς που ο Θεός ευλόγησε να ζουν μαζί κάτω από τον ίδιο ζυγό της οικογένειας, κανένας δεν έχει δικαίωμα να χωρίσει» (Ματθ. 19:6).
Μιχάλης Κανταρτζής
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Το Τραίνο Ερχόταν Κατά Πάνω μας
Το επεισόδιο αυτό έγινε πριν από πολλά χρόνια. Εργαζόμουν τότε ως βοηθός τεχνίτης σε ένα στρατιωτικό εργοστάσιο στους Αγίους Αναργύρους. Τα βράδια, αυτοκίνητα φορτηγά μας μετέφεραν στην Αθήνα. Ένα βράδυ, ενώ το αυτοκίνητό μας κατέβαινε, η μηχανή του έσβησε ενώ βρισκόμασταν επάνω στις γραμμές του τραίνου, εκεί στις Τρεις Γέφυρες. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε και το σφύριγμα του τραίνου που ερχότανε κατά πάνω μας. Και μείς όλοι είμασταν κλεισμένοι μέσα στην κουκούλα του αυτοκινήτου. Όλοι προσπαθούσαμε να πηδήξουμε από πίσω. Με τον συνωστισμό έκλεισε η έξοδος. Και το τραίνο ζύγωνε και σφύριζε. Άλλοι με σουγιάδες σκίζανε την τέντα να ανοίξουν τρύπα να βγούνε. Εγώ βρέθηκα στους τελευταίους. Είδα ότι δεν μπορούσα να βγω με κανένα τρόπο. Έμεινα λοιπόν μέσα και περίμενα. Δεν έκανα τίποτα. Μα όχι. Κάτι έκανα. Είπα: «Κύριε, αν είναι η ώρα μου να με πάρεις κοντά σου, δεν έχω καμμιά αντίρρηση. Μα πάλι αν θέλεις να σταματήσεις το τραίνο, μπορείς να το κάνεις». Άκουγα όμως τον βόγγο της μηχανής που πλησίαζε και τις φωνές των πανικόβλητων συναδέλφων μου. Έ!... λοιπόν το τραίνο έφτασε και σταμάτησε σε απόσταση ενός μόνο μέτρου από το φορτηγό μας. Ποιος λέτε να το σταμάτησε; Ίσως η μηχανοδηγός. Εγώ λέγω πως το σταμάτησε ο Θεός με την προσευχή μου και ίσως με την προσευχή κάποιου άλλου, που δεν γνώριζα. (Α.Φ.)
Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι στα χέρια του Θεού. Πολύ περισσότερο του ανθρώπου που πιστεύει και στηρίζεται στην αγάπη και στη δύναμη του Θεού. Μπορεί χίλιοι δύο κίνδυνοι να φαίνονται κάθε μέρα στη ζωή μας πως μας απειλούν, μα τίποτα δεν μπορεί να μας βλάψει χωρίς τη δική Του άδεια. Και όταν καμμιά ελπίδα δεν υπάρχει, ο Κύριος και πάλι έχει τον τελευταίο λόγο.
Χριστούγεννα
Η Καινούργια Ζωή
Tα Χριστούγεννα ο Θεός έδειξε την αγάπη Του στην ανθρωπότητα. Αγάπησε όλους τους ανθρώπους. Δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Αγαπάει όλους με μια θεϊκή αγάπη που δεν συγκρίνεται με τις ανθρώπινες αγάπες. Αγάπησε τους ανθρώπους και έδωσε τον Μονογενή Υιό του να πεθάνει πάνω στο σταυρό για τη σωτηρία μας. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης πολύ καθαρά μιλάει για την αγάπη Του αυτή: «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Υιόν Του τον Μονογενή για να μη χαθεί κανένας που πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωάν. 3:16).
Ο άνθρωπος όμως, αντί να ευχαριστήσει το Θεό, έμενε και μένει μακριά Του, αδιαφορώντας για την αγάπη αυτή, ζώντας μια ζωή αμαρτωλή, προσβάλλοντας έτσι το Θεό. Θέλησε να φτάσει και να περάσει το Θεό με τη ζωή του και τα έργα του. Θέλησε να γίνει ο μεγάλος κυρίαρχος των πάντων και συγχρόνως ο δούλος των παθών του, ανίκανος να αποχτήσει και να διατηρήσει την πιο στοιχειώδη ειρήνη και χαρά.
Η γέννηση του Ιησού Χριστού στη φάτνη της ασήμαντης Βηθλεέμ ήταν η αρχή μιας νέας ζωής. Μιας ζωής που «μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και καρδιά ανθρώπου δεν επιθύμησε» (Α’ Κοριν. 2:9). Μιας ζωής τόσο άφθονης και πλούσιας, ώστε και οι άγγελοι από τους ουρανούς να ζηλεύουν (Α’ Πέτρου 1:12). Η γέννηση του Ιησού Χριστού ήταν η βαθύτατη έκφραση της αθεράπευτης αγάπης του Θεού. Δεν ήταν μόνον η ταπείνωση του Θεού στη φάτνη της Βηθλεέμ, αλλά επίσης και η κατάδυση της θεότητας και της δύναμής Του στο ανθρώπινο γένος.
Ο ερχομός του Θεού στον κόσμο με τους θριαμβικούς ύμνους των Αγγέλων σήμανε ότι ανοίγεται για τον άνθρωπο, κάθε άνθρωπο, ένας απέραντος ορίζοντας ζωής και ευτυχίας. Ο ουρανός κατέβηκε στη γη. Η γη ανέβηκε στον ουρανό. Το γήινο, το σάπιο, το βρώμικο, το άσχημο, το μωρό, το μίσος και η κακία αλλάζει ριζικά με το αίμα του Ιησού Χριστού επάνω στο σταυρό, καθαρίζεται, μετατρέπεται, αντικαθίσταται και γίνεται ουράνιο, γερό, καθαρό, όμορφο, σοφό, αγάπη και καλοσύνη. Κάθε άνθρωπος, πιστεύοντας στη γέννηση, στη σταύρωση, στην ανάσταση, στην ανάληψη και στο δεύτερο ερχομό του Χριστού σαν γεγονότα για τη δική του προσωπική σωτηρία, γίνεται από γήινος ουράνιος, από δυστυχισμένος ευτυχισμένος, από ακάθαρτος καθαρός, από δούλος κύριος και από κακός καλός.
Όταν ο άγγελος ανήγγειλε τη γέννηση του Χριστού στους βοσκούς δεν αστειευόταν, ούτε έκανε λογοπαίγνιο, όταν τους είπε: «Μη φοβάστε, διότι σας φέρνω ευχάριστα νέα που θα προξενήσουν μεγάλη χαράν εις όλον τον λαόν. Γεννήθηκε σήμερα εις την πόλιν του Δαβίδ για σας Σωτήρ, ο οποίος είναι ο Χριστός Κύριος. Και τούτο θα χρησιμεύσει σ’ εσάς για σημείον: Θα βρείτε βρέφος τυλιγμένο εις τα σπάργανα μέσα στη φάτνη» (Λουκάς 2:10, 11). Οι άγγελοι δεν κοροϊδεύουν. Λέει και σε μας ο άγγελος σήμερα ότι τόσο πολύ μας αγαπάει ο Θεός, ώστε έδωσε το πολυτιμότερο που είχε για να Τον πιστέψουμε ότι μας αγαπάει. Λέει ότι μπορούμε να ζήσουμε χαρούμενοι, αν δεχθούμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Σωτήρας μας.
Αν δέχεσαι την αγάπη Του και αν καταλάβεις ότι δεν είσαι εν τάξει με τον Θεό, τότε μετανόησε γι’ αυτό και ζήτησε από το Θεό να σε συγχωρήσει. Θυμήσου ότι στο «Πάτερ ημών» λέμε: «Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών.» Μην διστάζεις να εξομολογηθείς τις αμαρτίες σου. Η Εκκλησία σε περιμένει, οι ιερείς είναι στην διάθεσή σου. Τότε μόνο θα γίνεις ένας χαρούμενος και ελεύθερος άνθρωπος, τότε θα καταλάβεις τι είναι αγάπη και τι είναι Χριστούγεννα.
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2020
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Όταν Αγαπάς Τον Χριστό, Αγαπάς Όλους
O Γέροντας Πορφύριος ζούσε την κοινωνία του με τον Θεό στο πρόσωπο του Χριστού. Γι’ αυτό και ήταν ο κατ’ εξοχήν άνθρωπος της Εκκλησίας. «Ο Χριστός είναι η Εκκλησία και η Εκκλησία είναι ο Χριστός, που μας έχει προσλάβει όλους στον Εαυτόν Του. Όταν αγαπάς τον Χριστό, αγαπάς συγχρόνως όλους τους ανθρώπους, χωρίς να ρωτάς αν οι άνθρωποι είναι άξιοι της αγάπης ή ακόμη αν την αποδεχθούν ή την απορρίψουν. Όταν θέλεις να συναντήσεις τον Χριστό, θα Τον βρεις στο χώρο της Εκκλησίας, γιατί εδώ είναι ενωμένη ολόκληρη η ανθρωπότητα με τον Θεό στο Πρόσωπο του Χριστού. Δεν μπορείς να επικοινωνείς με τον Χριστό και να μην τα έχεις καλά με τους άλλους ανθρώπους. Αυτά και πολλά άλλα συνήθιζε να μας λέγει ο Γέροντας με τον απλό, αλλά χαριτωμένο, χαρούμενο και ευχάριστο τρόπο του. Με το παράδειγμά του μας δίδασκε, ότι η αγάπη μας στον Χριστό περνάει μέσα από τους άλλους ανθρώπους. Έλεγε ο Γέροντας: «Η Σωτηρία μας, η Βασιλεία του Θεού, ο Παράδεισος είναι ο ίδιος ο Χριστός, δηλ. η Εκκλησία».
(Όσιος Γρηγόριος, αρ. 17, σελ. 84)