Μάρτιος - Απρίλιος  2026

OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH 
Η ευχαριστία στην προσευχή μας

Η προσευχή μας να ξεκινάει η πρώτα με θερμή ευχαριστία. Πριν ακόμα λάβουμε απάντηση για τα αιτήματά μας, να ευχαριστούμε τον Θεό. Μα, πώς γίνεται αυτό; Μας το διδάσκει ο απ. Παύλος στην προς Φιλιππισίους επιστολή του, κεφ. 4 και στίχοι 6-7: «Για τίποτε να μην σας πιάνει άγχος, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματά σας να τα απευθύνεται στον Θεό με προσευχή και δέηση που θα συνοδεύονται από ευχαριστία. Και η ειρήνη του Θεού, πού είναι ασυλληπτη στο ανθρώπινο μυαλό, θα διαφυλάξει τις καρδιές σας κοντά στον Ιησού Χριστό».

Ο απ. Παύλος επομένως μας προτρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό όταν του ζητάμε κάτι. Αλλά, γιατί να Τον ευχαριστούμε, πριν ακόμα απαντηθούν τα αιτήματά μας; Να τον ευχαριστούμε για όσα μας έδωσε στο παρελθόν. Για παράδειγμα:

Αντιμετωπίζουμε κάποιον πειρασμό; Τότε λέμε, Κύριε, σε ευχαριστούμε για τις τόσες φορές που μας γλίτωσες από πολλούς πειρασμούς. Έτσι θα μας ελευθερώσεις και τώρα.

Αντιμετωπίζουμε κάποια ασθένεια; Κύριε, Σε ευχαριστούμε για την υγεία που μας χάρισες τόσα χρόνια. Κύριε, Σε ευχαριστούμε για τις τόσες φορές που μας θεράπευσες στο παρελθόν. Το ίδιο θα κάνεις και τώρα, και γι’ αυτό Σε ευχαριστούμε!

Συνδυάζουμε λοιπόν την ευχαριστία για τις ευλογίες του Θεού στο παρελθόν, με το παρόν.

Θυμόμαστε το θαύμα του Ιησού Χριστού που θεράπευσε τους 10 λεπρούς και μόνον ένας επέστρεψε για να Τον ευχαριστήσει. Βλέποντας ο Ιησούς την ευχαριστιακή καρδιά του πρώην λεπρού, του χάρισε, μαζί με την υγεία, και την σωτηρία της ψυχής του!

Τέλος, ο Μέγας Βασίλειος μας συμβουλεύει: «Προσευχόμενος, μη ευθέως επί αίτησιν έρχου». Δηλαδή, η προσευχή μας να ξεκινάει πρώτα με δοξολογία και ευχαριστία, μετά με μετάνοια και τελευταίο να φέρνουμε το αίτημά μας στον Πατέρα Θεό.

Ας μην ξεχνάμε αδελφοί να είμαστε ευγνώμονες στον Θεό για το κάθε τι στη ζωή μας.

Μ. Ψαρέλλης

Μάρτιος - Απρίλιος  2026

ΠΕΡΙ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 
Πεντηκοστή

Ἁγίῳ Πνεύματι πᾶσα ψυχὴ ζωοῦται, καὶ, καθάρσει, ὑψοῦται, λαμπρύνεται, τῇ τριαδικῇ Μονάδι ἱεροκρυφίως.

Ἁγίῳ Πνεύματι ἀναβλύζει τὰ τῆς χάριτος ῥεῖθρα, ἀρδεύοντα ἅπασαν τὴν κτίσιν πρὸς ζωογονίαν.

_________________________________

(Από την Φωνή Κυρίου, Αρ. Φυλ. 25, 23 Ιουνίου 2024)

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι θεμελιωμένη ταυτόχρονα πάνω στήν Θεία Εὐχαριστία καί στήν Πεντηκοστή. Στήν ἐποχή τοῦ Εὐαγγελίου ὁ Χριστός ἦταν ἱστορικά ὁρατός, ἦταν ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν Του. Ἀλλά ἡ Πεντηκοστή ἀποδίδει στόν κόσμο τήν μυστική παρουσία τοῦ Χριστοῦ καί Τόν φανερώνει –ὄχι ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν– ἀλλά ἐντός τῶν Μαθητῶν, στίς καρδιές τους. Αὐτή ἡ μυστική παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἐνεργεῖται ἀκριβῶς διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν εἶναι μιά ἀφηρημένη θεία ἐνέργεια, ἀλλά ἕνα ἀπό τά τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδας, πού ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα καί ἀναπαύεται στόν Υἱό. Ἔτσι ὁ Χριστός ἀποστέλλει τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα διαμορφώνει τόν Χριστό μέσα στίς καρδιές μας. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔρχεται ἐξ ὀνόματος τοῦ Πατρός γιά νά ἀποκαλύψει καί νά ἐργαστεῖ τό θέλημά Του στόν κόσμο. Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἔρχεται ἐξ ὀνόματος τοῦ Υἱοῦ γιά νά μαρτυρήσει γι᾿ Αὐτόν, νά Τόν φανερώσει καί νά τελειώσει τό ἔργο Του.

Ἅγιο Πνεῦμα καί ἄνθρωπος

Ὅλη ἡ ἐπιμέλεια καί ὁ ἀγώνας τοῦ ἀνθρώπου συγκεντρώνονται στήν ἀπόκτηση τοῦ Πνεύματος τοῦ Κυρίου καί στήν παραγωγή τῶν καρπῶν του, ἀπό τούς ὁποίους γνωρίζεται καί μέ τούς ὁποίους ἐκφράζεται ἡ χριστιανική ζωή. Σκοπός ὅλων τῶν ἀνθρώπων πού ζοῦν κατά Θεόν, εἶναι νά εὐαρεστήσουν τόν Χριστό, τόν Θεό, καί μέ τήν μετοχή τους στό Ἅγιο Πνεῦμα νά γίνουν φίλοι μέ τόν Θεό καί Πατέρα κι ἔτσι νά ἀποκτήσουν τήν σωτηρία τους. Αὐτή ἡ σωτηρία πού πραγματοποιήθηκε μέ τόν Χριστό δέν νοεῖται χωρίς τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἡ πατερική παράδοση εἶναι πλούσια σ᾿ αὐτό τό σημεῖο: «Χωρίς τό Ἅγιο Πνεῦμα εἴμαστε ξένοι καί μακριά ἀπό τόν Θεό, μέ τήν μετοχή μας ὅμως στήν χάρη τοῦ Πνεύματος συναπτόμαστε μέ τήν θεότητα. Ὥστε τό νά εἴμαστε στόν Θεό - Πατέρα, δέν εἶναι δικό μας κατόρθωμα ἀλλά τοῦ Πνεύματος πού εἶναι καί μένει μέσα μας», μᾶς λέγει ὁ ἅγιος Εἰρηναῖος. Ἄν ὁ ἄνθρωπος εἶναι θεοειδής καί χριστόμορφος, ἄν εἶναι «ποίημα Θεοῦ κτισθείς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», αὐτό ὀφείλεται στήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

«Ἐλθέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον»

Ζώντας σ᾿ ἕναν κόσμο πού προσφέρει προγράμματα βελτιώσεων τοῦ ἀνθρώπινου βίου καί καταγίνεται στήν διαφήμιση τῶν ὑλικῶν πραγμάτων, πρέπει νά ἐπανεκτιμήσουμε τήν σημασία τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς πού μᾶς διδάσκει ὅτι, κάθε φορά πού ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη ἀπαντᾶ καταφατικά στήν Χάρη τοῦ Πνεύματος, τότε μεταμορφώνεται. Αὐτό νά εὐχόμαστε καί αὐτό ἄς ἐπιδιώκουμε. «Πνεῦμα ἅγιον, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον καί ἐν Υἱῷ ἀναπαυόμενον, ἐλθέ, ἀπερίγραπτον Φῶς, τό πάντα πληροῦν καί ζωοποιοῦν, καί φώτισον ἡμᾶς τούς ἐσκοτισμένους τοῖς πάθεσιν· ἴασαι τήν φύσιν ἡμῶν τήν συντριβεῖσαν ἐκ τῆς πτώσεως τοῦ Ἀδάμ καί διά τῆς μεταλήψεως τῶν ἀχράντων τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων τύπωσον ἐν ἡμῖν τήν εἰκόνα Αὐτοῦ, τοῦ ταπεινοῦ καί πράου Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ αἴροντος τάς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου· δεόμεθά Σου, ταχύ ἐπάκουσον καί ἐλέησον».

 Μάρτιος -  Απρίλιος  2026

Η Παναγία μας

Ομιλία Στον Ευαγγελισμό Της Θεοτόκου Και Αειπαρθένου Μαρίας

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (Ομιλία 14)

Το όνομα της Παρθένου ήταν Μαριάμ, που ερμηνεύεται Κυρία. Εκείνη ήταν πράγματι παρθένος, και στο σώμα και στη ψυχή. Είχε όλες τις αισθήσεις του σώματος εκτός από τον μολυσμό. Έχει γραφεί για εκείνη ότι ήταν η κλεισμένη πύλη που κανείς δεν πρόκειται να περάσει από αυτήν, παρά μόνο ο Χριστός.

Η Παναγία είναι Κυρία και με ένα άλλο τρόπο. Δεσπόζει όλων καθώς είναι ελεύθερη και ρίζα της ελευθερίας του γένους των ανθρώπων και γι’ αυτό ακριβώς ο άγγελος εμφανιζόμενος στη Παρθένο, της απευθύνει το: «Χαίρε κεχαριτωμένη. Ο Κύριος είναι μαζί σου, είσαι ευλογημένη ανάμεσα στις γυναίκες». Η Παρθένος φοβήθηκε μήπως ο άγγελος είναι κάποιος απατηλός και δεν δέχτηκε χωρίς εξέταση τον χαιρετισμό. Ταράχθηκε και ρώτησε, πώς είναι δυνατό να γίνει αυτό. Ο αρχάγγελος αμέσως της διέλυσε τον θεοφιλή φόβο λέγοντάς της: «Μη φοβάσαι Μαρία, γιατί πέτυχες τη χάρη του Θεού».

Η Παρθένος ρώτησε όχι από απιστία, αλλά επειδή ζητούσε να μάθει πώς ήταν δυνατό να πραγματοποιηθεί αυτό το θαύμα. Γι’ αυτό ακριβώς, μετά την εξήγηση του αρχαγγέλου, εκείνη τρέχει προς τον Θεό και απευθύνεται προς αυτόν. Λέγει λοιπόν στον αρχάγγελο: «Αν, όπως λες, έρθει σ’ εμένα το Άγιο Πνεύμα για να με καθαρίσει περισσότερο και να με δυναμώσει να δεχτώ το σωτήριο έμβρυο, αν με επισκιάσει η δύναμη του Υψίστου που θα μορφώσει μέσα μου ως άνθρωπο αυτόν που είναι Θεός και Βασιλεύς αιώνιος, πιστεύω ότι τίποτε δεν είναι αδύνατο για τον Θεό. Λοιπόν, ιδού εγώ η δούλη του Κυρίου, ας γίνει σύμφωνα με το λόγο σου». Τότε έφυγε από εκεί ο άγγελος, αφού άφησε στην γαστέρα της τον Δημιουργό του κόσμου ενωμένο με την Παρθένο.

Μάρτιος - Απρίλιος  2026 

«Oλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. 14:30)

Μη ταράζεσαι….
 

Τί έζησε η καρδιά μας, τί είδαν τα μάτια μας. Θάμβος ανεκλάλητο, πώς να το διηγηθώ; Πώς να εξηγήσω την εμπειρία μου αυτή; Ο Θεός γέμισε την ψυχή και το νου και από αγάπη πολύ πήρε από μας την προσφορά μας «το πρόσφορό μας» και το μοίρασε σε χιλιάδες ανθρώπους. Μα πώς έγινε αυτό το θαύμα, δεν μπορώ να το εξηγήσω!

Και πάνω που προσπαθώ να μαζέψω το νου μου, ακούω τον Κύριο να μου λέγει, «πηγαίνετε απέναντι και έρχομαι κι εγώ». Τα μαζέψαμε και πήγαμε από την απέναντι μεριά, έχοντας τις φρέσκες εικόνες του θαύματος. Ο λόγος και η χάρη, η ευγένεια και η υπομονή, η ακακία και η αγάπη έχουν συγκλονίσει την ψυχή. Πάω, μαζί με τους αδελφούς μου, απέναντι, στην άλλη μεριά, μακριά από τον «όχλο», στην ησυχία, οι αδελφοί μου κι εγώ.

Να, όμως, που η θάλασσα λυσσάει, αντίθετος άνεμος φυσάει και δυνατός σε ισχύ, αδυνατώ να το ελέγξω. Άνθρωποι της θάλασσας κι όμως, αδυνατούμε. Τί στο καλό συμβαίνει; Κι εκεί που χάνουμε τη δύναμή μας, την πίστη μας, φοβόμαστε για τη ζωή μας, ξεχνώντας όλα όσα ζήσαμε, ξεχνώντας πόσα θαυμάσια κάνει μπροστά μας ο Κύριος, δεν αναπέμψαμε μια προσευχή πίστης. Δεν είναι εύκολο η ψυχή, την ώρα του πειρασμού, να αναπέμψει προσευχή ικεσίας. Όμως, οι αδελφοί μου που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, υπέφεραν κι αυτοί μαζί μου. Τι κάνουμε τώρα; Λείπει και ο Κύριος. Λείπει; Όχι, Κάποια φιγούρα έρχεται και λέει πως είναι ο Κύριος. Μα δεν γίνεται. Περπατά πάνω από τα κύματα, η τρικυμία δεν τον αγγίζει. «Αποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα». «Ο Πέτρος αποκρίθηκε και είπε, Κύριε, εν είσαι εσύ, δώσε μου εντολή να έρθω κοντά Σου περπατώντας πάνω στα νερά (Ματθ. 14:28). «O δὲ εἶπεν, ἐλθέ», έλα κοντά μου, μη διστάζεις.

Ναι, πήγα, η εμπειρία όλων αυτών των ημερών γέμισε την ψυχή μου με πίστη και λαχτάρα να ζω τον Θεό μου, να πω από την καρδιά μου, δεν μπορώ να ζώ χωρίς εσένα! Έφυγα τρέχοντας, χωρίς σκέψη, χωρίς να βάλω τη λογική μπροστά μου, αρκούσε σε μένα η παρουσία Του που με ελκύει να βρεθώ στην αγκαλιά Του. Κύριε μου και Θεέ μου, έρχομαι κοντά Σου….

Η συνήθεια όμως κοντοστέκεται εκεί, στην άκρη του νου, στο βάθος της καρδιάς. Δύσκολο να εικονίσω τον εαυτό μου να περπατά με πίστη και πάνω από την τρικυμισμένη θάλασσα, και τι κάνω; Κοιτώ τα κύματα, τον αντίθετο άνεμο και ο φόβος κυρίευσε τη ψυχή μου, άρχισα να καταποντίζομαι, να βουλιάζω. Τα πάθη με αιχμαλώτισαν ξανά, μου είναι οικεία και δυσκολεύομαι να μείνω στην πίστη, να πορευτώ την οδό Σου και να ζώ τα θαυμάσια Σου. Βοήθησέ με. Βγήκε, επιτέλους, η προσευχή, η παρουσία Του ενέπνευσε τον πολυπόθητη κραυγή. «Κύριε, σῶσόν με»

«Κύριε βοήθησε με, χάνομαι! (Ματθ.14:30). «Ολιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;» Δεν ξέρω Κύριε, άνθρωπος είμαι εμπαθής, δεν τα καταφέρνω χωρίς Εσένα.

Όσα θαύματα κι αν δούμε, όσα θαυμαστά κι αν γίνουν στη ζωή μας, όταν το βλέμμα της καρδιάς μας στρέφεται στον κόσμο των παθών, που υπάρχει στους ανθρώπους που ζουν χωρίς πυξίδα, χωρίς νόημα και σκοπό, που ονομάζονται «όχλος», τότε και η ψυχή δεν ωφελείται καθόλου. Όταν όμως απλώσουμε το χέρι μας, ο Κύριος το έχει ήδη απλωμένο και το πιάνει, και μας κρατά γερά, μας τραβά έξω από τον κόσμο και μας κρατά στην αγκαλιά Του, γιατί «τοῦτο δέ ἐστι τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με, ἵνα πᾶς ὁ θεωρῶν τὸν υἱὸν καὶ πιστεύων εἰς αὐτὸν ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἀναστήσω αὐτὸν ἐγὼ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.» (Ιωάν. 6:40) «Αυτό είναι το θέλημα εκείνου που με έστειλε (του Θεού Πατέρα), όποιος βλέπει με την καρδιά του τον Υιό και πιστεύει σε Αυτόν να έχει αιώνια ζωή και θα αναστήσω αυτόν την έσχατη μέρα.»

Ήρθε πλέον η ώρα, να αποφασίσω αν θα συνεχίζω να «ακούω τη βοή του κόσμου, να τρέμω μπροστά στη θύελλα των παθών, τις φωνασκίες εκείνων που ζουν στον κόσμο των παθών, ή θα κοιτάζω με το βλέμμα της καρδιάς προς τον Αρχηγό και Τελειωτή της πίστης μου, τον αναστημένο Ιησού Χριστό και να αναφωνώ, Θεέ μου και Σωτήρα μου.

Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής

Μάρτιος - Απρίλιος  2026

Χριστιανική Οικογένεια
Πως Βλέπει Ο Ένας Τον Άλλον;

† Αθανάσιος, Λεμεσσού

Ξέρετε πολύ καλά, ότι δεν μπορεί να υπάρξει σωστή σχέση μέσα στο γάμο, αν δεν υπερβούμε το φύλο. Αν δε μάθουμε να βλέπουμε τον άλλο σαν άνθρωπο, με όλο τον ψυχοσωματικό του κόσμο, όχι μόνο σαν σώμα, όχι μόνο σαν άνδρα ή σαν γυναίκα, άλλα σαν άνθρωπο που έχει ψυχικές και σωματικές ανάγκες, που έχει το δικό του κόσμο, τη δική του ύπαρξη. Να βλέπει ο άνδρας τη γυναίκα σαν πρόσωπο και η γυναίκα τον άνδρα μ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι βάζουμε το γάμο στη σωστή βάση.

Μετά πρέπει να μάθει ο άντρας πώς σκέφτεται μια γυναίκα και πώς είναι το «είναι» μιας γυναίκας και να συμπεριφέρεται ανάλογα. Γιατί αν συμπεριφέρεσαι σε μια γυναίκα με τα κριτήρια του άνδρα, τότε ήδη επιτέλεσες την τραγωδία της οικογένειας σου. Αν λες π.χ. «Μα γιατί η γυναίκα μου αισθάνεται παράπονο μαζί μου; Εγώ είμαι καλός άντρας, δουλεύω, φέρνω λεφτά στο σπίτι, ό,τι θέλει αγοράζει, όσα χρήματα θέλει τα έχει, πηγαίνει εκδρομές το Καλοκαίρι. Γιατί έχει παράπονο;»

Κι η γυναίκα πάλι σκέφτεται για τον άνδρα ότι: «Εγώ του μαγειρεύω, τον πλένω, είμαι τίμια κοπέλα, δεν έχω άλλα πράγματα στη ζωή μου. Γιατί έχει παράπονο;»

Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτά είναι καλά και απαραίτητα, αλλά δεν είναι αυτά που αγγίζουν τον άλλο άνθρωπο. Ότι η συναισθηματική και ψυχική επαφή είναι αυτό που έχει σημασία στο γάμο και ύστερα όλα τα υπόλοιπα. Κι αυτό για να γίνει πρέπει να δεις τον άλλον άνθρωπο όπως είναι.

Μάρτιος - Απρίλιος 2026 

Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος

 Να Μας Αγαπάνε Ή Να Τους Αγαπάμε;

Όταν αγαπάμε, νομίζουμε ότι προσφέρουμε στους άλλους, ενώ στην πραγματικότητα προσφέρουμε πρώτα στον εαυτό μας. Η αγάπη χρειάζεται θυσίες. Να θυσιάζουμε ταπεινά κάτι δικό μας, που στην πραγματικότητα είναι του Θεού.

Μη σε νοιάζει ποτέ, το εάν σε αγαπούν. Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι’ αυτό αποτυγχάνουν. Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι εάν σε αγαπούν, αλλά εάν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνον έτσι γεμίζει η ψυχή. Εσύ μόνο ξεχείλιζε από αγάπη Χριστού προς όλους και τότε έρχεται μυστικά μια μεταβολή, μια αλλαγή σε όλο το σύνολο. Αυτό που λέω είναι η καλύτερη ιεραποστολή.

Μάρτιος - Απρίλιος 2026

Από την Βιωτή του Οσίου Παϊσίου
Ο Ταπεινός Έχει Όλες Τις Αρετές

– Γέροντα, φοβάμαι μήπως δεν σωθώ.

– Μη φοβάσαι· μαζί θα πάμε επάνω. Μόνο να πης στην Γερόντισσα να μας δώση δύο μεγάλα μπουκάλια για τον δρόμο – πρόσεξε να είναι πλαστικά, όχι γυάλινα, για να μη σπάσουν στο ταξίδι!… Θα τα γεμίσουμε νερό και, μέχρι να ανεβούμε στον Ουρανό, από την κούραση θα τα πιούμε! Μόνον τρία δάκτυλα θα αφήσουμε και θα παρακαλέσουμε τον Χριστό να το ευλογήση, να το κάνη κρασί και μετά θα το πιούμε και θα μεθύσουμε πνευματικά κοντά στον Χριστό.

– Γέροντα, ποιο είναι αυτό το νερό;

– Είναι η αγάπη προς τον Χριστό και τους αδελφούς.

– Και η μέθη;

– Είναι η μέθη από το Άγιο Πνεύμα. Αυτοί που μεθούν από το Άγιο Πνεύμα, αγάλλονται συνέχεια από την στοργή του Θεού, του Πατέρα τους. Αν μεθύση ο άνθρωπος πνευματικά με το ουράνιο κρασί, η ζωή του εδώ στην γη γίνεται μαρτυρική, με την καλή όμως έννοια. Αχρηστεύεται για τον κόσμο, αδιαφορεί για καθετί γήινο και όλα τα «θεωρεί σκύβαλα» (άχρηστα σκουπίδια). Βλέπεις, όσοι πίνουν πολύ και μεθούν, μετά δεν νοιάζονται για τίποτε.

«Μπάρμπα-Θανάση, το καλύβι σου καίγεται», φώναζαν σε κάποιο γεροντάκι που το καλύβι του είχε πάρει φωτιά. «Ασ’ το να καή», έλεγε αυτός, γιατί είχε πιει και ήταν μεθυσμένος!… Η άλλη μέθη, η ουράνια, είναι καλή, αλλά πρέπει να είναι κανείς συνέχεια εκεί, στο ατέλειωτο βαρέλι, το ουράνιο. Εύχομαι να βρήτε την παραδεισένια θεία κάνουλα και να πίνετε και να μεθάτε συνέχεια από το παραδεισένιο κρασί. Αμήν!

Από το βιβλίο, Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, λόγοι Ε’, Πάθη και Αρετές

Οκτώ ημέρες μετά την ανάστασή Του ο Ιησούς εμφανίζεται πάλι στους μαθητές Του. Αυτή την φορά είναι μαζί τους και ο Θωμάς. Οι λοιποί μαθητές ομολογούσαν και μαρτυρούσαν εξ ιδίας πείρας, προς τον Θωμά, ότι είδαν τον Κύριο Αναστημένο. Ο Θωμάς είχε ήδη πληροφορηθεί περί της τριημέρου Αναστάσεως του Κυρίου όχι μόνο από τους μαθητές, αλλά και από τις Μυροφόρες γυναίκες. Παρέμεινε όμως δύσπιστος. Ήθελε, όχι μόνο να ιδεί τον Κύριο, αλλά να βάλει και τα χέρια του στις πληγές που του προκάλεσε ο Σταυρός.

 Πόσοι άνθρωποι σήμερα δεν λέμε τα ίδια: «Αν δεν ιδώ με τα μάτια μου και δεν εξετάσω, δεν πιστεύω». Όμως ο Θεός όρισε ως τρόπο και μέσο ζωής για τον πιστό, την πίστη.

 Πίστη σημαίνει σιγουριά για αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα για αυτά που δεν βλέπουμε.

 Γι’ αυτό ο Κύριος, μας λέγει: «Μακάριοι είναι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να βλέπουν».

 Όμως επειδή ο Θωμάς ήταν ειλικρινής και καθαρός στην καρδιά, ο Χριστός δεν τον άφησε να χαθεί στους δρόμους της απιστίας. Μέγα το έλεος και η φιλανθρωπία του Δεσπότου Χριστού! Ενήργησε στον Θωμά, όπως ενεργεί σε κάθε καθαρή και ειλικρινή καδιά ανθρώπου. Εμφανίστηκε μπροστά του και τον κάλεσε να ερευνήσει τις πληγές. Ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή για τον Θωμά! Σεισμός γίνεται στην καρδιά του και στο νου του! Η θέα και μόνη του Χριστού ήταν αρκετή για να τον μετατρέψει από την μια στιγμή στην άλλη από δύσπιστο σε πιστό. Να μην έχει πλέον ανάγκη καμιάς άλλης αποδείξεως περί της Αναστάσεώς Του και να ομολογεί με πλήρη βεβαιότητα και πίστη, ότι ο Χριστός είναι πλέον ο Κύριός του και ο Θεός του! Κάνει μια ομολογία, που κανείς μέχρι την ώρα εκείνη δεν είχε κάνει.

 «Μακάριοι είναι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να ιδούν», μας λέγει ο Κύριος.

 Αδελφέ μου, πιστεύεις ακράδαντα στην εκ νεκρών ανάσταση του Κυρίου; Έχεις αναστηθεί και εσύ μαζί Του στην καινούργια εν Χριστώ ζωή, της χαράς, της ειρήνης και της ευφροσύνης; Είναι και για σένα ο Χριστός ο μόνος αληθινός Θεός και Κύριός σου; Τον υπακούς και Τον ακολουθείς καθημερινά στη ζωή σου; Είσαι το συνειδητό μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ομολογείς από καρδιάς ότι προσδοκάς ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος;

 Μην αφήνεις την αμφιβολία και την δυσπιστία να κυβερνά την ζωή σου. Πίστεψε στο Χριστό χωρίς να ζητάς αποδείξεις. Δώσε την καρδιά σου σε Εκείνον και θα σε βεβαιώσει για την ύπαρξή Του και την ανάστασή Του. Ακολούθησέ Τον. Είναι «ο τοις πεσούσι παρέχων ανάσταση»!

Ν. Κ.