Σεπτέμβριος -  Οκτώβριος  2025

Η Παναγία μας

Τα Εισόδια της Θεοτόκου

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Φαίνεται σαν να έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια, αλλά στην ουσία δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι θρησκευτικές γιορτές σημάδεψαν τη ζωή… Σκεφτείτε τα ονόματα των εορτών: Εισόδια, Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Υπαπαντή, Μεταμόρφωση. Αυτές οι λέξεις, με την ιεροπρέπειά τους και μόνο, την απόστασή τους από την καθημερινή ζωή και τη μυστηριακή τους ομορφιά αφύπνιζαν κάποια ξεχασμένη μνήμη, προσκαλούσαν, έδειχναν κάτι.

Έχουμε εδώ την εορτή της Εισόδου της Θεοτόκου στο Ναό. Το θέμα της εορτής είναι πολύ απλό: ένα κοριτσάκι προσάγεται από τους γονείς του στο ναό των Ιεροσολύμων. Δεν υπάρχει τίποτε το ιδιαίτερα αξιοσημείωτο στο γεγονός αυτό, επειδή την εποχή εκείνη αυτό αποτελούσε μια γενικά αποδεκτή συνήθεια. Στην περίπτωση όμως της Παναγίας, όπως μας το υπενθυμίζει η Ακολουθία της ημέρας, οδήγησαν το παιδί στα «Άγια των Αγίων», στον τόπο που κανείς άλλος, εκτός από τους ιερείς, δεν επιτρεπόταν να πάει, στο μυστικό εσωτερικό ιερό του ναού. Το όνομα του κοριτσιού είναι Μαρία. Είναι η μελλοντική μητέρα του Ιησού Χριστού, μέσω του οποίου, σύμφωνα με τη χριστιανική πίστη, ο ίδιος ο Θεός ήλθε στον κόσμο για να ενωθεί με το ανθρώπινο γένος, να μοιραστεί

τη ζωή Του και να αποκαλύψει το θείο της περιεχόμενο. Είναι όλα αυτά παραμύθια; Ή είναι κάτι που μας δόθηκε και που αποκαλύπτεται εδώ, κάτι που σχετίζεται άμεσα με τη ζωή μας, κάτι που δεν μπορεί ίσως να εκφραστεί με λόγια της καθημερινής ζωής;

… Και εμείς ψάλλουμε: «Ο καθαρώτατος ναός του Σωτήρος…σήμερον εισάγεται εν τω οίκω Κυρίου…». Αργότερα, στο ευαγγελικό ανάγνωσμα, ο Χριστός λέει: «Λύσατε τον ναόν τούτον και εν τρισίν ημέραις εγερώ αυτόν» και ο Ευαγγελιστής συμπληρώνει: «Εκείνος δε έλεγεν περί του ναού του σώματος αυτού» (Ιωάν. 2:19,21).

Το νόημα όλων αυτών των γεγονότων, των λέξεων και των σκέψεων είναι απλό: από τώρα και στο εξής ο ίδιος ο άνθρωπος γίνεται ναός. Ούτε πέτρινος, ούτε θυσιαστήριο, αλλά ο άνθρωπος – η ψυχή του, το σώμα του και η ζωή του – γίνεται η ιερή και θεία καρδιά του κόσμου, τα «άγια των αγίων». Ο ένας ναός, η Παναγία – ζων και ανθρώπινος – οδηγείται σ’ έναν άλλο ναό φτιαγμένο από πέτρα, και ολοκληρώνει έτσι εκ των ένδον τη σημασία και το νόημά του…

Κι όταν εορτάζουμε τα Εισόδια της Θεοτόκου, εορτάζουμε το θείο νόημα του ανθρώπου και τη λαμπρότητα της υψηλής του κλήσεως. Δεν γίνεται λοιπόν να εξαφανιστούν και να ξεριζωθούν όλα αυτά από τη μνήμη του ανθρώπου.

(π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, «Η Παναγία», εκδ. Ακρίτας)

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος  2025

Να γίνουμε Χριστός

Υπάρχουν στιγμές που γινόμαστε Χριστός:

Όταν συγχωρούμε,

όταν αγαπάμε χωρίς υστεροβουλία,

όταν υπομένουμε,

όταν είμαστε ταπεινοί, πράοι,

όταν αφήνουμε το φως της ψυχής μας να γλυκάνει τον διπλανό μας.

Όταν ζούμε την βασιλεία του Θεού στο εδώ και τώρα.

Αυτή η φράση - να γίνουμε Χριστός - είναι αυτό που εισπράττεις από τον διπλανό σου, αυτή η ηρεμία και η γαλήνη που νιώθεις, όταν αναπαύεις τον συνάνθρωπό σου.

Είναι το απόλυτο άφημα στο θέλημά Του.

Πήγαινέ με όπου θες, κυβέρνα την ζωή μου. Εσύ ξέρεις!

(Το παραπάνω εκλεκτό κείμενο μου το έστειλε μια καλή μου φίλη, η Κλεονίκη,
που με λίγα λόγια έχει αποτυπώσει τόσο μεγάλες αλήθειες. Κ. Γεννάδης)

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος  2025

Χριστιανική Οικογένεια
Τα Παιδιά Δεν Οικοδομούνται Με Τους Συνεχείς Επαίνους

Οσίου Πορφυρίου, Βίος και Λόγοι

Τα παιδιά με τους συνεχείς επαίνους δεν οικοδομούνται. Γίνονται εγωιστές και κενόδοξοι. Θα θέλουν σε όλη τους τη ζωή να τους επαινούν όλοι διαρκώς, έστω και αν τους λένε και ψέματα. Δυστυχώς, σήμερα μάθανε όλοι να λένε και ψέματα και τα δέχονται. Η κενοδοξία είναι η τροφή τους. «Πες το κι ας είναι ψέμα, κι ας είναι ειρωνεία», λένε. Ο Θεός αυτό δεν το θέλει. Ο Θεός θέλει την αλήθεια. Δυστυχώς, αυτό δεν το καταλαβαίνουν και κάνουν το εντελώς αντίθετο.

Τα παιδιά, όταν τα επαινείς συνεχώς χωρίς διάκριση, τα πειράζει ο αντίθετος. Τους ξεσηκώνει το μύλο του εγωισμού και, συνηθισμένα από μικρά στους επαίνους από γονείς και δασκάλους, προχωρούν ίσως στα γράμματα, αλλά τι το όφελος; Στη ζωή θα βγουν εγωιστές και όχι Χριστιανοί. Οι εγωιστές δεν μπορούν να είναι ποτέ Χριστιανοί. Οι εγωιστές θέλουν διαρκώς όλοι να τους επαινούν, όλοι να τους αγαπούν, όλοι να λένε καλά γι’ αυτούς, πράγμα που ο Θεός μας, η Εκκλησία μας, ο Χριστός μας δεν το θέλει.

Η θρησκεία μας δεν θέλει αυτό τον τρόπο, αυτή την αγωγή. Αντίθετα, θέλει τα παιδιά από μικρά να μαθαίνουν στην αλήθεια. Η αλήθεια του Χριστού τονίζει ότι, άμα επαινείς έναν άνθρωπο, τον κάνεις εγωιστή. Ο εγωιστής είναι «μπερδεμένος», οδηγούμενος υπό του διαβόλου και του κακού πνεύματος. Έτσι, μεγαλώνοντας μέσα στον εγωισμό, η πρώτη του δουλειά είναι να αρνείται τον Θεό και να είναι ένας εγωιστής απροσάρμοστος μέσα στην κοινωνία.

Σεπτέμβριος -  Οκτώβριος  2025

Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος

Ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε

Να μην εκβιάζουμε με τις προσευχές μας τον Θεό. Να μη ζητάμε απ’ τον Θεό να μας απαλλάξει από κάτι, ασθένεια κ.λπ., ή να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά να ζητάμε δύναμη και ενίσχυση από Εκείνον, για να τα υπομένομε.

Όπως Εκείνος κρούει με ευγένεια την πόρτα της ψυχής μας, έτσι κι εμείς να ζητάμε ευγενικά αυτό πού επιθυμούμε κι αν ο Κύριος δεν απαντάει, να σταματάμε να το ζητάμε. Όταν ο Θεός δεν μας δίδει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα «μυστικά» Του. Εφόσον πιστεύουμε στην αγαθή Του πρόνοια, εφόσον πιστεύομε ότι Εκείνος γνωρίζει τα πάντα απ’ τη ζωή μας κι ότι πάντα θέλει το αγαθόν, γιατί να μη δείχνομε εμπιστοσύνη;

Εμείς να μην επιμένουνε· η προσπάθεια κάνει κακό αντί για καλό. Μην κυνηγάμε ν’ αποκτήσομε αυτό που θέλομε, αλλά να τ’ αφήνομε στο θέλημα του Θεού. Γιατί, όσο το κυνηγάμε, τόσο αυτό απομακρύνεται.

Άρα, λοιπόν, υπομονή και πίστη και γαλήνη. Κι αν το ξεχάσομε εμείς, ο Κύριος ποτέ δεν ξεχνάει και αν είναι για το καλό μας, θα μας δώσει αυτό πού πρέπει κι όταν πρέπει. Να ζητάμε στην προσευχή μόνο τη σωτηρία της ψυχής μας. Δεν είπε ο Κύριος: «Ζητείται δε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού… και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»;

Εύκολα, ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε. Και κοιτάξτε το μυστικό. Το μυστικό είναι να μην το έχετε στο νου σας καθόλου να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα.

Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσ’ μου τούτο, εκείνο…». Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού, ελέησον με». Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση από μας για τις διάφορες ανάγκες μας. Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από μας και μας παρέχει την αγάπη Του. Το θέμα είναι ν’ ανταποκριθούμε σ’ αυτή την αγάπη με την προσευχή και την τήρηση των εντολών Του.

Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού. Αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε. Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια. Όταν, όμως, υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντος Πορφυρίου, «Βίος και Λόγοι»

Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά.

Σεπτέμβριος - Οκτώβριος  2025

28η Οκτωβρίου 1940

Καθώς τραγουδούσα σε ένα μεγάλο θάλαμο, που ήταν κατάμεστος από τραυματίες, με πλησίασε μια νοσοκόμα και μου είπε χαμηλόφωνα, δείχνοντάς μου έναν τραυματία, ο οποίος είχε δεμένο το κεφάλι με επιδέσμους:

«Πήγαινε Σοφία σε κείνο το παλληκάρι, σε κείνο τον ανθυπολοχαγό. Έχει χάσει και τα δυο τα μάτια του. Όλη την ώρα που τραγουδάς κλαίει με λυγμούς και δεν έχει κανέναν να τον παρηγορήσει».

Πλησίασα κοντά του, του χάιδεψα το κεφάλι και του ζήτησα να μην κλαίει. Του θύμισα ότι άλλοι δεν γυρίσαν καθόλου από την πρώτη γραμμή, άλλοι έχασαν τα πόδια τους, τα χέρια τους.

Του είπα ότι όλοι εμείς θα είμαστε κοντά τους, κοντά στους τραυματίες μετά τον πόλεμο και θα τους βοηθήσουμε να ξαναφτιάξουν την ζωή τους.

Και ο ήρωας γύρισε και μου είπε αυτά τα μοναδικά λόγια: «Δεν κλαίω, Σοφία, γιατί έχασα τα μάτια μου… Κλαίω, γιατί δεν έχω άλλα δυο να τα δώσω για την Πατρίδα….»

choratouahoritou.gr

Σεπτέμβριος  - Οκτώβριος  2025

Από την Βιωτή του Οσίου Παϊσίου
Γκρίνια ή Δοξολογία;

Η γκρίνια είναι σα να καταριέται ο ίδιος ο άνθρωπος τον εαυτό του, οπότε μετά έρχεται η οργή του Θεού.

Στην Ήπειρο γνώριζα δύο γεωργούς. Ο ένας ήταν οικογενειάρχης και είχε ένα-δυό χωραφάκια και εμπιστευόταν τα πάντα στον Θεό. Εργαζόταν όσο μπορούσε, χωρίς άγχος. «Θα κάνω ό,τι προλάβω», έλεγε.

Μερικές φορές άλλα δεμάτια σάπιζαν από την βροχή, γιατί δεν προλάβαινε να τα μαζέψει, άλλα του τα σκόρπιζε ο αέρας, και όμως για όλα έλεγε «δόξα Σοι ο Θεός» και όλα του πήγαιναν καλά.

Ο άλλος είχε πολλά κτήματα, αγελάδες κ.λπ. δεν είχε και παιδιά. Αν τον ρωτούσες «πώς τα πας;» απαντούσε «άστα, μην τα ρωτάς». Ποτέ δεν έλεγε «δόξα Σοι ο Θεός», όλο γκρίνια ήταν. Και να δείτε, άλλοτε του ψοφούσε η αγελάδα, άλλοτε του συνέβαινε το ένα, άλλοτε το άλλο. Όλα τα είχε, αλλά προκοπή δεν έκανε.

Γι’ αυτό λέω, η δοξολογία είναι μεγάλη υπόθεση. Από μας εξαρτάται αν γευθούμε ή όχι τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός. Πώς όμως να τις γευθούμε, αφού ο Θεός μας δίνει λ.χ. μπανάνα και εμείς σκεφτόμαστε τι καλύτερο τρώει ο τάδε εφοπλιστής;

Πόσοι άνθρωποι τρώνε μόνο ξερό παξιμάδι, αλλά μέρα-νύχτα δοξολογούν τον Θεό και τρέφονται με ουράνια γλυκύτητα!

Αυτοί οι άνθρωποι αποκτούν μια πνευματική ευαισθησία και γνωρίζουν τα χάδια του Θεού. Εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε, γιατί η καρδιά μας έχει πιάσει γλίτσα και δεν ικανοποιούμαστε με τίποτε. Δεν καταλαβαίνουμε ότι η ευτυχία είναι στην αιωνιότητα και όχι στην ματαιότητα.

Λόγοι Δ, «Οικογενειακή ζωή», ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Η Εκκλησία μας, στις 8 Σεπτεμβρίου, τιμά την γέννηση της Θεοτόκου και μητέρας του Κυρίου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού. Την τιμά και την μεγαλύνει κατά ιδιαίτερο τρόπο, επειδή από αυτήν ήλθε στον κόσμο το μοναδικό και ανεπανάληπτο, ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός.

Την τιμούμε εμείς οι πιστοί μεγαλοπρεπώς, επειδή πρώτος ο Θεός την τίμησε, όταν την έκρινε άξια να σαρκωθεί δι’ αυτής, ανεξηγήτως, ο Υιός του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Ήρθε στον κόσμο ο Χριστός, ο Θεός, που μας ελευθέρωσε από την κατάρα και μας έδωσε την ευλογία, κατήργησε το θάνατο και μας χάρισε την αιώνια ζωή.

Στο σχετικό Ευαγγελικό ανάγνωσμα (Ιωάν. 3:13-17) και ειδικά στα χωρία 14-15 διδασκόμαστε ότι: «Όπως ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του Ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν να μη χαθεί, αλλά να ζήσει αιώνια...»

Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε πολλούς τύπους που προεικονίζουν την εν πνεύματι ζωή στην Καινή Διαθήκη. Έτσι, εκείνος ο Ισραηλίτης που προσβαλλόταν από το θανατηφόρο φίδι και κοίταζε στο υψωμένο χάλκινο φίδι και θεραπευόταν, αντιστοιχεί στον αμαρτωλό σημερινό άνθρωπο, που στρέφεται με πίστη και κοιτάζει νοερά στον Εσταυρωμένο Χριστό και παίρνει την σωτηρία της ψυχής και του σώματος.

Ο Σταυρός, συνυφασμένος στο πρόσωπο του Χριστού, είναι πηγή σωτηρίας και ζωής αιωνίου. Γιατί ο Χριστός ήρθε να μας σώσει και όχι να μας κρίνει. Ήλθε να κάνει τέλειο έργο σωτηρίας και ελευθερίας σε κάθε άνθρωπο που Τον πιστεύει και Τον ακολουθεί. Αυτό ακριβώς μας διδάσκει και το απολυτίκιο της Γέννησης της Θεοτόκου.

Έχω ζωή αιώνια σημαίνει ότι συμμετάσχω στη ζωή της Αγίας Τριάδος, έχω αιώνιο προορισμό και αιώνια ευτυχία. Τούτο είναι έργο του Θεού που το πραγματοποιεί η ανερμήνευτη αγάπη Του προς το πλάσμα του, τον άνθρωπο.

Η πρώτη κίνηση έγινε από επάνω, από τον Θεό και ήρθε στη γη ως δώρο, ως Θεία Χάρις. Σε εμάς τους ανθρώπους απομένει να αποδεχθούμε τη Θεία Χάρη και να την οικειοποιηθούμε, πλησιάζοντας τον Θεό και ακολουθώντας τον δια της Εκκλησίας του και εν συνεχεία ως Εκκλησία. Γιατί εκεί ο Σταυρωμένος Χριστός γίνεται ορατή πραγματικότητα μέσα μας, ως σωτηρία, ως δύναμη ζωής, ως βεβαία ελπίδα αιώνιας ζωής.

Σεπτέμβριος –  Οκτώβριος  2025

BOHΘEIA ΣTOYΣ ΛAOYΣ
H OPΘOΔOΞH IEPAΠOΣTOΛH

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΕΑΣ ΖΗΛΑΝΔΙΑΣ ΚΑΙ ΩΚΕΑΝΙΑΣ
Για μία νέα Πεντηκοστή

Με μεγάλη χαρά και ευγνωμοσύνη προς τον Πανάγαθο Θεό, σας ανακοινώνουμε ότι την Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής, 14 Μαΐου 2025, ο διάκονος π. Τιμόθεος Τριανταφύλλου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στον ιερό ναό της Αγίας Τριάδος στο Σαουένι, στη Φίτζι (330 νησιά στον νότιο ειρηνικό ωκεανό). Η θεία λειτουργία τελέστηκε με τη συμμετοχή των πατέρων Αρχιμ. Μελετίου, Βαρθολομαίου και Αλεξίου, ενώ το ψαλτήριο διακόνησε ο π. Δαμασκηνός από την Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους μαζί με τα παιδιά της χορωδίας του ορφανοτροφείου μας. Ο π. Δαμασκηνός αφιερώνεται παράλληλα στην μετάφραση της θείας λειτουργίας του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στη γλώσσα των Φίτζι και μελοποιεί τους εκκλησιαστικούς ύμνους στην αγγλική γλώσσα, προσφέροντας ένα ανεκτίμητο έργο για την πνευματική ανάπτυξη των ντόπιων πιστών.

Ο νεοχειροτονηθείς π. Τιμόθεος και η οικογένειά του, η πρεσβυτέρα Δήμητρα με τα δύο παιδιά τους στη σχολική ηλικία, έχουν μετακομίσει πρόσφατα από την Μελβούρνη στο Νάντι των Φίτζι... Οι αποφάσεις τους και οι αυταπάρνησή τους αποτελούν παράδειγμα έμπρακτης αγάπης προς όλους.

Παράλληλα, τρεις Έλληνες τεχνίτες βρίσκονται στην Τόνγκα, όπου ολοκληρώνουν σύντομα τον Ναό του Αγίου Γεωργίου. Επίσης, ο π. Μελέτιος συνεχίζει την αγιογραφία του παρεκκλησίου των Αγίων Αποστόλων στην ίδια περιοχή.

Αδελφοί, η ορθόδοξη αποστολή στον Ειρηνικό Ωκεανό αντιμετωπίζει προκλήσεις, αλλά και ευλογίες. Σας παρακαλούμε πολύ να προσεύχεστε για τους εργάτες του Ευαγγελίου, για τους νεοφώτιστους αδελφούς μας και για όσους αφιερώνονται στην μετάφραση, την οικοδόμηση και την κατήχηση. Μόνο με την ενότητα της προσευχής μας και την πρακτική έκφραση της αγάπης μας θα καρποφορήσει ο σπόρος της πίστης.

† Ο Νέας Ζηλανδίας, Μύρων

Νησιά Φίτζι στον Ειρηνικό Ωκεανό