Μάϊος - Ιούνιος 2026
Το παράπονο του Ιησού
Το παρακάτω άρθρο είναι του μακαριστού π. Γερβάσιου Ραπτόπουλου, του Ιεραπόστολου των Φυλακισμένων. Με την αγάπη του Χριστού μετέφερε σωτήρια μηνύματα με τις αμέτρητες επισκέψεις του στις Φυλακές της Ελλάδας και πλήθους Φυλακών στο εξωτερικό, και αποφυλάκισε με την διακονία που δημιούργησε, άνω των 15.000 φυλακισμένων. Ας δώσουμε μεγάλη σημασία στα παρακάτω λόγια του:
«Με καλείται Διδάσκαλο, κι όμως δεν με ρωτάτε. Με καλείτε Φως, κι όμως δεν με βλέπετε. Με καλείται Αλήθεια, κι όμως δεν πιστεύετε σε μένα. Με καλείτε Οδό, κι όμως δεν με ακολουθείτε. Με καλείται Ζωή, κι όμως δεν με επιθυμείτε.
Λέτε ότι είμαι ο Σωτήρας, κι όμως δεν με υπακούετε. Λέτε ότι είμαι η Καλλονή, κι όμως δεν με αγαπάτε. Λέτε ότι είμαι ο Πλούτος, κι όμως δεν έρχεστε σε μένα όπως ο πτωχός στον πλούσιο. Λέτε ότι είμαι Φιλεύσπλαχνος, κι όμως δεν με λατρεύετε. Λέτε ότι είμαι Μακρόθυμος, κι όμως δεν έχετε ελπίδα σε μένα. Λέτε ότι είμαι Παντοδύναμος, κι όμως δεν έχετε εμπιστοσύνη σε μένα. Λέτε ότι είμαι η Δικαιοσύνη, κι όμως δεν με φοβείσθε.
Αδελφοί,
Αυτό το παράπονο του Ιησού πρέπει να μας προβληματίσει. Ας δεχθούμε τον Ιησού. Ας τον «παραλάβουμε». Ποιος είναι αυτός που θα ρυθμίζει τη ζωή μας όλη, ώστε να γίνουμε παιδιά του Θεού αγαπημένα και ευλογημένα. Να γίνουμε άνθρωποι της ειρήνης.»
Πηγή: Χριστιανικοί Παλμοί, Τ. 337, σελ. 267
Μάϊος - Ιούνιος 2026
Η Παναγία μας
Ομιλία Στον Ευαγγελισμό Της Θεοτόκου Και Αειπαρθένου Μαρίας
Αγίου Ανθίμου Χίου
Λέει η Θεοτόκος στον Χριστιανό: «Το συχνό σου Χαίρε, θα γίνει ευχάριστο σε μένα, όταν απέχεις από το μίσος, το ψεύδος και την κλοπή των ξένων υπαρχόντων. Και ενόσω καταπιέζεις τους φτωχούς θλίβοντάς τους με τόκους και αφόρητες φορολογίες, σε τίποτα δεν διαφέρεις από τον ειδωλολάτρη και τον Χριστοκτόνο, έστω και αν καυχάσαι με το Βάπτισμα. Εγώ δεν σε εισακούω, έστω και αν ψάλλεις αμέτρητους κανόνες και τροπάρια με όμορφη και δυνατή φωνή».
Μάϊος - Ιούνιος 2026
Περί Της Αναλήψεως Του Χριστού
Αγίου Γρηγορίου Του Παλαμά
Βλέπετε αυτή τη κοινή για μας εορτή και ευφροσύνη, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εχάρισε με την ανάσταση και ανάληψή Του στους πιστούς; Επήγασε από θλίψη.
Βλέπετε αυτή τη ζωή, μάλλον δε την αθανασία; Επιφάνηκε σε μας από θάνατο.
Βλέπετε το ουράνιο ύψος, στο οποίο ανέβηκε κατά την ανύψωσή Του ο Κύριος και την υπερδεδοξασμένη δόξα που δοξάσθηκε κατά σάρκα; Το πέτυχε με τη ταπείνωση και την αδοξία. Όπως λέγει ο απόστολος γι’ αυτόν, «εταπείνωσε τον εαυτό του γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, γι’ αυτό κι’ ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε όνομα ανώτερο από κάθε όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να καμφθεί κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και να διακηρύξει κάθε γλώσσα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος σε δόξα Θεού Πατρός» (Φιλιπ. 2:8-11).
Εάν, λοιπόν, ο Θεός υπερύψωσε το Χριστό του για το λόγο ότι ταπεινώθηκε, ότι ατιμάσθηκε, ότι πειράσθηκε, ότι υπέμεινε επονείδιστο σταυρό και θάνατο για χάρη μας, πώς θα σώσει και θα δοξάσει και θα ανυψώσει εμάς, αν δεν επιλέξωμε τη ταπείνωση, αν δεν δείξουμε τη προς τους ομοφύλους αγάπη, αν δεν ανακτήσωμε τις ψυχές μας δια της υπομονής των πειρασμών, αν δεν ακολουθούμε δια της στενής πύλης και οδού, που οδηγεί στην αιώνια ζωή, τον σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ’ αυτήν; «διότι, και ο Χριστός έπαθε για μας, αφήνοντάς μας υπογραμμό (παράδειγμα), για να παρακολουθήσουμε τα ίχνη του» (Α’ Πέτρ. 2:21).
Μάϊος - Ιούνιος 2026
Χριστιανική Οικογένεια
Συγχώρηση και Αγάπη
Όταν ο Ιησούς Χριστός είπε ότι «στενή είναι η πύλη και στενότερος ο δρόμος που οδηγεί εις την ζωή και ολίγοι είναι εκείνοι που τον βρίσκουν», εννοούσε ότι και στη συζυγική ζωή ο Χριστιανός θα αντιμετωπίσει προβλήματα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις εκείνες όπου ο/η σύντροφος της ζωής του δεν συμπεριφέρεται σωστά. Στενή ακόμα είναι η πύλη και όταν ο σύντροφος που έχει κάτι κακό, μετανοεί και ζητάει τη συγχώρηση. Και είναι στενή, γιατί η Αγία Γραφή που είναι ο κανόνας της ζωής για όλα, καλεί τον σύζυγο ή την σύζυγο, όχι μόνο να συγχωρήσει τον σύντροφο, αλλά να δείξει και ιδιαίτερη αγάπη.
Ο Απ. Παύλος, γράφοντας στους Χριστιανούς της Εφέσου, ορίζει μια για πάντα τη στάση του συζύγου που έχει πληγωθεί, με τα παρακάτω λόγια:
«Να φέρεστε μεταξύ σας με καλοσύνη κι ευσπλαχνία, και να συγχωρείτε ο ένας τον άλλο, όπως κι ο Θεός συγχώρησε κι εμάς δια του Χριστού» (Εφεσ. 4:32). Καλεί ο Απ. Παύλος τον Χριστιανό να συγχωρήσει όπως ο Θεός συνέχεια τον συγχωρεί και μάλιστα να γίνει χρήσιμος, δείχνοντας τα βαθύτερα συναισθήματα αγάπης που βγαίνουν από το βάθος της εσωτερικής του ζωής, τα σπλάχνα. Δεν φτάνει, λοιπόν, η συγχώρηση μόνο. Πρέπει ο Χριστιανός σύζυγος ή η σύζυγος να δείχνει και αγάπη με έργα. Να προσφέρεται να υπηρετήσει τον σύντροφό του που έχει πέσει και να δείξει βαθιά και ειλικρινή αγάπη, όπως ακριβώς ο Θεός κάνει σ’ αυτόν.
Ο Απ. Πέτρος, στην πρώτη του επιστολή, κεφάλαιο 4 και χωρίο 8, τονίζει με ιδιαίτερη έμφαση την αγάπη αυτή προς το σύντροφο: «Πάνω απ’ όλα να αγαπάτε ο ένας τον άλλο με όλη σας την ψυχή, γιατί η αγάπη καλύπτει πολλές αμαρτίες». Όχι, λοιπόν, μόνον αγάπη, αλλά αγάπη με όλη μας την ψυχή. Μια αγάπη που ξέρει να καλύπτει τις αμαρτίες του αγαπημένου προσώπου που έχει ολισθήσει.
Θα λέγαμε ότι, σαν πολλά και δύσκολα μας ζητάει ο Θεός να κάνουμε. Δεν είναι όμως ούτε πολλά, ούτε δύσκολα. Είναι αυτά που κρατάνε την οικογένεια ενωμένη. Γιατί αν σήμερα έκανε κάτι κακό ο σύζυγος, αύριο θα κάνει η σύζυγος. Η συγχώρηση και η αγάπη είναι ένα από τα γερά θεμέλια της οικογένειας, ιδιαίτερα της χριστιανικής οικογένειας.
† Μιχάλης Κανταρτζής
Μάϊος - Ιούνιος 2026
Η Μεγάλη Αλλαγή
Στην «επί του όρους ομιλία» υπάρχει κάτι που είπε ο Χριστός, που μπορεί και αλλάζει ζωές. Είπε: «Όλα όσα θέλετε να σας κάνουν οι άλλοι άνθρωποι, αυτά να τους κάνετε κι εσείς· σ’ αυτό συνοψίζονται ο νόμος και οι προφήτες» (Ματθ. 7:12).
Στην παρακάτω ιστορία επαληθεύεται περίτρανα πώς άλλαξε η ζωή ενός ανθρώπου, εφαρμόζοντας το παραπάνω.
Ένας άντρας πήγε στον πατέρα του και του είπε: «Πατέρα, δεν αντέχω άλλο τη γυναίκα μου, θέλω να τη σκοτώσω, αλλά φοβάμαι ότι θα με καταλάβουν. Μπορείς να με βοηθήσεις;»
Ο πατέρας απάντησε:
«Ναι, μπορώ, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα... Πρέπει να είσαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα υποψιαστεί ότι ήσουν εσύ αυτός που την σκότωσε. Θα πρέπει να την προσέχεις, να είσαι ευγενικός, ευγνώμων, υπομονετικός, να την αγαπάς, να είσαι λιγότερο εγωιστής, να την ακούς. Βλέπεις αυτό το δηλητήριο εδώ; Κάθε μέρα θα βάζεις λίγο στο φαγητό. Έτσι θα πεθάνει σιγά-σιγά.»
O γιος ακολούθησε κατά γράμμα ότι του είπε ο πατέρας του. Της μιλούσε ευγενικά, την φρόντιζε περισσότερο, ήταν λιγότερο εγωιστής και της έδειχνε μεγαλύτερη σημασία. Έδινε κι έπαιρνε πολλαπλάσια αγάπη από πριν. Έτσι, η σχέση του με την γυναίκα του ήταν όπως όταν την πρωτογνώρισε. Τότε που ως νέοι αγαπήθηκαν κι αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους. Μετά από αρκετές μέρες, ο γιος επιστρέφει στον πατέρα του και λέει:
«Δεν θέλω να πεθάνει πια η γυναίκα μου. Συνειδητοποίησα ότι την αγαπώ. Και τώρα; Πώς μπορώ να σταματήσω αυτό που την δηλητηριάζει όλες αυτές τις μέρες;»
Του απαντάει ο πατέρας:
«Μην ανησυχείς. Αυτό που σου έδωσα ήταν σκόνη ρυζιού. Δεν θα πεθάνει.., γιατί το δηλητήριο ήταν μέσα σου!»
Δίδαγμα: Ο καλύτερος τρόπος για να είμαστε γαλήνιοι, είναι να αντιμετωπίζουμε τους άλλους όπως θα θέλαμε να μας φέρονται εκείνοι...
ΥΓ: ισχύει και για άντρες και για γυναίκες…
Μάϊος - Ιούνιος 2026
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Όταν εύχεται κανείς για τον πλησίον του…
Όταν κανείς εύχεται για τον πλησίον του, μια καλή δύναμη βγαίνει απ’ αυτόν και πηγαίνει στον αδελφό και τον θεραπεύει και τον δυναμώνει και τον ζωογονεί.
Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί να μεταδώσει το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του. Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Πρέπει να βλέπομε το καθετί με αγαθό τρόπο. Τίποτα το κακό να μη σκεπτόμαστε για τους άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά στους συνανθρώπους μας. Και η ελάχιστη αγανάκτηση κάνει κακό. Να έχομε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη· αυτά να μεταδίδομε.
Να προσέχομε να μην αγανακτούμε για τους ανθρώπους που μας βλάπτουν· μόνο να προσευχόμαστε γι’ αυτούς με αγάπη. Ό,τι κι αν κάνει ο συνάνθρωπός μας, ποτέ να μη σκεπτόμαστε κακό γι’ αυτόν. Πάντοτε να ευχόμαστε αγαπητικά. Πάντοτε να σκεπτόμαστε το καλό.
Δεν πρέπει ποτέ να σκεπτόμαστε για τον άλλον ότι θα του δώσει ο Θεός κάποιο κακό ή ότι θα τον τιμωρήσει για το αμάρτημά του. Αυτός ο λογισμός φέρνει πολύ μεγάλο κακό, χωρίς εμείς να το αντιλαμβανόμαστε.
Πολλές φορές αγανακτούμε και λέμε στον άλλο: «Δεν φοβάσαι τη δικαιοσύνη του Θεού, δεν φοβάσαι μη σε τιμωρήσει;». Άλλη φορά πάλι λέμε: «Ο Θεός δεν μπορεί θα σε τιμωρήσει γι’ αυτό που έκανες» ή «Θεέ μου, μην κάνεις κακό σ’ αυτόν τον άνθρωπο γι’ αυτό που μου έκανε» ή «Να μην πάθει αυτό το πράγμα ο τάδε».
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, έχομε βαθιά μέσα μας την επιθυμία να τιμωρηθεί ο άλλος. Αντί, όμως να ομολογήσομε το θυμό μας για το σφάλμα του, παρουσιάζομε με άλλον τρόπο την αγανάκτησή μας και, δήθεν, παρακαλούμε τον Θεό γι’ αυτόν. Έτσι, όμως, στην πραγματικότητα καταριόμαστε τον αδελφό.
Μάϊος - Ιούνιος 2026
Από την Βιωτή του Οσίου Παϊσίου
Σε Όποιο Αφεντικό Δουλεύεις Από Αυτό Θα Πληρωθείς...
Οι απομακρυσμένοι άνθρωποι από τον Θεό πάντα απαρηγόρητοι βρίσκονται και διπλά βασανίζονται. Όποιος δεν πιστεύει στον Θεό και στην μέλλουσα ζωή, εκτός που μένει απαρηγόρητος, καταδικάζει και την ψυχή του αιώνια. Σε όποιο αφεντικό δουλεύεις, από αυτό θα πληρωθής. Αν δουλεύης στο μαύρο αφεντικό, σου κάνει την ζωή μαύρη από εδώ. Αν δουλεύης στην αμαρτία, θα πληρωθής από τον διάβολο.
Αν εργάζεσαι την αρετή, θα πληρωθείς από τον Χριστό. Και όσο εργάζεσαι στον Χριστό, τόσο θα λαμπικάρεσαι, θα αγάλλεσαι. Αλλά εμείς λέμε: “Χαμένο το ’χουμε να εργασθούμε στον Χριστό;” Μα είναι φοβερό! Να μην αναγνωρίζουμε την θυσία του Χριστού για τον άνθρωπο!
Σταυρώθηκε ο Χριστός, για να μας λυτρώση από την αμαρτία, για να εξαγνισθή όλο το ανθρώπινο γένος. Τι έκανε ο Χριστός για μας; τι κάνουμε εμείς για τον Χριστό;
Ο κόσμος θέλει να αμαρτάνη και θέλει τον Θεό καλό. Αυτός να μας συγχωράη και εμείς να αμαρτάνουμε. Εμείς δηλαδή να κάνουμε ό,τι θέλουμε και Εκείνος να μας συγχωράη. Να μας συγχωράη συνέχεια και εμείς το βιολί μας. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν, γι’ αυτό ορμούν στην αμαρτία. Όλο το κακό από ’κει ξεκινάει, από την απιστία. Δεν πιστεύουν στην άλλη ζωή, οπότε δεν υπολογίζουν τίποτε. Αδικούν, εγκαταλείπουν τα παιδιά τους... Γίνονται πράγματα..., σοβαρές αμαρτίες. Ούτε οι Άγιοι Πατέρες έχουν προβλέψει τέτοιες αμαρτίες στους Ιερούς Κανόνες -όπως για τα Σόδομα και Γόμορρα είχε πει ο Θεός: “Δεν πιστεύω να γίνωνται τέτοιες αμαρτίες, να πάω να δω!”
Αν δεν μετανοήσουν οι άνθρωποι, αν δεν επιστρέψουν στον Θεό, χάνουν την αιώνια ζωή. Πρέπει να βοηθηθή ο άνθρωπος, να νιώση το βαθύτερο νόημα της ζωής, να συνέλθη, για να νιώση την θεία παρηγοριά. Σκοπός είναι να ανεβή πνευματικά ο άνθρωπος, όχι απλώς να μην αμαρτάνη.
Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι α’,
Mε πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο
Στο 3ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννη Αγίου Ευαγγελίου, βλέπουμε έναν Φαρισαίο, τον εκπρόσωπο του πνευματικού κόσμου του Ισραήλ. Το όνομά του Νικόδημος. Είχε μέσα του πνευματική ανησυχία, παρότι ανήκε στη μερίδα των Φαρισαίων. Η ψυχή του έμενε ανικανοποίητη με τις διδαχές τους και αναζητούσε την ζωή, το νόημα, τον Λόγο. «Σε βεβαιώνω, πως αν δεν γεννηθεί κανείς ξανά, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού» του λέει ο Κύριος (Ιωαν. 3:3) και η συνέχεια της συζήτησης που άφησε τεράστια εντύπωση στον Νικόδημο κι έγινε κρυφός του μαθητής, η πιο όμορφη δήλωση που αποτυπώθηκε στο Ευαγγέλιο. «Τόσο (με αυτόν τον τρόπο) πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή Του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σε Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωαν. 3:16).
Σε επόμενη φάση της διακονίας Του ο Κύριος άφησε την Ιουδαία και πήγαινε προς τη Γαλιλαία, περνώντας από τη χώρα της Σαμάρειας, μια χώρα που οι Ιουδαίοι θεωρούσαν αιρετική και δεν περνούσαν από αυτή για να μη «μολυνθούν». Στην πόλη Συχάρ, ο Ιακώβ είχε φτιάξει ένα πηγάδι. Εκεί πήγαιναν οι γυναίκες για να πάρουν νερό. Την ώρα που περνούσε από εκεί «ήξερε» πως θα έβρισκε μόνη της μια γυναίκα (η μετέπειτα Αγία Φωτεινή). Θα ήταν μόνη της, γιατί ήταν ελευθέρων ηθών, μιας και είχε 5 άνδρες στη ζωή της, χωρίς να έχει παντρευτεί και συζούσε με κάποιον πάλι εκτός γάμου. Για την κοινωνία, αυτές οι γυναίκες ήταν «ανήθικες» και δεν επιτρεπόταν να τις συναναστρέφονται. Έτσι, πήγε μόνη της να πάρει νερό. Εκεί, λοιπόν, σε αυτή τη γυναίκα των ελευθέρων ηθών και την αιρετική, ο Χριστός ξεκινά μια συζήτηση και της αποκαλύπτει το ποιος είναι. «Αν ήξερες ποιος είναι αυτός που σου λέει, «δώσε μου μου να πιώ», τότε εσύ θα του ζητούσες τη δωρεά του Θεού, κι εκείνος θα σου έδινε ζωντανό νερό» (Ιωαν. 4:10). Και στη συνέχεια της συζήτησης εκείνη του λέει: «Κύριε, βλέπω ότι εσύ είσαι προφήτης» (Ιωαν. 4:9). «Ο Θεός είναι πνεύμα. Κι αυτοί που τον λατρεύουν πρέπει να τον λατρεύουν πνευματικά κι αληθινά» (Ιωάν. 4:24). «Ξέρω πως θα έρθει ο Μεσσίας, δηλαδή ο Χριστός. Όταν έρθει εκείνος θα μας τα εξηγήσει όλα». «Εγώ είμαι» της λέει ο Ιησούς!!!». Μπορείτε να κατανοήσετε το μεγαλείο της στιγμής; Σε ποια γυναίκα αποκάλυψε την ταυτότητα του ο Ιησούς;
Η Συνάντηση του Χριστού με την Σαμαρείτιδα
Στη συνέχεια, κι αφού έχουν συλλάβει τον Χριστό στο όρος των Ελαιών, και τον έχουν παραδώσει στις Αρχές, ραπισμένος και χλευασμένος, του έχουν φορέσει ακάνθινο στεφάνι και χλαμύδα και τον στέλνουν στον εκπρόσωπο του Αυτοκράτορα, τον Πόντιο Πιλάτο, την κοσμική αρχή της περιοχής. «Εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;». «Η δική μου βασιλεία δεν ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο. Αν η βασιλεία μου ανήκε στον κόσμο αυτόν, οι στρατιώτες μου θα αγωνίζονταν να μη πέσω στα χέρια των Ιουδαίων αρχόντων. Αλλά η δική μου βασιλεία δεν ανήκει εδώ!». «Είσαι λοιπόν βασιλιάς;» «Ναι, είμαι βασιλιάς όπως εσύ είπες, εγώ γι’ αυτό γεννήθηκα και γι’ αυτό ήρθα στον κόσμο για να φανερώσω την αλήθεια. Όποιος αγαπάει την αλήθεια καταλαβαίνει τα λόγια μου». Και ο Πιλάτος του λέει: «Και τι είναι η αλήθεια;» (Ιωάν. 18, 33-38).
Τρία διαφορετικά πρόσωπα, με διαφορετικές κοινωνικές θέσεις, ο κάτοχος του νόμου, η γυναίκα που αναζητά τη ζωή στη μέθεξη του υλικού κόσμου και ο άρχοντας και δυνάστης των λαών, έγιναν, ο καθένας με τον τρόπο του, μάρτυρες της αποκάλυψης του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Ο Θεός αναζητά την ψυχή που Τον αναζητά, που ψάχνει να βρει το νόημα της ζωής, ασχέτως αν κατακρίνεται από τους υπόλοιπους ως ανάξιους λόγου. Σε σένα άνθρωπε που αναζητάς, λοιπόν, το νόημα της ζωής, τον λόγο της ύπαρξής σου, μην απελπίζεσαι! Ο Κύριος σε γνωρίζει και έρχεται σε συνάντησή σου, να σου αποκαλυφθεί, να σου πει πως «Εγώ είμαι» για σένα. «Δεν έχει σημασία αν η αναζήτησή σου σε παρέσυρε στις καταστρεπτικές ηδονές. Έλα σε Εμένα και Εγώ θα σου δώσω το νερό της αιώνιας ζωής!»
Έτσι αγιάστηκε ο Νικόδημος, έτσι αναδείχτηκε σε Αγία η Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, αλλά και η γυναίκα του Πιλάτου… Γίνε κι εσύ ο επόμενος τόπος συνάντησης του Χριστού όπως είσαι και στη συνάντηση αυτή ο Ίδιος θα σε μεταμορφώσει σε εικόνα δική του και δοχείο χάριτος. Ήρθε η ώρα της χαράς!!!
Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής