Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
ΠΕΡΙ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Λόγος ΛΑ’, Περί του Αγίου Πνεύματος
Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου
Αλλά ποιός προσκύνησε ποτέ το Πνεύμα; ισχυρίζεται (ο αιρετικός). Ποιός (από τους αγίους) της Παλαιάς ή της Καινής Διαθήκης; Ποιός προσευχήθηκε σ’ αυτό; Πού είναι γραμμένο ότι πρέπει να Το προσκυνούμε ή να προσευχόμαστε σ’ Αυτό; Και από που το έχεις πάρει;
Το Πνεύμα είναι αυτό, μέσα από το οποίο προσκυνούμε τον Θεό και με τη βοήθεια του οποίου προσευχόμαστε. Διότι Πνεύμα λέγει η Γραφή πως είναι ο Θεός και αυτοί που τον λατρεύουν πρέπει να τον λατρεύουν με τη δύναμη του Πνεύματος, που φανερώνει την αλήθεια (Ομιλία Ι. Χριστού με τη Σαμαρείτισσα που τον ξεδίψασε, βλ. Ιωάννης 4:23,24).
Και αλλού λέγει πάλι η Γραφή: «Εμείς δεν ξέρουμε ούτε τί ούτε πώς να προσευχηθούμε. Το Πνεύμα όμως μεσιτεύει το ίδιο στο Θεό για μας με στεναγμούς που δεν μπορούν να εκφραστούν με λέξεις (βλ. προς Ρωμ. 8:26-27). Και αλλού: Θα προσευχηθώ με το Πνεύμα, θα προσευχηθώ και με το νου, δηλαδή με το νου και το Πνεύμα (βλ. προς Κορ. Α΄ 14:15-25). Το να προσκυνώ λοιπόν το Πνεύμα ή να προσεύχομαι, δεν μου φαίνεται ότι είναι τίποτε άλλο παρά το ότι το ίδιο το Πνεύμα προσφέρει στον εαυτό του την προσευχή και την προσκύνηση. Ποιός από τους ένθεους και από αυτούς, που γνωρίζουν πολύ καλά, δεν θα επαινούσε αυτό το πράγμα, ότι δηλαδή η προσκύνηση του ενός, και των τριών είναι προσκύνηση, αφού είναι ομότιμη και στα τρία πρόσωπα η αξία και η θεότητα; Και βέβαια ούτε εκείνο που λέγεται στη Γραφή θα φοβηθώ, ότι δηλαδή τα πάντα έχουν γίνει μέσω του Υιού, σαν να ήταν ένα από τα πάντα και το Άγιο Πνεύμα.
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος
Κάποιος με ρώτησε αιφνιδιαστικά τι θα έβαζα ως περιληπτικό τίτλο της πορείας μου. Στη σχετική αμηχανία µου θυμήθηκα τη σύντομη προσευχή που ψιθύρισα το 1964, στην πρώτη φάση της ελονοσίας:
«Θεέ μου, μπορείς να έχεις πολλά παράπονα από εμένα, αλλά γνωρίζεις ότι προσπάθησα να Σε αγαπήσω».
Τότε ήμουν 35 ετών και είχα πάρει την απάντηση:
«Προσπάθησε να αγαπάς όλες τις εικόνες Μου, όλους τους ανθρώπους, που κινούνται γύρω σου, ιδιαίτερα όσους είναι αδικημένοι ή αναζητούν το Πρόσωπό Μου. Και τότε θα Με αγαπήσεις πιο πολύ».
Αυτό με βοήθησε να Τον διακονήσω σε συνθήκες σκληρές σε διάφορες χώρες.
Από το βιβλίο: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΣ
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026 
Αναζητώντας το θέλημα του Θεού
Πολλοί ρωτούν: «Ποιο είναι άραγε το θέλημα του Θεού;» Συνήθως η ερώτηση αυτή γίνεται όταν περνά κανείς μια δυσκολία, μια ασθένεια ή ένα πρόβλημα οικονομικό ή εργασίας. Και είναι λογική αυτή η αναζήτηση, δηλώνει δε και την ανάθεση του θέματος στα χέρια του Θεού. Εκείνο που οφείλουμε όμως να κατανοήσουμε είναι, πως ο Θεός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τον άνθρωπο από το δικό του (του ανθρώπου) θέλημα, που σκοτίζει το νου και θανατώνει την καρδιά και να αλλάξει πορεία και κατεύθυνση και η πίστη στον Χριστό να τον οδηγεί στο να εφαρμόζει το θέλημα του Θεού στη ζωή του, που είναι η ζωή που νικά τον θάνατο και ανασταίνει την ψυχή σε ζωή φωτεινή και χαρούμενη.
Ποιο είναι λοιπόν το θέλημα του Θεού για τη ζωή μου; Πώς θα καταλάβω τι θέλει ο Θεός από μένα στις συγκεκριμένες στιγμές; Άραγε έχει σχέδιο για το τι θα κάνω, που θα πάω, ποια εργασία θα κάνω, ποιά γυναίκα ή ποιόν άνδρα θα πάρω κλπ.;
Αν ξεφυλλίσει και μελετήσει τη ζωή και τα λόγια του Χριστού στο Ευαγγέλιο και στις Επιστολές των Αποστόλων θα δει να φανερώνεται το θέλημα του Θεού ξεκάθαρα. Το θέλημά Του είναι να τηρούμε τις εντολές Του για να κατοικεί ο ίδιος μέσα μας. «Εκείνος που κρατάει τις εντολές μου και τις εκτελεί, αυτός είναι που με αγαπάει. Κι αυτός που με αγαπάει θ’ αγαπηθεί από τον Πατέρα μου, κι εγώ θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου» (Ιωαν. 14:21) «Εάν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου» (Ιωαν. 14:15).
Θα ήταν χρήσιμο για όλους η μελέτη της Καινής Διαθήκης, όχι για λόγους περιέργειας, ούτε για λόγους φιλοσοφικών αναζητήσεων, αλλά για να αντληθεί ζωή, να αναζητηθεί τι θέλει ο Θεός από τον καθένα, και πως αυτή η εντολή μπορεί να βρει εφαρμογή στη ζωή μου. Για αρχή, αρκεί να δώσει κανείς σημασία στο Ευαγγέλιο του Λουκά: «Σε εσάς όμως μου με ακούτε λέω: Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν. Δίνετε ευχές σε όσους σας δίνουν κατάρες, προσεύχεστε γι αυτούς που σας κακομεταχειρίζονται»…. «Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να τους συμπεριφέρεστε κι εσείς» (Λουκ 6:27-36).
Το θέλημα του Θεού δεν βρίσκεται μακριά μας, είναι ο λόγος Του Θεού Λόγου, του Ιησού Χριστού, ποτισμένο με το Άγιο Πνεύμα. Ας ξεκινήσει η ψυχή να μελετά τα λόγια Του και να πιστέψει σε αυτά, πως ο λόγος του Θεού έχει τη δύναμη να σώσει την ψυχή μας.
«Αυτή είναι η εντολή Του: Να πιστέψουμε στο όνομα του Υιού Του, του Ιησού Χριστού, και να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, σύμφωνα με την εντολή που μας έδωσε ο Χριστός. Όποιος τηρεί τις εντολές του μένει ενωμένος μαζί Του κι εκείνος με Αυτόν. Το ξέρουμε πως ο Θεός ζει μέσα μας κι ανάμεσα μας από το Πνεύμα που μας έδωσε» (Α΄ Ιωαν. 3:23-24).
Βοναζούντας Αντώνιος, Kατηχητής
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
Η Παναγία μας
Στα σπλάχνα της Θεοτόκου ο Κύριος Ιησούς Χριστός
Η Παναγία μας είναι μία σάρκα και ένα Πνεύμα με τον Σωτήρα μας, σαν Μητέρα Του. Τόσο άπειρα μεγάλη ήταν η τιμή Της, ώστε αξιώθηκε να γίνει Μητέρα του ίδιου του Θεού. Του έδωσε την πάναγνη και πανίερη σάρκα Του, Τον γαλούχησε με το γάλα της, Τον μετέφερε στα χέρια Της, Τον έντυσε, Τον φρόντιζε με κάθε τρόπο, όσο ήταν στην νηπιακή ηλικία, Τον ασπαζόταν κάθε τόσο και Τον χάιδευε. Κύριε, ποιος μπορεί να περιγράψει το μεγαλείο της Παναγίας μας;
(Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης)
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
Χριστιανική Οικογένεια
Τα Παιδιά Δεν Οικοδομούνται Με Τους Συνεχείς Επαίνους
Οσίου Πορφυρίου, Βίος και Λόγοι
Τα παιδιά με τους συνεχείς επαίνους δεν οικοδομούνται. Γίνονται εγωιστές και κενόδοξοι. Θα θέλουν σε όλη τους τη ζωή να τους επαινούν όλοι διαρκώς, έστω και αν τους λένε και ψέματα. Δυστυχώς, σήμερα μάθανε όλοι να λένε και ψέματα και τα δέχονται. Η κενοδοξία, είναι η τροφή τους. «Πες το κι ας είναι ψέμα, κι ας είναι ειρωνεία», λένε. Ο Θεός αυτό δεν το θέλει. Ο Θεός θέλει την αλήθεια. Δυστυχώς, αυτό δεν το καταλαβαίνουν και κάνουν το εντελώς αντίθετο.
Τα παιδιά, όταν τα επαινείς συνεχώς χωρίς διάκριση, τα πειράζει ο αντίθετος. Τους ξεσηκώνει το μύλο του εγωισμού και, συνηθισμένα από μικρά στους επαίνους από γονείς και δασκάλους, προχωρούν ίσως στα γράμματα, αλλά τι το όφελος; Στη ζωή θα βγουν εγωιστές και όχι Χριστιανοί. Οι εγωιστές δεν μπορούν να είναι ποτέ Χριστιανοί. Οι εγωιστές θέλουν διαρκώς όλοι να τους επαινούν, όλοι να τους αγαπούν, όλοι να λένε καλά γι’ αυτούς, πράγμα που ο Θεός μας, η Εκκλησία μας, ο Χριστός μας δεν το θέλει.
Η θρησκεία μας δεν θέλει αυτό τον τρόπο, αυτή την αγωγή. Αντίθετα, θέλει τα παιδιά από μικρά να μαθαίνουν στην αλήθεια. Η αλήθεια του Χριστού τονίζει ότι, άμα επαινείς έναν άνθρωπο, τον κάνεις εγωιστή. Ο εγωιστής είναι «μπερδεμένος», οδηγούμενος υπό του διαβόλου και του κακού πνεύματος. Έτσι, μεγαλώνοντας μέσα στον εγωισμό, η πρώτη του δουλειά είναι να αρνείται τον Θεό και να είναι ένας εγωιστής απροσάρμοστος μέσα στην κοινωνία.
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
Ο π. Χρύσανθος της Σπιναλόγκα που κοινωνούσε
λεπρούς και κατέλυε τη Θεία Κοινωνία
Ο ιερομόναχος πατήρ Χρύσανθος Κουτσουλογιαννάκης έζησε στη Σπιναλόγκα και λειτουργούσε στους λεπρούς. Για δέκα ολόκληρα χρόνια, ο παπάς της Σπιναλόγκα, κοινωνούσε τους λεπρούς και έπειτα κατάλυε (έπινε) την υπόλοιπη θεία κοινωνία χωρίς να κολλήσει λέπρα!
Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε για το «νησί των ζωντανών νεκρών» είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή. Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.
– Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ’ έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο Παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου.
Ο ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά. Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό. Παραμόνευσαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση.
Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. Πίστευαν πως θα ’ρθει τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναΐσκου.
Το θαύμα της Σπιναλόγκα συνέβαινε ξανά και ξανά.
Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της. Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους την εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους. Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το «θαύμα της Σπιναλόγκα» συνέβαινε ξανά και ξανά.
To 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά το θάνατό τους. Ιδού, λοιπόν, ένας σύγχρονος αθόρυβος ήρωας, που δεν τιμήθηκε για το έργο του από κανέναν.
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Ο Άγιος Πορφύριος Αγιάζει Oίκο ανοχής!
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν’ αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κ εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε...»
Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μία σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές και προχωρώ στη σκάλα.
Ήταν μία σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μία κυρία. Αφού μου άνοιξε εγώ άρχιζα κατά τη συνήθειά μου το «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε». Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες από τα δωμάτια. «Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής», είπα μέσα μου. η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ’ εμποδίσει.
– Nα φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ.
Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω:
– Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήρθα εδώ ν’ αγιάσω.
– Nαι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές.
– Mα δεν ξέρουμε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: «Oι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου».
Εκείνη την στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν:
– Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό.
Tους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το «Eν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε», διότι είχα μία χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ’ αυτές τις ψυχές.
Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. και τους είπα:
– Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μας αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και «βρέχει επί δικαίους και αδίκους». Όλοι τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσουμε να τον γνωρίσομε και να τον αγαπήσομε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε.
Κοιτάζανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη.
– Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ’ αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά!
– Χρόνια πολλά, είπαν κ’ εκείνες κι έφυγα.
Από το βιβλίο: Γ. Πορφυρίου, «Βίος και Λόγοι» εκδ. Ι. Μονή Χρυσοπηγής Χανίων
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
Από την Βιωτή του Οσίου Παϊσίου
Ο Ταπεινός Έχει Όλες Τις Αρετές
– Γέροντα, πέστε μας κάτι, πριν φύγετε (ερωτούν οι Μοναχές).
– Τι να σας πω; Τόσα σας είπα!
– Πέστε μας κάτι, για να το δουλέψουμε, μέχρι να ξαναρθήτε.
– Ε, αφού επιμένετε, να σας πω… Μία είναι η αρετή, η ταπείνωση∙ επειδή όμως δεν το καταλαβαίνετε, άντε, να σας πω και την αγάπη. Αλλά, όποιος έχει ταπείνωση, δεν έχει και αγάπη;
– Γέροντα, ο Αββάς Ισαάκ λέει: «Ό,τι είναι το αλάτι για το φαγητό, είναι και η ταπείνωση για την αρετή».
– Δηλαδή χωρίς την ταπείνωση δεν …τρώγονται οι αρετές! Θέλει να πη ο Άγιος, πόσο απαραίτητη είναι η ταπείνωση στην εργασία των αρετών.
– Γέροντα, αλλού ο Αββάς Ισαάκ λέει ότι η ταπείνωση έρχεται, όταν αποκτήση ο άνθρωπος αρετές.
– Μήπως δεν το κατάλαβες καλά; Αν δεν έχη ο άνθρωπος ταπείνωση, καμμιά αρετή δεν μπορεί να τον πλησιάση.
– Δηλαδή, Γέροντα, όποιος έχει ταπείνωση έχει όλες τις αρετές;
– Εμ βέβαια. Ο ταπεινός έχει όλα τα πνευματικά αρώματα: απλότητα, πραότητα, αγάπη χωρίς όρια, καλωσύνη, ανεξικακία, θυσία, υπακοή κ.λπ. Επειδή έχει την πνευματική φτώχεια, έχει και όλον τον πνευματικό πλούτο. Είναι επίσης και ευλαβής και σιωπηλός, γι’ αυτό συγγενεύει και με την Κεχαριτωμένη Θεοτόκο Μαρία, η οποία είχε μεγάλη ταπείνωση. Ενώ είχε μέσα της ολόκληρο τον Θεό σαρκωμένο, δεν μίλησε καθόλου, μέχρι που μίλησε ο Χριστός στα τριάντα Του χρόνια . Στον ασπασμό του Αγγέλου είπε: «Ιδού η δούλη Κυρίου∙ γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Δεν είπε: «Εγώ θα γίνω μητέρα του Υιού του Θεού».
Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ», ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ