Μάρτιος - Απρίλιος 2022
Ερμηνεία Της Εικόνας Της Ανάστασης Του Κυρίου
Είναι εντυπωσιακό να δούμε την ερμηνεία της εικόνας της ανάστασης του Χριστού, μέσα από την παρακάτω περιγραφή.
Κάτω από τις συντετριμμένες πύλες του Άδη που έσπασε ο Χριστός, απεικονίζεται στο σκοτάδι του σπηλαίου ένας γέρος αναμαλλιασμένος, ή και γυμνός, δεμένος με αλυσίδες και έντρομος, είναι ο θάνατος ή ο Σατανάς. Μέσα στο σκοτάδι είναι πεταμένα και σκορπισμένα τα κλειδιά, οι σύρτες και οι μοχλοί του βασιλείου του Άδη (συνέτριψε πύλας χαλκάς και μοχλούς σιδηρούς συνέθλασε - Ψαλμ. 106,16)
Με μια δυνατή κίνηση των χεριών του αρπάζει στον Άδη τον Αδάμ και την Εύα, ταραγμένους, ως εκπροσώπους του ανθρωπίνου γένους. Είναι η ανατρεπτική συνάντηση των δύο Αδάμ που τώρα συμπίπτουν και συνταυτίζονται. Ανέβηκε στο σταυρό για να αναζητήσει αυτόν που χάθηκε και κατέβηκε στον Άδη λέγοντας: Έλα δική μου εικόνα και ομοιότης μου (Ύμνος αγίου Εφραίμ).
Οι ομάδες αριστερά και δεξιά παριστάνουν το δεύτερο σχέδιο, την ανθρωπότητα, τους ανθρώπους. Είναι οι δίκαιοι και οι προφήτες (Άβελ, Ενώχ, Ησαΐας). Αριστερά βρίσκονται οι βασιλείς Δαβίδ και Σολομών, προηγούνται από τον Πρόδρομο που εκφράζει τη χειρονομία μάρτυρα και προσδιορίζει το Σωτήρα, είναι πρόδρομος και στον Άδη. Όλοι αναγνωρίζουν το Σωτήρα, που κρατώντας το χέρι του Αδάμ ανέβηκε από τον Άδη, και όλοι οι άγιοι τον ακολούθησαν. Ο Χριστός δεν βγαίνει από τον τάφο, αλλά εκ νεκρών, βγαίνει από τον εξουθενωμένο Άδη σαν από ένα νυμφικό ανάκτορο...
Το Άγιο Πνεύμα εξαφανίζει τα σκοτάδια του θανάτου, το φόβο της Κρίσεως, το βαθύ χάσμα του Άδη. Το φως του μετασχηματίζει τη πασχαλινή νύχτα σε συμπόσιο χαράς, εορτή της συναντήσεως.
Μάρτιος - Απρίλιος 2022
Παιδική Γωνιά
Η Αλεπού Και Ο Ξυλοκόπος
Οι μύθοι του Αισώπου είναι πολύ διδακτικοί. Ας δούμε παρακάτω έναν από αυτούς.
Μια αλεπού που έτρεχε να ξεφύγει από κάτι κυνηγούς, είδε έναν ξυλοκόπο και τον ικέτεψε να την κρύψει. Εκείνος την παρότρυνε να μπει στην καλύβα του και να κρυφτεί.
Σε λίγο έφτασαν οι κυνηγοί και τον ρώτησαν αν είδε να περνάει μια αλεπού. Ο ξυλοκόπος με τη φωνή αρνήθηκε ότι την είχε δει, αλλά με τα χέρια του τους έκανε νόημα δείχνοντάς τους πού ήταν κρυμμένη. Αυτοί όμως δεν πρόσεξαν τα νοήματα και πίστεψαν όσα τους είπε.
Η αλεπού, μόλις είδε πως έφυγαν, βγήκε έξω και πήγε να φύγει αμίλητη. Τότε ο ξυλοκόπος την κατηγόρησε ότι, ενώ αυτός της έσωσε τη ζωή, εκείνη έφευγε χωρίς να του πει μια λέξη, ένα ευχαριστώ.
Κι η αλεπού του απάντησε: «Και βέβαια θα σ’ ευχαριστούσα, αν τα έργα των χεριών σου (και η συμπεριφορά σου) συμβάδιζαν με τα λόγια σου».
Αυτό μας θυμίζει τον αδελφόθεο Ιάκωβο, ο οποίος αναφέρει στην επιστολή του: «νά κάνετε πράξη τα λόγια του Χριστού κι όχι μόνον να τα ακούτε, ξεγελώντας έτσι τον εαυτό σας.»
Μάρτιος - Απρίλιος 2022
Πώς Να Διατηρήσετε Το Γάμο Σας Ακλόνητο
Η αγάπη προς τον σύντροφό μας και τα παιδιά μας είναι το πρώτο πεδίο εφαρμογής της εντολής του Κυρίου «ν’ αγαπήσουμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας». Αν θέλεις να διατηρήσεις τον γάμο σου σταθερό και ακλόνητο, αν θέλεις να μην φτάσεις ποτέ στο διαζύγιο, ακολούθησε τις παρακάτω συμβουλές:
1. Μάθε να εκδηλώνεις την αγάπη στον ή στη σύντροφό σου. Η αγάπη είναι δώρο του Θεού στους συζύγους, για να τους βοηθήσει να στηρίξουν την σχέση τους.
2. Μάθε να ενισχύεις και όχι να καταστρέφεις την αυτοεκτίμησή του ή της συντρόφου σου. Πρακτικά, όλοι μας από καιρό σε καιρό, αναρωτιόμαστε αν αξίζουμε ή όχι. Σε τέτοιες στιγμές τίποτα δεν είναι τόσο καταστροφικό, όσο το να δούμε ότι το πρόσωπο που όφειλε να μας γνωρίζει καλύτερα και να μας αγαπά περισσότερο, είναι αυτό που μας υποτιμά και μας περιφρονεί.
3. Μάθε να είσαι ευτυχισμένος με αυτά που έχεις. Ποτέ μην προσπαθήσεις να ζεις πολυτελέστερα απ’ ότι σου επιτρέπει το εισόδημά σου. Τα οικονομικά προβλήματα δημιουργούν ένταση μέσα στην οικογένεια και μπορεί να οδηγήσουν σε ατέλειωτους τσακωμούς.
4. Μην παντρευτείς κάποιον ή κάποια με τη σκέψη να τον ή να την αλλάξεις. Μάθε ν’ αποδέχεσαι και ν΄ αγαπάς τον σύντροφό σου όπως είναι. Αν θεωρείς ότι κάτι στον άλλον σου είναι ανυπόφορο, τότε να μην προχωρήσεις στο γάμο. Αν το διαπιστώσεις μετά το γάμο, τότε βρες τρόπο να το ξεπεράσεις με περισσότερη αγάπη.
5. Να αναζητείτε και να βρίσκετε κοινούς στόχους και κατευθύνσεις. Ζούμε σε μια εποχή που «ο καθένας ακολουθεί το δρόμο του». Βρείτε στόχους που μπορείτε να τους επιδιώξετε μαζί. Όχι ο καθένας ξεχωριστά. Ο βασικός σκοπός του γάμου είναι, μέσ’ απ΄ τη συζυγική αγάπη, να προάγουμε την αγάπη μας στον Κύριο.
6. Μάθετε να συμβιβάζεστε μεταξύ σας. Να μην ξεχνάτε ποτέ ότι οι γλυκύτερες λέξεις που μπορεί κανείς να προφέρει είναι: «Με συγχωρείς, έκανα λάθος».
7. Μην επιτρέπετε σε συγγενείς σας να παρεμβαίνουν στα οικογενειακά σας. Συνειδητοποιήστε ότι έχετε φύγει από τους γονείς σας και έχετε προσκολληθεί ο ένας στον άλλον.
8. Μάθετε να ανοίγετε την καρδιά σας στον ή στη σύζυγό σας και να λέτε τις σκέψεις σας. Ο πιο σίγουρος δρόμος για το διαζύγιο ονομάζεται δρόμος της σιωπής.
9. Εμπιστευθείτε την πορεία της οικογένειάς σας σ΄ ένα καλό Πνευματικό. Τα μέλη της οικογένειας αν έχουν κοινό Πνευματικό, θα γνωρίζει καλύτερα το οικογενειακό περιβάλλον και θα μπορεί να βοηθήσει πιο αποτελεσματικά όποτε χρειασθεί.
10. Πάρτε το απόφαση ότι ο γάμος σας είναι ένας θεσμός θεοσύστατος και αδιάλειπτος. Το βασικότερο στοιχείο για την επιτυχία ενός γάμου είναι το ανδρόγυνο να βαδίζει στο δρόμο του Θεού. Όταν ο άντρας ζει για το Θεό σύμφωνα με τη διδαχή της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας επηρεάζει όλη την πορεία της οικογένειάς του. Όταν η γυναίκα αγαπά το Θεό με όλη την καρδιά, τη δύναμη και την ψυχή της, τότε συμβάλλει στο στέριωμα της οικογένειάς της. Τα παιδιά θα το βλέπουν, θα το αισθάνονται, θα το ζουν. Οι γείτονες θα το παρατηρήσουν και η Εκκλησία θα τους χαίρεται.
Πηγή: Αγιορείτικο Βήμα (http://www.agioritikovima.gr/thlogos/item/3401-pos-na-diatirisete-to-gamo-sas-aklonito)
Μάρτιος - Απρίλιος 2022
Ο Άγιος Γρηγόριος Ο Θεολόγος
Αντιμετωπίζει Θλίψεις
Έτος 379, νύχτα Μ. Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα. Ο άγιος Γρηγόριος βαπτίζει με ιεροπρέπεια τους κατηχουμένους. Όλοι φορούν κατάλευκους χιτώνες. Η τελετή είναι κατανυκτική. Ξαφνικά όλα αναστατώνονται, ανατρέπονται. Πολλοί ένοπλοι ροπαλοφόροι αιρετικοί (οπαδοί του Αρείου) ορμούν σαν αγριόχοιροι στην ήρεμη χριστιανική αγέλη. Φωνάζουν μεγαλόφωνα, υβρίζουν πρόστυχα, απειλούν, λιθοβολούν, χτυπούν το εκκλησίασμα με ρόπαλα, χαλούν τον κόσμο μέσα στην εκκλησία. Ο άγιος Γρηγόριος τραυματίζεται επικίνδυνα στο πρόσωπο από κάποια πέτρα που πέταξε ένα βέβηλο χέρι! Τα αίματα λούζουν το πρόσωπο και τα ρούχα του. Μερικοί φωνάζουν Γρηγόριε, φύγε! Θα σε σκοτώσουν! Ο άγιος ατάραχα ζητά μια πετσέτα, σκουπίζει τα αίματα και λέει ήρεμα:
— Ακίνητοι όλοι! Το μυστήριο συνεχίζεται.
Οι εξοργισμένοι οπαδοί του Αρείου τα χάνουν, μένουν αποσβολωμένοι και σιγά- σιγά απομακρύνονται ντροπιασμένοι! Τραυματισμένος ο άγιος Γρηγόριος τελεί ήρεμα, ατάραχα το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας και το Βάπτισμα των Κατηχουμένων! Δεν αισθάνεται κανένα σωματικό πόνο, γιατί πάντα συνομιλεί με τον ουρανό!
Αργότερα προς το φίλο του Θεόδωρο, Επίσκοπο Τυάνων, γράφει: «Ποιος μπορεί, αγαπητέ μου Θεόδωρε, να αμφισβητήσει ότι τα γεγονότα του Μεγάλου Σαββάτου υπήρξαν φοβερά και τρομερά; Τα θυσιαστήρια του Θεού μολύνθηκαν, υβρίστηκαν. Τα θεία μυστήρια του Θεού σκορπίστηκαν. Λίθοι πολλοί εσφενδονίζοντο. Και μείς παραμέναμε ήσυχοι, ατάραχοι ανάμεσα σ’ αυτά τα έκτροπα, ανάμεσα σ’ αυτούς που μας λιθοβολούσαν άπρεπα, ανάρμοστα. Ένα μόνο όπλο και φάρμακο είχαμε στα χέρια μας. Προσευχές ολόθερμες για τους διώκτες μας!»
Όταν τέλειωσαν τα γεγονότα, πολλοί είπαν στον άγιο Γρηγόριο να υποβάλει «μηνύσεις» κατά των Αρειανών. Ο ανεξίκακος Γρηγόριος ήρεμα απάντησε. «Όχι! Όχι. Αδελφοί! Όχι μηνύσεις! Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Η τιμωρία των ενόχων είναι μεγάλο πράγμα, γιατί είναι αρκετά χρήσιμη για τη διόρθωση των άλλων. Όμως ασύγκριτα μεγαλύτερο καλό είναι η μακροθυμία, η ανεξικακία, η συγνώμη, το να δίνουμε στους πολλούς από τους οποίους πάσχουμε το υπόδειγμα της μακροθυμίας. Η τιμωρία απλά κλείνει το στόμα της κακίας, η ανοχή, όμως, και η μακροθυμία πείθει τους κακούς να γίνουν χρηστοί, ενάρετοι!
(Σ΄ ευχαριστώ για τον πόνο! Θεοδ. Κ. Βγόντζας, σελ. 108, 109)
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2022
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
(Σε Οίκο Ανοχής)
Θα σας αφηγηθώ μία ιστορία, που δείχνει πόσο μεγαλείο είχε η ψυχή του πατρός Πορφυρίου.
Πριν από πάρα πολλά χρόνια, παραμονή των Θεοφανίων, πήγε, κατά το έθιμο, ν’ αγιάσει τα σπίτια. Όπως έμπαινε στα σπίτια ένα- ένα, μπήκε και σ΄ένα σπίτι, το οποίο, χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος, ήταν οίκος ανοχής. Την ώρα που άρχισε να ψάλλει: «Σώσον, Κύριε τον λαόν Σου…» και ν’ αγιάζει, του λέει η ιδιοκτήτρια: «Μη, μη δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το σταυρό». Κι ο Γέρων Πορφύριος της αποκρίθηκε: «Δεν ξέρω αν αυτές ή εσύ δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό». Ασπάσθηκαν το σταυρό οι γυναίκες εκείνες και ο Γέρων Πορφύριος τις είπε και μερικά λόγια εκεί. Τους μίλησε για την αγάπη προς το Θεό, που ήταν το αγαπημένο του θέμα.
Βλέποντας την εξαγιασμένη μορφή του Γέροντος Πορφυρίου οι γυναίκες εκείνες, υπέστησαν μια εσωτερική αλλοίωση, ιδιαίτερα, όταν τις είπε: «Ν’ αγαπήσετε το Χριστό, που σας αγαπά, και θα δείτε τότε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Αν ξέρατε πόσο σας αγαπά ο Χριστός! Προσπαθήστε κι εσείς να Τον αγαπήσετε».
Γνώριζε ο Γέρων Πορφύριος ότι, αν εκείνες οι γυναίκες γνώριζαν το Χριστό και Τον αγαπούσαν, διότι η γνώση οδηγεί στην αγάπη, θα εγκατέλειπαν εκείνο το άθλιο επάγγελμα που έκαναν.
Σε μια μητέρα ο Γέροντας έλεγε: «Να προσέχεις και να προσεύχεσαι, τα παιδιά σου να μην πέσουν στη σαρκική αμαρτία. Βέβαια και με τον λογισμό αμαρτάνει κανείς, αλλά ελαφρότερα, ενώ με τη σαρκική συνεύρεση πολύ βαρύτερα, γιατί μ’ αυτήν γίνονται βαθιές αλλαγές και ζημιές στην ψυχή».+
(Ανθολόγιον Συμβουλών Γέροντος Αγ. Πορφυρίου, σελ. 68, 69)
Μάρτιος - Απρίλιος 2022
Απελπισία Και Μετάνοια
«Ποτέ μην απελπίζεσαι, ω άνθρωπε. Κανένας δεν πρέπει να απογοητεύεται για τη σωτηρία του. Αμάρτησες; Μετανόησε. Ας μην αμφιβάλλουμε, λοιπόν, ότι θα μας συγχωρεί ο Θεός, αλλά και να προσέχουμε, βέβαια, μήπως με τις πολλές και αλλεπάλληλες φορές συνηθίσουμε στην αμαρτία και μας γίνει χρόνια πάθηση στην ψυχή δυσκολότερη και αθεράπευτη».
Η Ανάσταση του Ιησού Χριστού είναι το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο γεγονός της ανθρωπότητας. Το κεντρικό μήνυμα της πρώτης αποστολικής Εκκλησίας και το σπουδαιότερο γεγονός στην ιστορία του κόσμου ήταν και είναι η ανάσταση του Ιησού Χριστού. Οι Άγιοι Απόστολοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας, πιστεύοντας στην ανάσταση του Χριστού, κήρυξαν, θαυματούργησαν και στο τέλος πολλοί από αυτούς μαρτύρησαν.
Στην ιστορία των θρησκειών, μόνον ο τάφος του ιδρυτή του Χριστιανισμού είναι άδειος. Γι’ αυτό ακριβώς η βάση, το θεμέλιο της πίστης μας είναι η ανάσταση. Ο απ. Παύλος γράφει: «Εάν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, δεν έχει καμία αξία η πίστη σας. Βρίσκεστε ακόμη μέσα στις αμαρτίες σας» (Α΄ Κορινθ. 15:17). Η Σταύρωση, η Ανάσταση, η Πεντηκοστή, η Ανάληψη του Χριστού είναι οι κρίκοι μιας αλυσίδας. Χωρίς την Ανάσταση, η Σταύρωση δεν έχει καμία σημασία. Χωρίς την Πεντηκοστή, οι μαθητές δεν θα μπορούσαν να βιώσουν και να κηρύξουν τη δύναμη της ανάστασης. Αν ο Χριστός δεν ανασταινόταν, η σταύρωση θα ήταν η μεγαλύτερη τραγωδία. Αν ο Χριστός βρισκόταν ακόμα στο μνήμα, τότε η ανθρωπότητα θα βρισκόταν ακόμα μέσα σε πάρα πολύ βαθύ σκοτάδι.
Το πιο σημαντικό και καταπληκτικό γεγονός της ανάστασης είναι η άμεση σχέση της με τον άνθρωπο. Ο Ιησούς Χριστός δεν αναστήθηκε μόνο για να αποδείξει ότι είναι Θεός, αλλά για να αναστήσει την ανθρώπινη φύση μαζί Του. Γι’ αυτό λέει και ο απ. Παύλος: «Διότι πεθάνατε μαζί με τον Χριστό και η ζωή σας είναι κρυμμένη μαζί με τον Χριστό στον Θεό» (Κολ. 3:3). Αυτή την ζωή επιθυμεί ο Χριστός για κάθε άνθρωπο.
Έτσι, η ανάστασή Του, δίνει την πίστη και την ελπίδα στον άνθρωπο ότι και αυτός μπορεί να αναστηθεί ουσιαστικά και πραγματικά σε μία νέα ζωή. Η ανάσταση του Χριστού έγινε για να μπορεί ο άνθρωπος που βρίσκεται μακριά από τον Χριστό ή δεν είναι συνειδητός Χριστιανός, με μετάνοια για τις αμαρτίες του και με πίστη στο έργο του Χριστού, στο σταυρό και την ανάσταση, να ανασταίνεται σε μια υπέροχη ζωή εδώ κάτω στη γη και σε μια ακόμα πιο υπέροχη ζωή μετά το θάνατο.
Την ανάσταση του Χριστού την καταλαβαίνει κανείς όταν την πειραματιστεί στη ζωή του. Η ανάσταση δεν διδάσκεται, δεν μαθαίνεται, δεν συζητιέται. Είναι ζωντανή εμπειρία αυτών που πίστεψαν στην ανάσταση και ζήτησαν την προσωπική τους ανάσταση. Η ανάσταση είναι η ολοκληρωτική ήττα του θανάτου και η μετάβαση των μετανοημένων ανθρώπων σε μια νέα ζωή. Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Εκείνος που πιστεύει σε μένα, κι αν πεθάνει θα ζήσει και καθένας που ζει και εμπιστεύεται σε μένα δεν θα πεθάνει ποτέ» (Ιωάν. 11:25,26). Αυτούς τους ανθρώπους ο αναστημένος Χριστός αναλαμβάνει να τους βοηθάει καθημερινά. Σ’ αυτούς φανερώνεται ζωντανός, Παντοδύναμος και Πανάγαθος.
Στην αγχώδη εποχή μας, που ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ταραγμένος, ανήσυχος, νευρικός, ανικανοποίητος, φορτωμένος με καταθλίψεις, φόβους, άγχη, προβλήματα και αρρώστιες, ο Θεάνθρωπος επαναλαμβάνει τα λόγια που είπε στις γυναίκες μετά την ανάστατή Του: «Μη φοβάσαι» (Ματθ. 28:10). Αφού ο θάνατος, το πιο φοβερό γεγονός για τον άνθρωπο, έχει νικηθεί, οποιοδήποτε άλλο κακό μπορεί επίσης να νικηθεί. Ο Ιησούς Χριστός είναι πιο δυνατός απ’ όλα τα κακά που αντιμετωπίζουμε. Έτσι, μπορεί και θέλει να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τη στεναχώρια, το άγχος, την αδικία, την κακία, την ακολασία, θέλει και μπορεί να λύσει κάθε πρόβλημα και να θεραπεύσει κάθε αρρώστια. Εκείνο που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος, είναι να κάνει το αντίθετο από εκείνο που έκαναν οι πρωτόπλαστοι, δηλαδή να υπακούσει στον Θεό. Και αυτό γίνεται εάν σταθεί ταπεινά σαν τον Τελώνη και τον άσωτο, και με ειλικρίνεια και πίστη να ζητήσει τη σωτηρία του, την ανάστασή του. Η μετάνοια και η εξομολόγηση είναι το εισιτήριο στην συνειδητή χριστιανική ζωή.
Και ας θυμόμαστε ότι ο Χριστός δέχεται όλους που έρχονται σ’ Αυτόν με μετάνοια και πίστη. Το δήλωσε κατηγορηματικά όταν είπε: «Αυτόν που θα έρθει κοντά μου, εγώ δεν θα τον αποδιώξω» (Ιωάν. 6:37).
Μάρτιος - Απρίλιος 2022
Η Προσευχή του Γέροντα στην Παναγούδα
Ο ίδιος ο Γέροντας Παΐσιος αποκάλυπτε κατά διαστήματα σε πνευματικά του τέκνα τον τρόπο της προσευχής του. Αγόγγυστα θυσιαζόταν για τους άλλους, επειδή καρδιακά αγαπούσε ακόμα και τους εχθρούς του. Μέσω της προσευχής παρακαλούσε τον Θεό να τους αναπαύσει, να αναπαύσει όλους εμάς που έχουμε ξεχάσει να προσευχόμαστε. Το βάθος της προσευχής του θα μείνει για πάντα άγνωστο, ένα καλά κρυμμένο μυστικό.
Προσεύχονταν με όλη τη δύναμη του «είναι» της ψυχής και της καρδιάς του. Προσευχή καρδιακή και για όλους όσους οι καρδιές τους παρέμεναν ανενεργές, αμέτοχες. Δεν άφησε καμία θεϊκή κλήση αναπάντητη. Ήταν πάντοτε όρθιος, έτοιμος να θυσιαστεί για τον πλησίον. «Ένα καρδιακό Κύριε Ελέησον» που έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, «μπορεί να ισοδυναμεί με μια ολόκληρη αγρυπνία.
Από την καρδιά του αντλούσε το φως και με τα δάκρυά του έπλενε τις δικές σου, τις δικές μου αμαρτίες και ας αγνοούσαμε οι περισσότεροι την παρουσία του. Άρχιζε την προσευχή του λέγοντας πρώτα λίγες φορές ψιθυριστά: «Ο Θεός ιλάσθητι μοι τω αμαρτωλώ» (Λουκ. 18:13).
Έλεγε συνέχεια «Κύριε, Ιησού Χριστέ» (εισπνοή) «ελέησόν με» (εκπνοή). Πολλές φορές βυθιζόταν στην ευχή, χανόταν μέσα στα λόγια της, άρπαζε η καρδιά του φωτιά και καίγονταν. Βρισκόταν σ’ ένα γλυκό, ουράνιο βύθισμα χωρίς αρχή και τέλος. Τότε ξεχνούσε τα πάντα. Βυθιζόταν σε παραδεισένιες συχνότητες. Δεν ήθελε τίποτε άλλο να κάνει το μυαλό. Ο νους του σταματούσε να λειτουργεί.
Είχε αγκαλιάσει τον Χριστό τόσο δυνατά, που δεν ήθελε να Τον αποχωριστεί ούτε για λίγο. Η ψυχή αισθανόταν τη γλυκύτητα της θεϊκής αγάπης, σκιρτούσε από ευγνωμοσύνη και χαρά.
(Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες του Αγ. Παϊσίου, σελ. 173, 174)