Μάϊος - Ιούνιος 2022

Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Ο Γέροντας Δεν Ξεχώριζε Τον Εαυτό Του Από Τους Αμαρτωλούς

Παρέμεινε, σε κάθε περίπτωση, ο ειρηνικός, ο μειλίχιος πατέρας, επιεικής και ανεκτικός στις πτώσεις των ανθρώπων, διότι κατείχε τα μυστικά του πνευματικού αγώνος. Δεν παγιδευόταν από τους παραπλανητικούς ελιγμούς του διαβόλου, ο οποίος, ως πρώτος διδάξας, εφάρμοζε με εκσυγχρονισμένες παραλλαγές τη μέθοδο του «διαίρει και βασίλευε». Ο Γέροντας δεν φατρίαζε, δεν ξεχώριζε τον εαυτό του από τους αμαρτωλούς. Αισθανόταν οργανικά ενωμένος με όλους τους Χριστιανούς, μέσα στο ενιαίο σώμα της Εκκλησίας. Ζούσε το αποστολικό «τις ασθενεί και ουκ ασθενώ; Τις σκανδαλίζεται και ουκ εγώ πυρούμαι;» Όσο αποστρεφόταν την αμαρτία, άλλο τόσο αγαπούσε, αδιακρίτως, όλους τους αμαρτωλούς. Εκείνοι μερικές φορές τον πολεμούσαν, με παρότρυνση του διαβόλου, κι αυτός προσπαθούσε να συμπαραταχθεί μαζί τους, στον κοινό πόλεμο των Χριστιανών κατά του πονηρού. Ακολουθούσε τη συμβουλή του ιερού Χρυσοστόμου: «Μη μετ’ εκείνου (του διαβόλου) κατ’ αλλήλων ιστάμενοι, αλλά μετ’ αλλήλων κατ’ εκείνου προτασσόμενοι.»

Οι πόρνες και οι τελώνες έχουν το προβάδισμα

‘Έλεγε ο π. Πορφύριος ότι ο άνθρωπος πρέπει να επιδιώκει να γνωρίσει την αμαρτωλή και ηθικά πτωχή του κατάσταση, για να γίνεται ταπεινός και να γίνεται συμπαθής προς τους άλλους αμαρτωλούς. Γι’ αυτό κι ο Χριστός έλεγε ότι οι πόρνες και οι τελώνες έχουν, δια της μετανοίας και της ταπεινώσεως, το προβάδισμα για την βασιλεία των ουρανών. Έτσι και ο Γέροντας δεν ήθελε να ακούσει καμιά κατηγορία για τέτοιους αμαρτωλούς, γιατί έλεγε ότι οι πόρνες και οι τελώνες που ονομάζουμε, για το Θεό είναι κλέπτες πιασμένοι, ενώ εγώ και σεις, μας έλεγε, είμαστε όλοι κλέπτες άπιαστοι. Ο κλέπτης ο πιασμένος και ο ταπεινωμένος, η πόρνη η γνωστή και ντροπιασμένη, η ταπεινωμένη κι η μετανοημένη, είναι πολύ ανώτερη από εμάς με τα καλά ονόματα και τον άγνωστο μας κι αμφίβολο βίο.

(Ανθολόγιον Συμβουλών Γέροντος Αγ. Πορφυρίου, σελ. 69,70)

Μάϊος - Ιούνιος 2022

Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες
Η Δοξολογική Προσευχή

Περνούσε ο π. Παΐσιος αρκετές ώρες κάνοντας το εργόχειρό του και προσευχόμενος λέγοντας το «Δόξα σοι ο Θεός». Ήθελε ουσιαστικά με τον τρόπο αυτό να ζητήσει συγνώμη από το Θεό για τις αμαρτίες του και να τον δοξολογεί όπως οι Άγγελοι του Κυρίου. Με το «Δόξα σοι ο Θεός» ευχαριστούσε για το ότι ζούσε, αλλά και για το ότι θα πέθαινε και θα πήγαινε κοντά Του. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο Γέροντας, τα περισσότερα χρόνια του βίου του, είχε σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά ποτέ δεν προσευχήθηκε για την ίαση των ασθενειών. Είχε μάθει να ζει συντροφιά με τον πόνο που μερικές φορές γινόταν ανυπόφορος. Σαν χάπι για τον πόνο, σαν ασπιρίνη, σαν αναλγητικό χρησιμοποιούσε την προσευχή και κυρίως το «Δόξα σοι ο Θεός».

Ακολουθώντας τον πνευματικό του, τον παπά Τύχωνα, τον Ρώσο, θεωρούσε το «Δόξα σοι ο Θεός» ανώτερο από την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν δηλαδή δοξάζει κανείς τον Θεό από φιλότιμο, αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από το να ζητά το έλεος του Θεού από ανάγκη. Η δοξολογία στον Θεό εμπεριέχει μετάνοια και ταπείνωση και φέρνει θεία παρηγοριά.

Δίδασκε ο Γέροντας Παΐσιος την ανάγκη να ευχαριστούμε και να ευγνωμονούμε καθημερινά τον Θεό για τα πολλά δώρα Του. Ακόμα όμως και σε περιόδους πίκρας, ασθενειών, δοκιμασιών, ακυρώσεων, η ευχαριστία στον Δημιουργό θα πρέπει να υπάρχει αδιατάραχτη.
Είναι συγκλονιστική η εμπειρία που βίωσε ο ασκητής της ερήμου, ο π. Παΐσιος, όταν παρακάλεσε τον Θεό να του μάθει να προσεύχεται με δάκρυα. Ως νέος, αρχικά εξομολογούνταν στον Θεό το πόσο αμαρτωλός, το πόσο αχάριστος ήταν και το πόσο θα ήθελε να διορθωθεί, να αλλάξει ζωή. Ζητούσε τη βοήθεια Του, προκειμένου να διορθωθεί. Στη συνέχεια, με δάκρυα μετάνοιας και συντριβής, ως νέος κατέθετε τα αιτήματά του προς τον Θεό.

Αυτό συγκλόνισε τον Γέροντα Παΐσιο. Τον συγκίνησε, τον δίδαξε πως είναι να πέφτεις και να σηκώνεσαι. Πονώντας, να προχωράς σ’ έναν δρόμο που μοιάζει ατέλειωτος, αλλά δεν είναι. Στο τέρμα του δρόμου, της επίγειας διαδρομής μας, υπάρχει Εκείνος που μας περιμένει με αγάπη. Αυτός που δεν εγκαταλείπει ποτέ τον μετανοούντα, τον αμαρτωλό, τον αχάριστο.

Στον μοναχό, στον ασκητή, έλεγε ο Γέροντας, αρμόζει το να βρίσκεται μόνος του και να αναπαύεται περισσότερο στην προσευχή. Άλλωστε γι’ αυτό λέγεται και Μοναχός. Να ζει μόνος του με τον Θεό, να συνομιλεί αδιάλειπτα μαζί Του, παρά να κουβεντιάζει με τους ανθρώπους.
Όσο αποφεύγει κανείς τις άσκοπες και μάταιες συνομιλίες με τους ανθρώπους, τόσο περισσότερο βοηθιέται από την προσευχή και βοηθάει με την προσευχή του τους ανθρώπους. Οι κοσμικές συζητήσεις συχνά είναι πνευματικά παράσιτα και χαμένος χρόνος και κόπος. Έλεγε ο π. Παΐσιος, ότι η πνευματική μελέτη θερμαίνει την ψυχή. Η μελέτη του εαυτού μας φέρνει την ταπείνωση, την ανάγκη της προσευχής, του ελέους του Θεού. Η πολλή εργασία με την κόπωση που προκαλεί και τον περισπασμό, ιδίως όταν γίνεται με βιασύνη από τον Μοναχό, παραμερίζει τη νίψη και αγριεύει την ψυχή. Με το μυαλό δεν μπορεί, έλεγε ο Γέροντας, να καταλάβει κανείς τις θείες ενέργειες, εάν δεν ασκηθεί πρώτα να τις ζήσει, για να ενεργήσει μέσα του η Χάρη του Θεού.

Όσοι ασκούνται Πατερικά, γίνονται πρακτικοί Θεολόγοι με την επίσκεψη της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Όσοι βιάζονται να κάνουν τον πνευματικό πατέρα, τον δάσκαλο στους άλλους, ενώ έχουν πολλές τοξίνες ακόμη, μοιάζουν με τα άγουρα στυφά κυδώνια που όση ζάχαρη και εάν ρίξουμε, πάλι γλυκό της προκοπής δεν γίνεται.

(Μυστικοί Ασκητικοί Αγώνες του Αγ. Παϊσίου, σελ. 174, 176)

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, το κακό και η διαφθορά έχουν τόσο μεγαλώσει και συνεχίζουν να μεγαλώνουν, ώστε είναι αδύνατον για το σύγχρονο άνθρωπο με τις δυνάμεις που διαθέτει να τα νικήσει, να ελευθερωθεί από αυτά και να ζητήσει μια ήρεμη ανθρώπινη και ευτυχισμένη ζωή. Ο σύγχρονος άνθρωπος χρειάζεται απαραίτητα μια υπεράνθρωπη καλή δύναμη που θα αναλάβει αυτή το έργο της πνευματικής του εσωτερικής λευτεριάς.

Η δύναμη αυτή στον πλανήτη μας δεν υπάρχει.

Την μοναδική καλή, δοκιμασμένη δύναμη που έχει βοηθήσει αφάνταστα και συνεχίζει να βοηθά τους ανθρώπους, την έχει ο Θεός. Ο Παντοδύναμος, Πανάγαθος, Πολυέλεος, Πολυεύσπλαχνος και Πονόψυχος Θεός. Ο Θεός που φανερώθηκε με το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, τον Θεάνθρωπο που γεννήθηκε από την Αγία Παρθένο, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον μοναδικό Σωτήρα και βοηθό του ανθρώπου. Όποιος με συντριβή για τις αμαρτίες του και με πίστη στο έργο που Αυτός έκανε επάνω στο σταυρό, Τον ζητά στη ζωή του ως Σωτήρα και Κύριο, αυτός ελευθερώνεται αμέσως μια για πάντα και ζει και πειραματίζεται κάθε μέρα τη Παντοδυναμία και την μεγάλη Του αγάπη στη ζωή του. Για όσους δυσπιστούν, ας ρίξουν μια ματιά στους βίους των Αγίων της Εκκλησίας μας, διαβάζοντας την Αγία Γραφή και τα Συναξάρια.
Ο απόστολος Παύλος, ο μέγας Θεολόγος της Εκκλησίας μας, αναφέρει στην Β΄ Κορινθ. 3:16-18: «Όταν όμως επιστρέφει κανείς στον Κύριο, το κάλυμμα αφαιρείται, όπως συνέβαινε με το Μωυσή. Η λέξη «Κύριος» εδώ σημαίνει το Πνεύμα· και όπου υπάρχει το Πνεύμα του Κυρίου εκεί υπάρχει και ελευθερία. Όλοι, εμείς, λοιπόν, χωρίς κάλυμμα στο πρόσωπο, κοιτάζουμε σαν σε καθρέφτη τη λαμπρότητα του Κυρίου και μεταμορφωνόμαστε σ’ αυτήν τη λαμπρή εικόνα του· με την ενέργεια του Κυρίου, που είναι το Πνεύμα, βαδίζουμε από δόξα σε δόξα». Ο άνθρωπος, λοιπόν, που επιστρέφει στον Κύριο, μεταμορφώνεται, ξαναγεννιέται και καθημερινά διαπιστώνει ότι ο Θεός που είναι μέσα του, είναι η δύναμη, η αγάπη, η χαρά, η νίκη σε όλες τις περιστάσεις και σε όλα του τα προβλήματα. Είναι Αυτός που βοηθά τον συνειδητό Χριστιανό να κάνει σπουδαία κατορθώματα (Ψαλμ. 60:12) και να μετατρέπει τα αδύνατα σε δυνατά (Μαρκ. 10:27).

Ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει επιτέλους να καταλάβει ότι τώρα είναι ο καιρός να δοκιμάσει τον Θεό, να εμπιστευθεί τον Χριστό. Αυτόν, που το θείο Του πάθος είναι η αγάπη για τον άνθρωπο και η χρησιμοποίηση της Παντοδυναμίας Του για την ελευθερία, τη θεραπεία, τη λύση των προβλημάτων και τη αιώνια σωτηρία του. Αν θα λέγαμε ότι ο Θεός είναι κακός και ζητά το κακό του ανθρώπου, όλοι δίκαια θα επαναστατούσαμε, διότι όλοι πιστεύουμε ότι ο Θεός είναι καλός, είναι Θεός αγάπης.

Το ερώτημα όμως που αυτόματα δημιουργείται είναι: «Αφού ο Θεός είναι καλός, Θεός αγάπης, τότε γιατί τόσος πόνος και τόση δυστυχία γύρω μας»; Η απάντηση είναι: «Αυτός ο Παντοδύναμος Θεός της αγάπης δεν μπορεί να εξασκήσει την Παντοδυναμία Του και την απέραντη αγάπη Του στον άνθρωπο, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται συνειδητά μακριά από Αυτόν, κλεισμένος στον εαυτό του στις αδυναμίες του, στα πάθη του και στον εγωϊσμό του». Ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο με ελεύθερη βούληση και τον προσκαλεί με το στόμα του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού λέγοντας: «Ελάτε σε μένα όλοι οι κουρασμένοι και φορτωμένοι και Εγώ θα σας ξεκουράσω» (Ματθ, 11:28). Και ο άνθρωπος απαντάει: «Δεν έρχομαι». Και πληρώνει την άρνησή του, μένοντας μακριά από τον Θεό και την ευλογημένη ζωή που προσφέρει δωρεάν.

Όλοι όσοι κατάλαβαν ότι είναι «κουρασμένοι και φορτωμένοι» και ταπεινώθηκαν ζητώντας τη σωτηρία τους, ο Κύριος τους δέχτηκε, τους ξεκούρασε, τους ξεφόρτωσε, τους έκανε καινούργιους ανθρώπους, καινούργια δημιουργήματα. «Όταν κάποιος ανήκει στο Χριστό είναι καινούργια δημιουργία. Τα παλαιά πέρασαν. Όλα έχουν γίνει καινούργια» (Β΄Κορινθ. 5:17)». Το Άγιο Πνεύμα που τους αναγέννησε, τους μεταμόρφωσε και τους δίνει τη δύναμη να αντιμετωπίσουν νικηφόρα τα σύγχρονα κακά. Είναι οι υπέρ-νικητές της ζωής, συνειδητοί Χριστιανοί, τα ζωντανά μέλη της Εκκλησίας που απολαμβάνουν τις χαρές και τις ευλογίες της πνευματικής και μυστηριακής ζωής. Τα καθημερινά προβλήματα, μικρά και μεγάλα, είναι προκλήσεις για να φανερωθεί η υπεράνθρωπη δύναμη του Θεού. Ο Απ. Παύλος γράφει: «Ας είναι δοξασμένος ο Θεός που μας οδηγεί πάντοτε σε θριάμβους με τη δύναμη του Χριστού» (Β΄ Κορινθ. 2:14). Η δύναμη του Χριστού είναι η μοναδική εγγυημένη δύναμη που σώζει, ελευθερώνει και θεραπεύει τον άνθρωπο, κάθε άνθρωπο. Δείτε τις αγιογραφίες στις εκκλησίες. Φωνάζουν όλοι οι Άγιοι, ότι τα παραπάνω είναι ΑΛΗΘΕΙΑ.

Μάϊος - Ιούνιος 2022

ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ
H OPΘOΔOΞH IEPAΠOΣTOΛH

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΒΡΑΖΑΒΙΛ ΚΑΙ ΓΚΑΜΠΟΝ
Πεντηκοστή των Πυγμαίων

Εσπερινός της γονυκλισίας

Διασχίζοντας με προσοχή την πυκνή βλάστηση του τροπικού δάσους φτάσαμε στα πρώτα οικήματα. Πλίθινα με σκελετούς από μπαμπού, πόρτες από καλάμια, σκεπές από «βάϊα φοινίκων». Μας καλωσόρισε ο γηραιότερος της φυλής, κάνοντας μια αξιοπρεπή υπόκλιση, ασπαζόμενος το χέρι ευλαβικά. Τούτο σημαίνει ότι η φυλή σέβεται και αναγνωρίζει τον πνευματικό πατέρα της, τον Επίσκοπό της. Όλοι φιλικοί με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη άκουσαν με προσοχή τα απλά λόγια περί Πεντηκοστής. Άνοιξαν διάπλατα τα μάτια ακούγοντας ότι το Άγιο Πνεύμα αγκαλιάζει, χαριτώνει, φωτίζει προστατεύει κάθε άνθρωπο που έχει αγαθή καρδιά και ζωντανή πίστη.

Οι Πυγμαίοι δέχονται με πολύ μεγάλη χαρά τα φτωχά, αλλά πολύτιμα γι’ αυτούς δώρα που τους προσφέρουμε. Αλάτι για τη συντήρηση του κρέατος των θηραμάτων, σπίρτα για το άναμμα της φωτιάς, σαπούνι για την ατομική καθαριότητα, οδοντόβουρτσες και οδοντόκρεμες , αντιπυρετικά και αναλγητικά φάρμακα, ζαχαρωτά για τα παιδιά που πραγματικά έκαναν πανηγύρι με το απρόσμενο δώρο. Ο Κύριος να τους φωτίσει να γνωρίσουν τον Χριστό.

Δεκαπέντε είναι προς το παρόν οι νέοι κατηχούμενοι Πυγμαίοι, που συνεχίζουν περιοδικά να διδάσκονται την Ορθόδοξη πίστη μέσα στο δάσος από τον π. Τιμόθεο, σε μια ιδιαίτερη καλύβα που αποτελεί «παρεκκλήσι» της φυλής, ώστε προσεχώς να λάβουν και το άγιο βάπτισμα.

† Ο Μπραζαβίλ και Γκαμπόν Παντελεήμων
Ας προσευχόμαστε υπέρ των Αφρικανών αδελφών μας και του κατηχητή τους π. Τιμόθεου, να γνωρίσουν τον Χριστό και να Τον διαδώσουν σε όσους ξέρουν.ρ αυτού).

Υποδοχή του Επισκόπου

Υπαίθριο κήρυγμα

Μάρτιος - Απρίλιος 2022

Η Ουκρανία Ένωσε Τους Λαούς (;)

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει δημιουργήσει αμέτρητες συζητήσεις και αναλύσεις ανά τον κόσμο. Σύσσωμος ο δυτικός κόσμος είναι εναντίον της ρωσικής εισβολής. Από χριστιανικής πλευράς, ποτέ ο Χριστός δεν ενθάρρυνε την βία. Αντίθετα, με το παράδειγμά Του δίδαξε το «αγαπάτε αλλήλους» και το «αγαπάτε τους εχθρούς σας». Όμως, αξίζει να δούμε κάτι που μας εντυπωσιάζει και το αναφέρουμε παρακάτω.

Κατά πρώτον, ευχαριστούμε τον Θεό για την πρωτοβουλία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου, να αποστείλει επιστολές προς τον Πατριάρχη Μόσχας, υπογραμμίζοντάς του «νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὰ πολεμικὰ σχέδια τῶν κοσμικῶν ἡγετῶν», αλλά και προς τον Μητροπολίτη Κιέβου, δηλώνοντάς του την πρόθυμη αρωγή και αλληλεγγύη της εν Ελλάδι Εκκλησίας σε ανθρωπιστική βοήθεια προς τους εμπερίστατους Ουκρανούς.

Κατά δεύτερον ο πόλεμος αυτός φαίνεται να ένωσε όλους σχεδόν τους λαούς σε μια κοινή προσπάθεια. Πώς βρέθηκαν ξαφνικά τόσοι πολλοί άνθρωποι, ηγέτες και υπεύθυνα πρόσωπα, να ενδιαφέρονται για την Ουκρανία. Άνθρωποι απλοί, αλλά και άνθρωποι της εξουσίας, να εκφράζονται θερμά και πρωτόγνωρα με πάθος και αγάπη και να ομολογούν ότι προσεύχονται για την Ουκρανία. Ο Υπουργός εξωτερικών κ. Δένδιας και ο Υφυπουργός Εθν. Άμυνας κ. Χαρδαλιάς ομολόγησαν ότι προσεύχονται για την Ουκρανία! Χαιρόμαστε να βλέπουμε σημαίνοντα πρόσωπα της κοινωνίας να ομολογούν δημοσίως την εμπιστοσύνη τους στον Θεό.

Το ενδιαφέρον των λαών εκφράστηκε από όλα τα στρώματα της κοινωνίας. Με συγκίνηση είδαμε, τόσο τους αρχηγούς κρατών όσο και τον λαό, να υποδέχονται και να φροντίζουν τους πρόσφυγες της Ουκρανίας, ακόμη και από χώρες που δεν μας είχαν συνηθίσει σε τέτοιες ενέργειες, όπως η Γερμανία.

Παρ’ ότι η κοινωνία πληρώνει πολύ ακριβά την πανδημία, όμως δεν έχει επηρεαστεί η αγάπη του κόσμου να βοηθήσει. Όλοι προσφέρουν υπέρ των προσφύγων, ακόμη και οι φτωχοί, παρά την τεράστια αύξηση στην ενέργεια και σε πολλά καταναλωτικά προϊόντα.

Οι προσευχές όλων μας είναι ο Θεός να κάνει έλεος και να σταματήσει ο πόλεμος. Να συνετιστούν οι ηγέτες των δύο χωρών, ιδιαίτερα δε τα μέλη των δύο χωρών που διαπραγματεύονται. Αυτοί γνωρίζουν καλύτερα από εμάς το σωστό και το λάθος. Ο Θεός να τους δώσει το θάρρος να πάρουν τις σωστές αποφάσεις χωρίς φόβο και πάθος, χωρίς υστεροβουλίες. Ξεκάθαρα και ειλικρινά.

Τέλος, παρακαλούμε τον Κύριο να πνεύσει έναν άνεμο μετάνοιας και επιστροφής στον Χριστό, στην Εκκλησία, όχι μόνον στους Ρώσους και στους Ουκρανούς, αλλά σε όλους τους λαούς που παρακολουθούμε στενά τον πόλεμο. Κύριε ελέησον τους δούλους Σου!

Μιχάλης Κανταρτζής

Φεβρουάριος - Μάρτιος 2022

OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH 

Η προσευχή λύνει τα προβλήματα

Ο Θεός είναι το μόνο πρόσωπο που ελεύθερα και σε οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να Του μιλήσουμε και να μοιραστούμε μαζί Του τα προβλήματά μας, τις δυσκολίες και τις ανάγκες μας. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην μας καταλάβει. Πάντοτε πρόθυμα και με αγάπη μας δέχεται και μας ακούει με προσοχή. Ο Κύριος ευχαριστιέται πάρα πολύ όταν πηγαίνουμε κοντά Του και προσευχόμαστε σ’ Αυτόν. Πολλά μέρη της Αγίας Γραφής μας τονίζουν τη σπουδαιότητα της επικοινωνίας μαζί Του, για όλα τα θέματα που μας απασχολούν. Σε ορισμένα μάλιστα μέρη, επίμονα μας τονίζει και μάλιστα σε τόνο διαταγής, ότι πρέπει πάντοτε να προσευχόμαστε. Έτσι, ο πρώτος λόγος που προσευχόμαστε, είναι γιατί ο Κύριος μας το ζητάει. Όταν ο Κύριος μας λέγει ότι η προσευχή είναι απαραίτητη για τη ζωή μας, πρέπει να το δεχόμαστε, να υποτασσόμαστε και να το βάζουμε σε καθημερινή πρακτική εφαρμογή.

Στην παραβολή που είπε ο Κύριος για τον άδικο κριτή και τη χήρα (Λουκ. 18:1-8), με πολλή έμφαση από την αρχή ακόμη της παραβολής, τονίζει την ανάγκη που έχουμε για προσευχή. Στο χωρίο 1 λέει: «τους είπε και παραβολή για να τους διδάξει ότι πρέπει πάντοτε να προσεύχονται και να μην αποκάμνουν». Όσοι από εμάς αγαπάμε τον Κύριο, πρέπει να δεχθούμε τα λόγια αυτά του Κυρίου κατ’ απόλυτο τρόπο. Ο Κύριος μας καλεί πάντοτε να προσευχόμαστε και να μην αποκάμνουμε. Σε οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας ή της νύχτας, ο νους μας και η καρδιά μας να είναι στον Κύριο. Στην κατάταξη των αξιών και προτεραιοτήτων στη ζωή μας πρέπει να βάλουμε πρώτα την επικοινωνία μας με τον Κύριο. Μόνον έτσι θα στρέψουμε την προσοχή Του στα τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Έτσι και μόνον έτσι εκφράζουμε την αγάπη μας σ’ Αυτόν. Και σ’ αυτό, πολύ βοηθάει η μονολόγιστη ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».

Στον Κύριο θα αναπαυθούμε και θα ξεκουραστούμε. Αυτόν και μόνον Αυτόν έχουμε ανάγκη. Στη θερμή επικοινωνία μαζί Του παίρνουμε τη δύναμη που χρειαζόμαστε για μια ζωή, ώστε να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε για μια ζωή, την αμαρτία, τον κόσμο της αμαρτίας και τον «πονηρό». Η προσευχή είναι το βαθύτερο, ανώτερο, πλατύτερο και ουσιαστικότερο βίωμα της πνευματικής μας ζωής. Η προσευχή σαν πηγή ζωής, δύναμης και χαράς, κυριαρχούσε πάντοτε στη ζωή των Αγίων. Ο Απ. Παύλος, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη ευλογία της προσευχής, γράφει: «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α΄ Θεσ. 5:17). Επομένως, όχι μόνο πρέπει πάντοτε να προσευχόμαστε, αλλά να προσευχόμαστε συνέχεια, ασταμάτητα, «αδιαλείπτως». Το Πνεύμα μας, ο νους μας και η καρδιά μας να είναι στον Κύριο. Μέσα σε τόσες σπουδαίες και αναγκαίες δουλειές μας, να βάλουμε πρώτη την προσευχή. Είτε είμαστε μόνοι μας, είτε στην Εκκλησία ή στο λεωφορείο, στον δρόμο, στη δουλειά μας, πάντοτε και συνέχεια να βρίσκουμε χρόνο να ευχαριστούμε, να δοξάζουμε τον Θεό, να Του εκφράζουμε την αγάπη μας και να Του ζητάμε αυτά που έχουμε ανάγκη. Η προσευχή να διαπεράσει τα βάθη του «είναι» μας. Αυτή εξ άλλου ήταν και είναι η πρακτική των αμέτρητων Αγίων, που αφιέρωσαν την ζωή τους σε βαθιά προσευχή πίστης και αφιέρωσης στον Κύριο. Έχουμε την ευλογία να έχουμε γνωρίσει από κοντά σύγχρονους Αγίους, που το κύριο χαρακτηριστικό της βιωτής τους ήταν η προσευχή, όπως οι Άγιοι Παΐσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος Τσαλίκης, Σωφρόνιος του Έσσεξ και τόσοι άλλοι.

Η ζωντανή επαφή και επικοινωνία με τον Κύριο είναι η μόνο εγγύηση για μια ανώτατη ζωή εσωτερικής γαλήνης και ηρεμίας, που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη στη σύγχρονη αυτή ζωή του άγχους και της κατάθλιψης. Στην πολλή προσευχή θα κατανοήσουμε τον εαυτό μας, τον κόσμο και τον Θεό. Στην πολλή προσευχή θα μάθουμε να ζούμε σωστά. Και στην προσευχή θα πάρουμε από τον Κύριο τις λύσεις για τα προβλήματά μας, την ικανοποίηση των αναγκών μας, την απελευθέρωση από τις παγίδες του σατανά. Και τη θεραπεία από τις ψυχικές και σωματικές ασθένειες.

Μιχάλης Κανταρτζής
 

Μάρτιος - Απρίλιος 2022

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ

Θέλεις να γεννηθείς άνωθεν;

Η άνωθεν γέννηση είναι η αναγέννηση που κάνει ο Θεός στη ζωή του ανθρώπου, ο οποίος ειλικρινά μετανοεί για την αμαρτωλή του ζωή και πιστεύοντας στο έργο του Χριστού στο Σταυρό, επιθυμεί να γίνει συνειδητό και ενεργό μέλος της Εκκλησίας, που είναι το Θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας περιγράφουν αυτή την ξαναδημιουργία του ανθρώπου με τα παρακάτω λόγια: «Ανόρθωση, αποκατάσταση, αναστοιχείωση, μεταποίηση, αναπτέρωση, ανάπλαση, αναμόρφωση, ανακαίνιση, καινή κτίση, ανακεφαλαίωση, αναγέννηση, νέα ζωή, αληθινή ζωή» (Βλέπε Φωνή Κυρίου, 10-11-1985).

Ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται υπεύθυνα να διαλέξει: Ή να συνεχίζει να ζει, όπως ζει, μακριά από τον Θεό και να πληρώνει κάθε μέρα το κόστος της εκλογής του ή να πει: «Τέρμα στη ζωή αυτή. Στρέφομαι στον Χριστό και ζω σύμφωνα με τις εντολές Του».

Γράφει πάνω σ’ αυτό η Φωνή Κυρίου της 22-2-1989: «Όπως ο απ. Παύλος, έτσι και οι Άγιοι γνωρίζουν από προσωπική εμπειρία, ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Σωτήρ του κόσμου. Όποιος έχει προσωπική πείρα της σωτηρίας του Χριστού, όποιος έχει αναγεννηθεί, είναι ο πραγματικός, ο αληθινός, ο γνήσιος Χριστιανός».

Αν ο άνθρωπος δεν αναγνωρίσει ότι, παρά τις επιτυχίες του σε πολλούς τομείς της ζωής του, έχει αποτύχει να ζει ήρεμος, ευτυχισμένος, ικανοποιημένος, χωρίς άγχος και ψυχικά βάρη και δεν ζητήσει τη βοήθεια του Θεού να τον ξαναδημιουργήσει, θα συνεχίσει να ζει στην εσωτερική ψυχική μιζέρια και απόγνωση. Τη στιγμή που ο άνθρωπος σοβαρεύεται, γίνεται μέσα του ένας διανοητικός και συναισθηματικός αγώνας. Ο άνθρωπος αναλογίζεται και αποφασίζει να μετανοήσει, ζητά συγχώρηση και ο Θεός τον συγχωρεί και τον κάνει ένα καινούργιο δημιούργημα. Αποφασίζει με το μυαλό του και με την καρδιά του ν’ αλλάξει ζωή, να στραφεί στον Θεό. Και για να πραγματοποιήσει την απόφασή του αυτή απαιτείται: μετάνοια, λύπη και ντροπή για όσα έκανε και για όποιον αδίκησε, λύπησε ή δεν συγχώρησε. Λύπη, επίσης για τα τόσα χρόνια που έζησε μακριά από τον Θεό, προσβάλλοντας την αγαθότητα του Ουράνιου Πατέρα, την αγάπη του Χριστού που την ζωή Του έδωσε για μας, την χάρη του Αγίου Πνεύματος που επιθυμεί να καθαρίσει τις καρδιές μας, ώστε να κατοικήσει μέσα μας ολόκληρη η Αγία Τριάδα.

Την κραυγή αυτή για τη σωτηρία, τη βλέπουμε και στον άσωτο γιο. Όταν συνήλθε, είπε: «Θα σηκωθώ και θα πάω στον Πατέρα μου και θα του πω: Πατέρα αμάρτησα στον Θεό και σ’ εσένα. Δεν είμαι άξιος πια να λέγομαι γιός σου» (Λουκάς 15: 18-19).

Μάρτιος - Απρίλιος 2022

ΠΕΡΙ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Προσδοκούμε τη φώτιση του Aγίου Πνεύματος

Το Άγιο Πνεύμα εκπροσωπεί την Αγία Τριάδα στη γη και εργάζεται ακούραστα προστατεύοντας, φωτίζοντας, ελέγχοντας τον άνθρωπο και ευλογώντας την Εκκλησία.

Η μεγαλύτερη σύγχρονη ανάγκη του ανθρώπου και της κοινωνίας είναι η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στη ζωή του και των πιστών της Εκκλησίας. Ο Κύριος υποσχέθηκε ότι πριν από τη Δευτέρα Παρουσία θα ενεργήσει το Άγιο Πνεύμα με τέτοια δύναμη, ώστε να φέρει στον κόσμο μια πνευματική αφύπνιση (Πράξεις 2: 17-21).

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, απαραίτητα το Άγιο Πνεύμα, γιατί μόνον Αυτός, ο Παντοδύναμος Παράκλητος μπορεί να συγκλονίσει το σύγχρονο έξαλλο δυστυχισμένο και αγχώδη άνθρωπο. Μόνον το Άγιο Πνεύμα μπορεί να ελέγξει τον άνθρωπο και να τον κάνει να συντριβεί, να μετανοήσει και να καταλάβει ότι πρέπει να επιστρέψει στον Κύριο. Είναι, λοιπόν, απόλυτα αναγκαίο να έχουμε μια νέα περίοδο, όπου πολλοί θα ταπεινωθούν μπροστά στο Θεό, θα ζητήσουν τη σωτηρία τους, την ελευθερία τους από δαιμονικές δυνάμεις και πάθη. Με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος θα δούμε ο κόσμος αυτός να αλλάζει και τα αγαπητά μας πρόσωπα να γίνονται καινούργιοι και ευτυχισμένοι άνθρωποι. Όταν με σοβαρότητα μελετούμε τη ζωή και το έργο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, καθώς και των Αγίων του, τότε καταλαβαίνουμε ότι αυτοί με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, με την αγία ζωή τους και τη δυναμική τους διακονία γέμισαν τον κόσμο με έργα υπερφυσικά.

Ο Κύριός μας άρχισε τη διακονία Του όταν επέστρεφε από τον Ιορδάνη, «πλήρης Πνεύματος Αγίου» (Λουκάς 4:1). Ο Πατέρας Θεός τον έχρισε με το Άγιο Πνεύμα (Λουκάς 4:18) και επιτέλεσε το θαυματουργικό του έργο. Την ίδια εμπειρία είχαν και οι άγιοι Απόστολοι στην Πεντηκοστή. Όταν ήρθε το Άγιο Πνεύμα γέμισε όλη την προσωπικότητά τους και κήρυξαν με τέτοιο ζήλο, ώστε 3000 άνθρωποι να μετανοήσουν και να σωθούν μέσα σε μία μέρα (Πράξεις 2:41). Μέσα σε λίγα χρόνια απέκτησαν τη φήμη ότι αναστάτωσαν όλη την οικουμένη (Πράξεις 17:6).

Η επίδραση του ερχομού του Αγίου Πνεύματος την Πεντηκοστή είχε απίστευτα ευλογημένα αποτελέσματα. Η δύναμή Του θεράπευε πολλούς ασθενείς, ελευθέρωνε από δαιμονικές καταλήψεις και ανάσταινε ακόμα και νεκρούς (Πράξεις 9:12,40, 12:7, 13:11, 14:3, κλπ). Δεν υπήρχε καμία δύναμη που μπορούσε να σταματήσει την υπερφυσική και θεία δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

Άνθρωποι γεμάτοι με πονηρά πνεύματα, πολέμιοι του Θεού, μετανοούσαν και γίνονταν καινούργιοι και ευτυχισμένοι άνθρωποι (Πράξεις 9: 1-9, 16:16,19).

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, σήμερα από το Άγιο Πνεύμα μια καινούργια Πεντηκοστή, που θα οδηγήσει στα γόνατα της μετάνοιας πρώτα τους πιστούς του Κυρίου και μετά τους κατ’ όνομα Χριστιανούς που βρίσκονται μακριά από το Θεό. Μόνον το Άγιο Πνεύμα μπορεί να δημιουργήσει έναν Αποστολικό και Πατερικό Χριστιανισμό. Μόνον το Άγιο Πνεύμα μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στον Χριστό, κάθε άνθρωπο σε μετάνοια και σε συντριβή. Όσοι, λοιπόν, αγαπάμε τον Κύριο, καλούμαστε να στρατευτούμε στην προσευχή και στην εκζήτηση του Αγίου Πνεύματος. Η κραυγή μας πρέπει να είναι μία. «Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον Αγαθέ τας ψυχάς ημών».

Μιχάλης Κανταρτζής