Μάϊος - Ιούνιος 2022
Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ
Η Άνωθεν Γέννηση
Την κραυγή για τη σωτηρία τη βλέπουμε και στον άσωτο γιο. Όταν συνήλθε είπε: «Θα σηκωθώ και θα πάω στον Πατέρα μου και θα του πω: Πατέρα αμάρτησα στον Θεό και σ’ Εσένα. Δεν είμαι άξιος πια να λέγομαι γιός σου» (Λουκάς 15:18-19).
Έτσι αλλάζει ο άνθρωπος: «Θα πάω στον Πατέρα». Και πήγε στον Πατέρα και ο Πατέρας τον δέχτηκε, τον συγχώρησε και του χάρισε μια καινούργια ζωή. Μέσα σε μια στιγμή έγινε ένας καινούργιος άνθρωπος, όπως το ίδιο καινούργιοι άνθρωποι έγιναν ο ληστής στο σταυρό, ο αρχιτελώνης Ζακχαίος, η Μαρία η Μαγδαληνή, ο δεσμοφύλακας των Φιλίππων (στην σημερινή Καβάλα) και τόσοι άλλοι. Κι εμείς που είχαμε την ευλογία να βαπτισθούμε μικροί, τώρα που καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας, μπορούμε να πούμε και με τα δικά μας λόγια, τα λόγια που είπε αντί ημών ο νονός ή η νονά μας: «Αποτάσσομαι τον σατανά, συντάσσομαι με τον Χριστό!!». Και όταν μπει ο Χριστός στην καρδιά, τότε όλα αλλάζουν.
Έχεις, αγαπητέ μου, μια τέτοια στιγμή στη ζωή σου ή μια περίοδο που ένιωσες να γίνεται τεράστια αλλαγή μέσα σου; Έχει γίνει αυτή η ριζική αλλαγή στη ζωή σου; Ο άνθρωπος που δεν έχει την εμπειρία της «άνωθεν γέννησης», της αναγέννησης, είναι νεκρός, είναι πεθαμένος. Αυτό το είπε ο πατέρας του Ασώτου Υιού στους δούλους του: «Ο γιός μου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε από τον Πατέρα». Γλεντούσε και διασκέδαζε. Ήταν όμως πνευματικά νεκρός, ψυχικά νεκρός, εσωτερικά νεκρός, ουσιαστικά νεκρός, όπως ο σύγχρονος άνθρωπος που ζει μακριά από τον Θεό.
Και πως αναστήθηκε; Μετανοώντας.
Ο αείμνηστος μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έγραψε: «Η μετάνοια εξασφαλίζει τη χάρη του Θεού και την αναζωογονεί». Η μετάνοια, η αλλαγή του νου (μετα-νοώ, δηλαδή αλλάζω νου), όπως και η πίστη στον Χριστό, κάνουν τον άνθρωπο ένα καινούργιο δημιούργημα. Το αναφέρουμε και νωρίτερα: «Όταν κάποιος ανήκει στο Χριστό είναι μια καινούργια δημιουργία. Τα παλιά πέρασαν, όλα έχουν γίνει καινούργια» (Β΄ Κοριν. 5:17).
Ο Θεός με το Άγιο Πνεύμα ανανεώνει το μυαλό του ανθρώπου, ώστε να παράγει σκέψεις καλές, σωστές, χρήσιμες. Ο Ιερός Χρυσόστομος βροντοφωνάζει: «Η μετάνοια είναι είσοδος Παραδείσου». Ο Χριστός και μόνον ο Χριστός ανανεώνει τον μετανοημένο άνθρωπο, ώστε να παράγει αγάπη, καλοσύνη, συμπόνια, υπομονή, χαρά και ειρήνη.
Μάϊος - Ιούνιος 2022
OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH
Προσευχή προς τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν
Οσίου Εφραίμ του Σύρου
Ὁ ἀναμάρτητος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἑκούσια ὑπέμεινες τὸν σταυρικὸ θάνατο γιὰ τὴ σωτηρία μας, γιὰ νὰ σώσεις τὸ γένος μας, ποὺ εἶχε φυλακισθεῖ στὰ κατώτατά της γῆς,
Σὺ ποὺ μὲ τὸ θάνατό Σου ἐπήγασες ζωὴ στὸν κόσμο, καὶ νέκρωσες τὸν θάνατο καὶ σὰν σκηνὴ ξέσκισες καὶ κατέστρεψες τὸ δεσμωτήριο τοῦ Ἅδη, ἡ βροχὴ τῆς ἀφθαρσίας, ὁ ἀτίμητος μαργαρίτης τῆς θείας ἀστραπῆς, τὸ ζωηφόρο σταφύλι ποὺ ἀποστάζεις τὸ γλυκασμὸ τῆς παγκόσμιας σωτηρίας, τὸ ἀληθινὸ καὶ ἀνέσπερο φῶς, ὁ Λόγος, ἡ σοφία καὶ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ Πατέρα, ἡ λάμψη τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ, ἀκατάληπτε καὶ ἀνεξερεύνητε Χριστέ, ὁ μόνος εὔσπλαγχνος καὶ συμπαθής, δεῖξε καὶ σὲ μένα τὸν ἁμαρτωλὸ τὴν πολλή Σου ἀγαθότητα, καὶ ἀκούοντας τὶς παρακλήσεις μου, δώρησέ μου ὅλα ὅσα σου ζητῶ.
Μὴ μὲ ἀποδοκιμάσεις τὸν ἀδιόρθωτο. Μὴ μὲ ἀπορρίψεις τὸν ρᾴθυμο καὶ ἀνυπόμονο. Μὴν πεῖς σὲ μένα τὸν ἄθλιο στὴ Δευτέρα Παρουσία Σου: «Τί ὑπέμεινες γιὰ μένα;» γιατὶ δὲν ὑπέφερα ποτὲ ἔστω καὶ λίγο... Λυπήσου, Κύριε, λυπήσου, εὔσπλαγχνε, λυπήσου, φιλάνθρωπε, λυπήσου, μόνε ἀγαθέ, καὶ μὴ μὲ κρίνεις ἀνάξιό της ἀγάπης Σου.
Μὴ μὲ ἐλέγξεις ὀργισμένος καὶ μὴ θυμηθεῖς τὶς παλιὲς καὶ τὶς πρόσφατες ἀνομίες μου. Σὲ Σένα τὸν Κύριο καὶ Θεὸ εἶναι ἡ δικαιοσύνη καὶ σὲ μένα ἡ ντροπή...
Σπλαγχνίσου με καὶ ἐλέησέ με μόνο γιὰ τὴν ἀγαθότητά Σου. Στήριξε τὴν ψυχή μου Σὺ ποὺ ἀνορθώνεις τοὺς πεσμένους. Δές, οἱ ἁμαρτίες μου εἶναι μεγάλες καὶ πολλές, καὶ ἡ προσευχή μου εἶναι ἀδύνατη, καὶ ἡ σκληρότητα τῆς καρδιᾶς μου ξήρανε τὰ δάκρυα τῆς μετάνοιας...
Βοήθησέ με, Κύριε, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ σῶσέ με τὸν ἀσεβῆ χάρη στὴν εὐσπλαγχνία Σου. Μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων... Ἀμήν.
Μάϊος - Ιούνιος 2022
ΠΕΡΙ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Χρειαζόμαστε Απαραίτητα Το Άγιο Πνεύμα
Ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα, το Τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, είναι Aυτός που χαρίζει ζωή και πνοή και τα πάντα. Ο ερχομός Του εδώ κάτω στη γη έφερε ουράνιες αρετές και τη δύναμη του Τριαδικού Θεού στη γη.
Έτσι δοξάζουμε και ευχαριστούμε τον Κύριο για την Πεντηκοστή. Η μεγάλη αυτή και ευλογημένη γιορτή γεμίζει τις καρδιές μας με ενθουσιασμό και αισιοδοξία. Ο Θεός είναι μαζί μας για πάντα. Το Άγιο Πνεύμα εργάζεται ακούραστα, προστατεύοντας, φωτίζοντας, ελέγχοντας τον άνθρωπο και ευλογώντας την Εκκλησία.
Η επιθυμία του Αγίου Πνεύματος είναι να έλθει και να καταλάβει τη ζωή κάθε ανθρώπου για να κάνει τον άνθρωπο έναν ολοκληρωμένο, χαρούμενο και ευτυχισμένο άνθρωπο.
Χρειαζόμαστε απαραίτητα το Άγιο Πνεύμα, γιατί μόνον ο Παντοδύναμος Παράκλητος μπορεί να ανακαινίσει το σύγχρονο, έξαλλο, δυστυχισμένο και αγχώδη άνθρωπο. Μόνο το Πνεύμα μπορεί να ελέγξει τον άνθρωπο να τον κάνει να συντριβεί, να μετανοήσει και να καταλάβει ότι πρέπει να επιστρέψει στο Θεό και στην Εκκλησία. Είναι, λοιπόν, απόλυτα αναγκαίο να έχουμε μια νέα Πεντηκοστή όπου πολλοί θα ταπεινωθούν μπροστά στο Θεό και θα ζητήσουν τη σωτηρία του Χριστού στη ζωή τους. Μόνο με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος θα δούμε ο κόσμος αυτός να αλλάζει και τα αγαπητά μας πρόσωπα να γίνονται καινούργιοι και ευτυχισμένοι άνθρωποι.
Όταν με σοβαρότητα μελετούμε τη ζωή και το έργο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και των Αγίων Του, τότε καταλαβαίνουμε ότι με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος γέμισαν τον κόσμο με έργα θαυματουργικά και υπερφυσικά. Ο Κύριός μας άρχισε τη διακονία Του όταν επέστρεψε από τον Ιορδάνη «πλήρης Πνεύματος Αγίου» (Λουκάς 4:14). Ο Πατέρας Θεός τον έχρισε με το Άγιο Πνεύμα (Λουκ. 4:18) και επιτέλεσε το θαυματουργικό Του έργο. Την ίδια εμπειρία είχαν και οι Άγιοι Απόστολοι στην Πεντηκοστή. Όταν ήρθε το Άγιο Πνεύμα την Πεντηκοστή, γέμισε όλη την προσωπικότητά τους και κήρυξαν με τέτοιο ζήλο ώστε 3.000 άνθρωποι να μετανοήσουν και να σωθούν μόνον σε μια ημέρα. Μέσα σε λίγα χρόνια απέκτησαν τη φήμη ότι αναστάτωσαν την οικουμένη (Πράξεις 17:6).
Η επίδραση του ερχομού του Αγίου Πνεύματος της Πεντηκοστής είχε απίστευτα ευλογημένα αποτελέσματα. Η δύναμή του θεράπευσε πολλούς ασθενείς, ελευθέρωσε άλλους από δαιμόνια και ανάσταινε νεκρούς (Πράξεις 9: 40, 20:7-12). Δεν μπορούσε καμιά δύναμη να σταματήσει την υπερφυσική και θεία δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Άνθρωποι κυριευμένοι από πονηρά πνεύματα, εχθροί του Θεού, μετανοούν και γίνονται καινούργιοι άνθρωποι (Πράξεις 9:1-9, 16: 11-15).
Χρειαζόμαστε, λοιπόν, σήμερα το Άγιο Πνεύμα, χρειαζόμαστε μια νέα Πεντηκοστή. Μόνον το Άγιο Πνεύμα μπορεί να δημιουργήσει έναν Αποστολικό και Πατερικό Χριστιανισμό. Μόνον το Άγιο Πνεύμα μπορεί να οδηγήσει τον ταλαιπωρημένο σύγχρονο άνθρωπο σε μετάνοια, σε συντριβή και σε συνειδητή ενσωμάτωσή τους στην Εκκλησία.
Μάϊος - Ιούνιος 2022
Η Τόλμη Των Μυροφόρων
Τη δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα γιορτάζουμε τις Μυροφόρες γυναίκες: η Μαρία Μαγδαληνή, η Μαρία του Ιακώβου, η Σαλώμη η κόρη του Ιωσήφ του Μνήστορος, η Ιωάννα η γυναίκα του Χουζά, η Μαρία η αδερφή του Λαζάρου, η αδερφή της η Μάρθα, η Μαρία η γυναίκα του Κλωπά και βεβαίως η Μητέρα του Κυρίου μας, η Θεοτόκος.
Αγόρασαν αρώματα για να έρθουν στον τάφο του Χριστού. Με μεγάλο φόβο έφτασαν στο μνήμα. Δεν γνώριζαν για την ανάσταση του Χριστού, αλλά άγγελος Κυρίου είπε σ’ αυτές ότι αναστήθηκε ο Χριστός. Ο άγγελος τους διώχνει το φόβο και τους λέει: «Μην τρομάζετε. Ψάχνετε για τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, το σταυρωμένο. Αναστήθηκε. Δεν είναι εδώ. Να και το μέρος όπου τον είχαν βάλει. Πηγαίνετε τώρα και πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο: “πηγαίνει πριν από σας στην Γαλιλαία και σας περιμένει· εκεί θα τον δείτε, όπως σας το είπε”» (Μαρκ. 16:6-7).
Αυτό το μήνυμα της Αναστάσεως ήταν το πρώτο που άκουσαν οι Μυροφόρες. Είναι πολύ σημαντικό, γιατί, αν και γνώριζαν ότι μεγάλη κουστωδία υπήρχε στον τάφο, όμως αυτές αγνόησαν τα πάντα. Τίποτε δεν είχε τη δύναμη να σταματήσει τις Μυροφόρες. Δεν προβληματίστηκαν στο ερώτημα: «Τις αποκυλήσει ημίν τον λίθον»;
Και όμως οι γυναίκες αυτές το τόλμησαν. Αυτό το θάρρος και η τόλμη ξεπέρασαν τη λογική. Αγαπούσαν ιδιαίτερα τον Κύριό τους, καθώς και ο Κύριος αυτές. «Μαρία», λέει ο Κύριος. «Διδάσκαλε», απαντά η Μαρία. Πόσο με αυτό το «Διδάσκαλε» δείχνει η Μαρία το πνεύμα της ταπεινοφροσύνης, αλλά και της ελεύθερης υποταγής και προσχωρήσεώς της στη διδασκαλία του Ιησού; Διαδηλώνει με απλότητα την πίστη της στον Χριστό. Έχει πίστη μεγάλη στον Διδάσκαλο, γι’ αυτό και φυλάττει στην καρδιά της τους μαργαρίτες της διδασκαλίας του Κυρίου και είναι έτοιμη να τους μεταδώσει και σε άλλους.
Όταν ο Κύριος ήταν στη Γαλιλαία, τον ακολουθούσαν και τον διακονούσαν. Παρακολουθούσαν τη διδασκαλία Του, αλλά και την πορεία Του στο μαρτύριο. Και στο μαρτύριο του σταυρικού θανάτου παρακολουθούσαν από μακριά με καρδιά ραγισμένη από τον πόνο. Είχαν πειστεί για τη θεϊκή υπόσταση του Ιησού και πίστεψαν σ’ Αυτόν με εμπιστοσύνη, με διάθεση γνήσια και ειλικρινή.
Το μήνυμα της Ανάστασης του Κυρίου και η παρουσία του Αναστάντος Κυρίου αμείβει την τόλμη τους, την αφοσίωσή τους και την πίστη τους στον Σταυρωθέντα και τώρα Αναστάντα Ιησού. Επιχείρησαν κάτι πολύ τολμηρό πέρα από τη λογική. Πέτυχαν τη χαρά του πρώτου χαιρετισμού του αγγέλου μετά την Ανάσταση και την εμφάνιση του Χριστού. Εκτίμησε ο Χριστός τον φόβο, ένα τόσο ανθρώπινο συναίσθημα, εκτιμά όμως και την τόλμη, το θάρρος και την πίστη των γυναικών και τη διάθεσή τους να συμπαρίστανται σε κάθε δυσκολία, να αγαπούν με όλη τη δύναμη της καρδιάς τους, να θυσιάζονται για τους άλλους.
Οι Μυροφόρες γυναίκες έχουν παραμείνει διαχρονικά ως ένα σύμβολο τόλμης, αγάπης και πίστης στον Διδάσκαλό τους Ιησού και «δοχεία» της Χάριτός Του και της παρακαταθήκης των εντολών Του.
Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός Θεός
Μάϊος - Ιούνιος 2022
Θαυμαστό Περιστατικό Ιερέα Για Την Μεταθανάτια Ζωή
«Θεέ μου, πάρε με!» Πόσοι άνθρωποι σε δύσκολες στιγμές δεν το λένε! Οι περισσότεροι όμως δε γνωρίζουν ότι είναι αμαρτία κι ότι αποτελεί έλλειψη υπομονής κι ελπίδας στη βοήθεια του Θεού.
Το ακόλουθο περιστατικό το διηγήθηκε με πολλή ταπείνωση και συναίσθηση ένας σεβαστός ιερέας, ο οποίος έχει πνευματικά παιδιά και στην επαρχία και στην Αθήνα. Είπε: «Εγώ, αφ’ ότου έγινα ιερέας, με κυνήγησε η συκοφαντία (το σύγχρονο μαρτύριο). Πότε με τον έναν τρόπο, πότε με τον άλλον, με πίκραιναν και με καταρράκωναν πολλοί, με ψευδείς κατηγορίες. Αυτό γινόταν επανειλημμένα. Τόσο πόνεσα και τόσο κουράστηκα, που λύγισα κι αρκετές φορές είπα: «Θεέ μου, πάρε με! Και τελικά, με πήρε».
Ο σεμνός κληρικός συνέχισε την αφήγησή του, λέγοντας: «Έπαθα ανακοπή καρδιάς. Μου συνέβη στην Αθήνα. Εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν εν μέσω γνωρίμων και πνευματικών τέκνων μου. Αμέσως με μετέφεραν στο νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί προσπάθησαν πολύ να ξεκινήσουν την καρδιά, αλλά δεν έγινε τίποτα. Στο τέλος είπαν: «Δεν γίνεται τίποτα με τον παππούλη. Πάρτε τον στο νεκροτομείο!». Εγώ τώρα, και τι δεν έζησα τις έξι αυτές ώρες που ήμουν νεκρός! Κατ’ αρχάς, ένιωθα τον Άγγελό μου να με συντροφεύει και να με περιβάλει προστατευτικά σε μια πορεία, που στην αρχή ήταν κάπως δύσκολη, αλλά αμέσως μετά ανοδική, προς ένα θεσπέσιο, γλυκύτατο φως. Κατά τη διαδρομή, πολλά κακά πνεύματα φώναζαν επιθετικά και με κατηγορούσαν. Μια από τις κατηγορίες ήταν η εξής: «Πού τον πας αυτόν; Ήταν φιλοχρήματος. Ενώ είχε υποσχεθεί ακτημοσύνη, είχε χρήματα δικά του»! Ο άγιος Άγγελος όμως τους απέκρουε κι έλεγε: «Αυτό δεν είναι αλήθεια! Τα χρήματα που είχε ήταν του Μοναστηριού και τα διαχειριζόταν».
Τελικά φθάσαμε σ’ ένα μέρος που φαινόταν να είναι σύνορο δύο περιοχών. Εκεί άκουσα τον εξής διάλογο που έκανε ο Άγγελός μου με την Υπεραγία Θεοτόκο. Ο Άγγελός μου της έλεγε: «Υπεραγία Θεοτόκε, να οδηγήσω τον παππούλη στη Βασιλεία του Υιού σου»; Εκείνη απάντησε: «Όχι! Γιατί έχει κάνει μια σοβαρή αμαρτία». «Τι αμαρτία, Δέσποινά μου; Ο παππούλης ήταν καλός (άρχισε να με υπερασπίζει, ενώ ένιωθα τα δάκρυά του να πέφτουν ζεστά πάνω στον τράχηλό μου), έχτισε Μοναστήρι, βοήθησε ψυχές να σωθούν…». «Αυτό είναι αλήθεια», απάντησε η Θεοτόκος. «Αλλά, δεν έκανε υπομονή στον αγώνα που είχε, κι έλεγε στον Υιό μου πάρε με και πάρε με. Λοιπόν, πήγαινέ τον πίσω, να τελειώσει με υπομονή τον αγώνα του και μετά θα εισέλθει στη Βασιλεία του Υιού μου».
Καθώς γυρίζαμε με τον άγιο Άγγελο, είδα τον Παράδεισο και την Κόλαση. Αυτά που γράφουν τα βιβλία του Θεού, είναι αλήθεια! Τα είδα με τα μάτια μου!… Όταν φθάσαμε στο νοσοκομείο, με αποστροφή μπήκα στο νεκρό παγωμένο σώμα μου. Έκανα οκτώ ώρες για να κινήσω τις πρώτες κλειδώσεις των δαχτύλων των χεριών μου! Απ’ το παίξιμο των βλεφάρων μου αντιλήφθηκε τη νεκρανάστασή μου πρώτη η αδελφή μου, κι αναστατώθηκε όλο το νοσοκομείο. Σιγά σιγά συνήλθα κι από τότε προσέχω και κάνω υπομονή αδιαμαρτύρητα σε ό,τι επιτρέπει η αγάπη του Θεού.
Πρέπει να κερδίσουμε τον Παράδεισο, αδελφοί μου, πρέπει με την υπομονή μας να κερδίσουμε την ψυχή μας!
Αυτά είπε ο παππούλης και με τα τελευταία λόγια η φωνή του κόπηκε απ’ τη συγκίνηση.
Η πραγματική αυτή ιστορία πολλά μας διδάσκει. Η προσευχή «Θεέ μου πάρε με» είναι χιλιοειπωμένη. Από τον άγιο προφήτη Ηλία, που τόσα υπέφερε από την κακούργα Ιεζάβελ, μέχρι και σε ανθρώπους στις μέρες μας. Όμως ο Πατέρας μας ξέρει καλύτερα από εμάς πότε πρέπει να γίνει αυτό. Εκείνος, που με τη χάρη Του επιτρέπει να ζούμε την κάθε ώρα και στιγμή, ξέρει καλύτερα από εμάς πότε θα βάλει τέλος στον κάθε μας πόνο, στο κάθε βάσανο που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. Η παράταση της ζωής είναι και η ευκαιρία Του για να γνωρίζουμε ποιός είναι ο Ελευθερωτής και ο Υπερασπιστής μας, δηλαδή ο Ιησούς Χριστός.
(+Δ.Κ.)
Μάϊος - Ιούνιος 2022
Η Χριστιανική Οικογένεια του Ρουμάνου
Ο π.. Κλεόπας Ηλιέ, ένας σύγχρονος όσιος της Ρουμανικής Εκκλησίας, μας διηγείται για την οικογένειά του. Οι γονείς μου, Αλέξανδρος και Άννα, ήταν ένα ζωντανό παράδειγμα χριστιανικής ζωής, διότι αγαπούσαν τον Θεό, την Εκκλησία και τα παιδιά τους. Ουδέποτε απουσίαζαν από τις ιερές ακολουθίες. Έκαναν ελεημοσύνες (πάντα κρυφά) και προσεύχονταν μαζί με τα παιδιά τους. Δεν ακούγονταν μεταξύ τους ύβρεις. Ούτε υπήρχαν ασωτίες, μέθες και διαμάχες για περιουσίες και διαζύγια. Η ζωή τους ήταν καθαρή, όπως την είχαν διδαχθεί από τους προγόνους τους, και αυτή ήταν η χριστιανική παράδοση σ’ εκείνο τον τόπο που ζούσαν.
Η μητέρα μου ζούσε βαθιά πνευματική ζωή. Δεν γνώριζε να διαβάζει, είχε όμως διάκριση και διαίσθηση και συμμετείχε σ’ όλες τις γιορτές με κατάνυξη. Μεγάλωσε οκτώ παιδιά και μας ανέθρεψε με το φόβο του Θεού και με σεβασμό απέναντι στους ανθρώπους. Δεν λυπόταν να μας δέρνει κιόλας, όταν έπρεπε. Συμμετείχε σε όλες τις γιορτές και τις νηστείες. Ποτέ δεν έφυγε από το σπίτι μας κάποιος φτωχός με άδεια χέρια. Κάθε Σάββατο μαγείρευε φαγητό για την επόμενη μέρα. Την Κυριακή την θεωρούσε άγια ημέρα και πριν φύγουμε όλοι μαζί για την Εκκλησία, ζητούσαμε ο ένας από τον άλλον συγνώμη, καθώς και από τους γείτονές μας.
Η μεγάλη Τεσσαρακοστή ήταν ένα σημαντικό γεγονός στη χριστιανική μας ζωή. Σαν γερόντισσα, παρόλο που είχε πολλές ασθένειες, ήταν χαρωπή με δοξολογία στα χείλη και τ’ όνομα του Χριστού το έλεγε με ακλόνητη ελπίδα στον Θεό.
Για τον θάνατό της ήταν προετοιμασμένη από καιρό και είχε ετοιμάσει τα ρούχα της για τον τάφο. Δύο μέρες πριν πεθάνει κοινώνησε και το πρόσωπό της αλλοιώθηκε. Έκτοτε δεν θέλησε να ξαναφάει. Είχε μεγάλη επιθυμία την οποία ουδέποτε είχε δείξει στο παρελθόν και έψαλλε συνεχώς.
Κάποια στιγμή στο τέλος, ενώ κοιμόταν, άνοιξε τα μάτια της και είπε «ΣΥΓΧΩΡΗΣΤΕ ΜΕ», έστρεψε το πρόσωπό της προς το άλλο μέρος και η ψυχή της πέταξε από το χωμάτινο σκεύος του σώματός της στην αιωνιότητα. Το πρόσωπό της ήταν ειρηνικό κι ένα χαμόγελο κρεμόταν από τα χείλη της. Μας άφησε φεύγοντας για κληρονομιά μας την αγάπη, την ειρήνη και την αγία πίστη του Σωτήρα μας Χριστού.
Μάϊος - Ιούνιος 2022
Μαρτυρίες Κυρίου
Το παρακάτω το είδαμε στις τηλεοράσεις προ καιρού, και το δημοσιεύουμε τώρα «προς δόξαν Θεού».
Σε πείσμα των αντιχριστιανικών επιθέσεων, οι Έλληνες στρατιωτικοί κάνουν ομολογία πίστεως, προτάσσοντας τη δύναμη που έχει ο ζωοποιός Σταυρός.
Όταν μαθητές Λυκείου πραγματοποίησαν εκπαιδευτική εκδρομή στη Σχολή Υποβρυχίων Καταστροφών (ΣΥΚ), οι αξιωματικοί έκαναν μια λεπτομερή επίδειξη του οπλισμού τους, εξηγώντας τον τρόπο λειτουργίας και τα πλεονεκτήματα των όπλων.
Κάποια στιγμή έφτασε η ώρα για σχετικές ερωτήσεις από τους μαθητές. Ένας από αυτούς ρώτησε τους «βατραχανθρώπους», ποιο είναι το πιο δυνατό όπλο του σώματος. Ο Πλωτάρχης Νικόλαος Γιανναράκος, αξιωματικός οπλισμού, έδωσε την εξής καταπληκτική απάντηση που προκάλεσε τα χειροκροτήματα των μαθητών:
«Το πιο δυνατό όπλο που έχουμε δεν είναι το 50 caliber το Browning το 50αρι. Δεν είναι το βομβιδοβόλο. Δεν είναι αυτό που έχει “αυτή τη διόπτρα’’. Είναι αυτό που έχουμε και φοράμε όλοι στο στήθος μας. Είναι αυτό εδώ», είπε και έδειξε τον σταυρό που κρεμόταν απ’ τον λαιμό του.
Να λοιπόν τι αποδεικνύει αυτή η θαυμαστή ομολογία. Ότι διαχρονικά το μεγαλύτερο όπλο του Έλληνα, είναι η πίστη του στον Θεό. Με αυτήν οδηγό έκανε τα αδύνατα – δυνατά στην επανάσταση του 1821. Με αυτή πέτυχε το έπος του 40. Με αυτή ξεπέρασε όλες τις μεγάλες προκλήσεις της ιστορίας της Ελλάδας.
Δε πα’ να έχεις όλα τα υπερσύγχρονα όπλα στη διάθεση σου. Αν δεν έχει η ψυχή σου στήριγμα θεϊκό και επίγνωση πως όλα τα ορίζει ο Παντοδύναμος Θεός, δεν έχεις τίποτα! Δεν έχεις ηθικό, δεν έχεις ελπίδα, δεν βρίσκεις κανένα νόημα στην αυτοθυσία για την Πατρίδα σου και τον διπλανό σου. Ένας σταυρός στο στήθος υπενθυμίζει τον σταυρό που σήκωσε πρώτα απ’ όλους ο ίδιος ο Χριστός και δίνει νόημα σε κάθε δοκιμασία του πιστού ανθρώπου.
Πηγή: https://www.stoxos.gr/ 2022/01/blog-post_101.html
Μάϊος - Ιούνιος 2022
Ο Άγιος Γρηγόριος Ο Θεολόγος
Ο λόγος σου με γλύκανε
Ο γέροντας, ο Άγιος Μακάριος, θα πήγαινε σε κάποιο πανηγύρι με τον υποτακτικό του. Ο υποτακτικός πήγαινε μπροστά. Ήταν ακόμη αρχάριος. Λοιπόν, εκεί που πήγαινε, συναντάει έναν ειδωλολάτρη ιερέα των ειδώλων, του κακομίλησε και είπε: «Πού πας πλανεμένε»; Τότε εκείνος θύμωσε, τον έδειρε και τον άφησε σχεδόν αναίσθητο. Έπειτα από κάμποση ώρα απαντάει τον Γέροντα.
Ο Αββάς Μακάριος, θεοφόρος που ήταν, καθώς είδε έτσι ταραγμένο τον ειδωλολάτρη, του λέει: «Άνθρωπε του Θεού, που πάεις»; Αυτός μόλις άκουσε αυτά τα λόγια μαλάκωσε, κοντοστάθηκε και του λέει: «Ο Λόγος σου με γλύκανε». «Ναι», του λέει ο πατήρ Μακάριος. «Σε βλέπω που τρέχεις, μόνο που δεν ξέρεις που τρέχεις». Αλλά τα είπε μ’ ένα ταπεινό κι αδελφικό τρόπο αγάπης. Λέει ο ειδωλολάτρης: «Τα λόγια σου, όταν ομιλείς, μου ανοίγουν την καρδιά, ενώ ένας άλλος εδώ πριν λίγο μου είπε αντίθετα και τον ξυλοφόρτωσα».
Του μίλησε τόσο ωραία ο Άγιος Μακάριος, που σιγά σιγά άλλαξε αυτός την πίστη του, έγινε και Μοναχός και σώθηκε. Με τον καλό τρόπο μετέδωσε την άκτιστη ενέργεια του Θεού και μπήκε στην ψυχή του ειδωλολάτρη. Ενώ ο άλλος, ο υποτακτικός, μετέδωσε το πνεύμα το θυμώδες, το ταραχώδες, απ’ αυτό δηλαδή που είχε μέσα του.
(Αββάς Μακάριος, Το Γεροντικόν, Εκδ. «Αστήρ», σελ. 71)