Μάιος - Ιούνιος 2018

Κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου, σημειώθηκε μια μεγάλη δραστηριότητα των αναρχικών στη Ρωσία. Ανάμεσα στ’ άλλα σχέδιά τους, είχαν αποφασίσει ν’ ανατινάξουν μια σιδηροδρομική γέφυρα, για να καταστρέψουν κάποια σοβαρή αποστολή αξιωματικών. Αυτοί είχαν αναχωρήσει σιδηροδρομικώς για να ενισχύσουν τα σχέδια άμυνας του Πορτ- Άρθρουρ. Μια ομάδα τότε από αναρχικούς, εφοδιασμένη με βόμβες, έφτασε στη σιδηροδρομική γέφυρα του Τσίτιν. Κάτω από αυτή τη γέφυρα έχασκε μια μεγάλη κι’ απότομη χαράδρα! Με δύο βόμβες τότε την ανατίναξαν και αφού κατέστρεψαν την τηλεφωνική επικοινωνία με τους άλλους σταθμούς, εξαφανίστηκαν.

Μετά από ένα τέταρτο της ώρας, η αμαξοστοιχία ανύποπτη θα περνούσε με μεγάλη ταχύτητα, για να γκρεμιστεί τελικά στο βάραθρο και να θάψει 3.500 αθώους ανθρώπους, μαζί με τους αξιωματικούς. Όμως η έκρηξη από τις βόμβες της ανατίναξης ακούστηκε σε πολύ μεγάλη απόσταση και έφτασε στ’ αυτιά του γεροφύλακα της γραμμής, που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν σε απόσταση 2 χιλιομέτρων στο δάσος για ξύλα.

Έντρομος και προαισθανόμενος τη μεγάλη συμφορά, έτρεξε και είδε την ολική καταστροφή της γέφυρας. Μόνο πέντε λεπτά είχε στη διάθεσή του για να ειδοποιήσει το τραίνο, πράγμα αδύνατο, χωρίς τηλέφωνο.

Απελπισμένος τότε, γιατί δεν είχε κοντά του τη σημαία του την κόκκινη, βγάζει το άσπρο μαντήλι του και με το σουγιά του ανοίγει την μεγάλη φλέβα του χεριού του, βάφει το μαντήλι του κατακόκκινο και το δένει στο μπαστούνι του σαν κόκκινη σημαία κινδύνου για το τρένο. Πράγματι, σε 2 λεπτά έφτασε η αμαξοστοιχία με μεγάλη ταχύτητα. Ο οδηγός, βλέποντας το κατακόκκινο μαντήλι, κατάλαβε το σήμα του κινδύνου. Έκοψε αμέσως ταχύτητα και σταμάτησε μόλις 200 μέτρα από το μεγάλο γκρεμό, μπροστά στα συντρίμμια. Όλοι τρομαγμένοι βγήκαν έξω και είδαν με φρίκη το βέβαιο θάνατο από τον οποίο γλύτωσαν. Τρέχοντας να ευχαριστήσουν τον γεροφύλακα που τους έσωσε τη ζωή, τον βρήκαν πεσμένο στη γη, λιπόθυμο, πνιγμένο στο αίμα του. Μετά από λίγο ο γενναίος αυτός άνδρας πέθανε από αιμορραγία. Με το αίμα του και το θάνατό του έσωσε 3.500 ανθρώπους.

Έτσι και το Άγιο αίμα του Χριστού σε προειδοποιεί να σταματήσεις τον κατήφορο της ασωτίας, την αδιαφορία και τον υλισμό, γιατί σε λίγο, όταν φύγεις από τον κόσμο αυτόν, θα συναντήσεις τον Κύριο Σου. Διάλεξε εσύ αν θα ριχτείς στο βάραθρο της αιώνιας κόλασης ή ο Χριστός, ο Σωτήρας σου, θα σε περιμένει με ανοιχτή την αγκαλιά Του σαν γνήσιο παιδί του.

Μάιος - Ιούνιος 2018

Μία ημέρα του Μαΐου είναι αφιερωμένη στη μητέρα. Καθιερώθηκε αυτή η γιορτή προς τιμή της, γιατί η παρουσία της είναι πάντα ζωντανή μέσα μας και γύρω μας, αφότου πλάστηκε ο κόσμος. Ο καθένας μας για τη δική του μητέρα, μα και όλοι μας γι’ αυτή τη μορφή, νιώθουμε απέραντη αγάπη, γιατί είναι το πρόσωπο που μας έφερε στη ζωή και συνεχώς φροντίζει για μας, μέχρι να φύγει απ’ αυτή τη ζωή.

Προσεύχεται για τα παιδιά της που έφερε στον κόσμο, που τα βλέπει να μεγαλώνουν, να προοδεύουν και στέκει πάντα δίπλα τους. Η αγάπη της δεν έχει σύνορα, ούτε φραγμούς. Απέραντη σαν τη θάλασσα και τον ουρανό, αστείρευτη σαν το φως των αστεριών. Στης μάνας τη θερμή αγκαλιά βρεθήκαμε απ’ την πρώτη στιγμή της ύπαρξής μας. Και τι δεν έκανε και τι δεν θα μπορούσε να κάνει για τα παιδιά της! Να σκύψει γεμάτη στοργή στην κούνια ή στα κρεβάτια των παιδιών της γεμάτη αγάπη και ενδιαφέρον, να βρει την αιτία της αρρώστιας τους. Είναι γι’ αυτή ολόκληρος ο κόσμος, ο μοναδικός σκοπός της ζωής της, η προσδοκία της ψυχής της.

Ο Ιησούς στην ανθρώπινη υπόστασή του, αν και Θεός, από μητέρα γεννήθηκε και αγαπήθηκε και σ’ αυτήν στηρίχτηκε στα πρώτα Του βήματα. Και αυτή θυμήθηκε, αφήνοντας την ύστατη πνοή Του λέγοντας: «Γύναι, ιδού ο υιός σου» και προς τον μαθητή Του, που ιδιαίτερα αγαπούσε: «Ιδού η μήτηρ σου».

Το να είσαι μάνα σημαίνει ότι διαρκώς διορθώνεις τον εαυτό σου. Βλέπεις τα λάθη σου, τις ατέλειές σου και προσπαθείς να αλλάξεις. Όταν είσαι μάνα, απαιτείται να έχεις ψυχραιμία στις αναποδιές και γενναιότητα στις δοκιμασίες. Να μη φανερώνεις και μεταδίδεις τα άγχη σου στα παιδιά σου, να κρατάς παντού το μέτρο, να συγχωρείς, να παραβλέπεις πολλά.

Μα πάνω απ’ όλα πρέπει να ξέρεις να προσεύχεσαι για τα παιδιά σου, για τους κινδύνους που καραδοκούν, για την ψυχική και σωματική τους υγεία. Οι σοφοί έχουν μιλήσει για το ρόλο της μητέρας και του πατέρα στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και στην αγωγή του παιδιού. Αυτή είναι ο φύλακας του σπιτιού, ο συνεκτικός κρίκος όλης της οικογένειας.

Αυτή τη μητέρα που μας έφερε στον κόσμο και μας χάρισε το πρώτο χάδι και φίλημα, τη γιορτάζουμε μέσα στο Μάιο. Αυτή είναι το αιώνιο σύμβολο της αγάπης και της ομόνοιας. Για τέτοιες μητέρες ο ποιητής γράφει:

Μάνα! Δε βρίσκεται λέξη καμία,

να’ χει στον ήχο της τέτοια αρμονία.

Σαν ποιος να σ’ άκουσε με στήθος κρύο,

όνομα θείο;

Ηλιοπούλου Φωτεινή, Εκπαιδευτικός

Μάιος - Ιούνιος 2018

• Μακάριοι όσοι νιώθουν τον εαυτό τους φτωχό μπροστά στο Θεό, γιατί δική τους είναι η βασιλεία του Θεού.

• Μακάριοι όσοι θλίβονται για τις αμαρτίες τους και το κακό που κυριαρχεί στον κόσμο, γιατί αυτοί θα παρηγορηθούν από το Θεό.

• Μακάριοι όσοι φέρονται με πραότητα στους άλλους, γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη της επαγγελίας.

• Μακάριοι όσοι πεινούν και διψούν για την επικράτηση του θελήματος του Θεού, γιατί ο Θεός θα ικανοποιήσει την επιθυμία τους.

• Μακάριοι όσοι δείχνουν έλεος στους άλλους, γιατί σ’ αυτούς θα δείξει ο Θεός το έλεός του.

• Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν το πρόσωπο του Θεού.

• Μακάριοι όσοι φέρνουν την ειρήνη στους ανθρώπους, γιατί αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού.

• Μακάριοι όσοι διώκονται για την επικράτηση του θελήματος του Θεού, γιατί σ’ αυτούς ανήκει η βασιλεία του Θεού.

• Μακάριοι είστε όταν σας χλευάσουν και σας καταδιώξουν και σας κακολογήσουν με κάθε ψεύτικη κατηγορία εξαιτίας μου.

Να αισθάνεστε χαρά και αγαλλίαση, γιατί θ’ ανταμειφθείτε με το παραπάνω στους ουρανούς

Έτσι καταδίωξαν και τους προφήτες πριν από σας».

Λόγια Ιησού Χριστού στην «Επί του όρους ομιλία» 

Βλ. ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 5:3-12 

Μάιος - Ιούνιος 2018

Μία ομάδα 50 ανθρώπων συμμετείχε σ’ ένα συνέδριο. Ξαφνικά, ένας ομιλητής αποφάσισε να κάνει ένα ομαδικό πείραμα.

Έδωσε σε κάθε σύνεδρο από ένα μπαλόνι και ζήτησε από τον κάθε ένα να γράψει επάνω, με μαρκαδόρο, το όνομά του/της. Έπειτα, μεταφέρθηκαν όλα τα μπαλόνια σε άλλο δωμάτιο. Ακολούθως, οι σύνεδροι κλήθηκαν να πάνε στο δωμάτιο εκείνο και να βρουν, μέσα σε πέντε λεπτά, το μπαλόνι με το όνομά τους.

Έγινε πανζουρλισμός. Ο ένας έσπρωχνε τον άλλον, συγκρούονταν μεταξύ τους, αλληλοδιαμαρτύρονταν, σκέτος χαμός. Όταν πέρασαν τα 5 λεπτά, κανένας δεν είχε βρει το μπαλόνι του.

Έτσι, ο ομιλητής ζήτησε από τον καθένα να πάρει στα χέρια του ένα μπαλόνι στην τύχη και να το δώσει σε όποιον είχε το όνομα που ήταν γραμμένο πάνω του. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, όλοι κρατούσαν το δικό τους μπαλόνι.

Και στο σημείο αυτό, ο ομιλητής άρχισε επιτέλους να εκφωνεί τον λόγο του:

«Αυτό που έγινε τώρα, είναι αυτό ακριβώς που συμβαίνει στην ζωή μας. Όλοι γυρεύουν και κυνηγούν παντού μετά μανίας την ευτυχία, χωρίς να ξέρουν που βρίσκεται. Εγώ λέω, λοιπόν, ότι η δική μας ευτυχία, αυτή που αφηνιάζουμε να την ανακαλύψουμε, βρίσκεται στην ευτυχία των άλλων ανθρώπων. Δώστε τους χαρά και θα την βρείτε και εσείς. Αυτός για μένα, τόσο απλά, είναι ο σκοπός της ζωής».

Πηγή: Περιοδικό «Φίλοι Φυλακισμένων», ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ-ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2017

Να υπηρετείτε ο ένας τον άλλο με αγάπη.

Γιατί όλος ο νόμος εκπληρώνεται με έναν λόγο, με το «να αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου»

Γαλ. 5:14

Μάιος - Ιούνιος 2018

Ο Δεκάλογος των Συζύγων

1. Μην κάνετε το δάσκαλο στο/στη σύντροφό σας. Ο καλύτερος τρόπος να τον διδάξετε είναι να τον αγαπάτε.

2. Ο γάμος είναι μια διαρκής, αλλά ωραία περιπέτεια, που βοηθάει να ανακαλύπτουμε τον αληθινό εαυτό μας, τον ψυχικό κόσμο του συντρόφου μας και να γνωρίσουμε το Θεό.

3. Το σύντροφό μας τον αποδεχόμαστε όπως είναι, με τις αδυναμίες και τις ιδιοτροπίες του, και όχι όπως εμείς θα θέλαμε να είναι. Η οικογένεια είναι παλαίστρα και γυμναστήριο.

4. Προσπαθείτε να καταλάβετε το/τη σύζυγό σας. Μην λησμονείτε ότι ο άντρας σκέφτεται περισσότερο με τη στεγνή λογική, ενώ η γυναίκα με την καρδιά.

5. Μην προσπαθείτε να επιβάλετε τη γνώμη σας και να διορθώσετε το/τη σύντροφό σας. Φροντίστε καλύτερα να διορθώσετε τον εαυτό σας.

6. Με την πίστη, την υπομονή και την αγάπη αντιμετωπίζονται νικηφόρα όλες οι δυσκολίες της ζωής.

7. Ο μεγαλύτερος εχθρός της συζυγικής ζωής είναι ο εγωισμός. Δε μας σώζει η επίθεση κατά του συντρόφου μας, αλλά η επίθεση κατά του εγώ μας.

8. Το καλύτερο παράδειγμα για τα παιδιά μας είναι να αγαπάει ο πατέρας τη μητέρα τους και η μητέρα τον πατέρα τους.

9. Το μυστικό της οικογενειακής γαλήνης είναι να μπορεί κανείς να συγχωρεί (να χωράει μέσα του τον άλλον όπως είναι και όχι όπως θα ήθελε να είναι).

10. Ο γάμος είναι «Μυστήριο μέγα», που αρχίζει μέσα στην Εκκλησία και ανανεώνεται με τη Θεία Λειτουργία και τα Μυστήρια.

Πηγή: http://xristianos.gr/forum/viewtopic.php?f=141&t=2890

Μάιος - Ιούνιος 2018

Προετοιμασία για τη Μοναστική Ζωή

Ο Αρσένιος (π. Παΐσιος) προσπαθούσε να συνηθίσει τις συνθήκες της μοναχικής ζωής. Προτιμούσε τα άνοστα φαγητά. Δεν έβαζε αλάτι στο φαγητό, για να μην πίνει πολύ νερό. Έπλενε τα ρούχα του ο ίδιος. Δεν άφηνε την μητέρα και τις αδελφές του να τα πλένουν.

Μία περίοδο που πήγαινε με τα αδέλφια του και εργαζόταν στα χωράφια, σε ένα σημείο τους άφησε να προχωρήσουν και αυτός παρέμεινε πίσω. Από περιέργεια τον παρατήρησαν κρυφά και τι να δουν! Έβγαζε τα παπούτσια του και ξυπόλυτος περνούσε τρέχοντας ένα χωράφι με κομμένο τριφύλλι. Ήταν σαν να έτρεχε πάνω σε λεπτά καρφιά. Το κομμένο τριφύλλι τρυπούσε τα πόδια του και έμπαινε μέσα στις σάρκες. Αιμάτωναν τα πέλματα των ποδιών του. Υπέμενε όμως με χαρά τον πόνο μιμούμενος τους Μάρτυρες, όπως διάβαζε στα Συναξάρια, προσπαθώντας να γίνει και αυτός συγκοινωνός και συμμέτοχος των παθημάτων τους. Με τέτοιο μαρτυρικό φρόνημα και θείο έρωτα ήταν πυρακτωμένη η παιδική του ψυχή.

Είχε συνήθεια μια ημέρα την εβδομάδα να ανεβαίνει στο βουνό. Εκεί στην ησυχία περνούσε με νηστεία, προσευχή, μελέτη και μετάνοιες. Τον είλκυε η ησυχία και επιθυμούσε να αξιωθεί να ζήσει όπως οι ασκητές και οι ερημίτες. Μαζί του κρατούσε τον Σταυρό. «Είχα τέτοια πίστη τότε, που ανέβαινα στο βουνό με τον Σταυρό, που δεν φοβόμουν τίποτε».

Ο Ραφαήλ, ο μεγαλύτερός του αδερφός, βλέποντάς τον να επιδίδεται σε μεγάλους αγώνες, προσπαθούσε να τον εμποδίσει. Αλλά, ενώ μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε ετών δεχόταν σιωπηλά την κηδεμονία του, τώρα «ύψωσε ανάστημα» και αντέδρασε. Έκτοτε δεν τόλμησε να τον εμποδίσει. Αργότερα, όταν τον συνάντησε ως μοναχό, του ζήτησε συγχώρεση. Οι γονείς όμως χαίρονταν και καμάρωναν τον Αρσένιο. Επειδή είχαν ευλάβεια, καταλάβαιναν τους αγώνες του και δεν ανησυχούσαν.

Ο Αρσένιος δεν αγωνιζόταν μόνο με νεανικό ενθουσιασμό, αλλά και με γεροντική σύνεση. Συνόδευε τις ασκήσεις του με πολλή προσοχή και αυτοέλεγχο. Κάθε ημέρα εξέταζε τον εαυτό του τι έκανε, πώς μίλησε, αν πλήγωσε κάποιον με την συμπεριφορά του.

(Γέροντας Παΐσιος, Ενωμένη Ρωμιοσύνη, σελ. 34,35)

Μάιος - Ιούνιος 2018

Ένας να είναι ο στόχος μας, η αγάπη στον Χριστό, στην Εκκλησία, στον πλησίον. Η αγάπη, η λατρεία προς τον Θεό, η λαχτάρα, η ένωση με τον Χριστό και με την Εκκλησία είναι ο επί γης Παράδεισος. Η αγάπη στον Χριστό είναι η αγάπη στον πλησίον, σ’ όλους και στους εχθρούς. Ο Χριστιανός πονάει για όλους, θέλει όλοι να σωθούν, όλοι να γευθούν τη Βασιλεία του Θεού. Αυτός είναι ο χριστιανισμός. Μέσω της αγάπης προς τον αδελφό θα κατορθώσουμε ν’ αγαπήσουμε το Θεό. Ενώ το επιθυμούμε, ενώ το θέλουμε, ενώ είμαστε άξιοι, η θεία χάρις έρχεται μέσω του αδελφού. Όταν αγαπάμε τον αδελφό, αγαπάμε την Εκκλησία, άρα τον Χριστό. Μέσα στην Εκκλησία είμαστε κι εμείς. Άρα όταν αγαπάμε την Εκκλησία αγαπάμε και τον εαυτό μας.

Να αγαπάμε τον Χριστό και μόνη ελπίδα και φροντίδα μας να είναι Αυτός. Να αγαπάμε τον Χριστό μόνο γι’ Αυτόν. Ποτέ για μας. Ας μας βάλει όπου θέλει. Ας μας δώσει ό,τι θέλει. Να μην Τον αγαπάμε για τα δώρα Του. Είναι εγωισμός να λέμε «θα με βάλει ο Χριστός σε μια ωραία μονή που έχει φτιάξει». Την έχει ετοιμάσει ο Χριστός, το λέει το Ευαγγέλιο: «Εν τη οικία του Πατρός μου μοναί πολλαί εισίν… ίνα όπου ειμί εγώ και υμείς ήτε». Το σωστό να λέμε: «Χριστέ μου, ό,τι θέλει η αγάπη Σου, αρκεί να ζω στην αγάπη Σου».

Εγώ ο καημένος, τι να σας πω… είμαι πολύ αδύνατος. Δεν έχω κατορθώσει ν’ αγαπήσω τόσο πολύ τον Χριστό, να Τον λαχταρήσει η ψυχή μου. Αισθάνομαι ότι είμαι πολύ πίσω. Έτσι το αισθάνομαι. Δεν έχω φθάσει εκεί που θέλω, δεν ζω αυτή την αγάπη. Αλλά δεν αποθαρρύνομαι. Εμπιστεύομαι την αγάπη του Θεού. Λέω στον Χριστό: «Το ξέρω, δεν είμαι άξιος. Στείλε με όπου θέλει η αγάπη Σου. Αυτό επιθυμώ, αυτό θέλω. Στη ζωή μου πάντα Σε λατρεύω».

Όταν ήμουν άρρωστος βαριά δεν ήθελα να σκέπτομαι τις αμαρτίες μου. Ήθελα να σκέφτομαι την αγάπη του Κυρίου μου, του Χριστού μου και την αιώνια ζωή. Δεν ήθελα να έχω φόβο. Ήθελα να πάω στον Κύριο και να σκέπτομαι την αγαθότητά Του, την αγάπη Του. Και τώρα που πλησιάζει το τέλος της ζωής μου, δεν έχω άγχος, αγωνία, άλλα σκέπτομαι ότι, όταν παρουσιαστώ στη Δευτέρα Παρουσία και μου πει ο Χριστός: «Εταίρε, πώς εισήλθες ώδε, μη έχων ένδυμα γάμου;» Θα σκύψω το κεφάλι και θα πω: «Ό,τι θέλεις, Κύριέ μου, ό,τι θέλει η αγάπη Σου. Το ξέρω δεν είμαι άγιος. Στείλε με όπου θέλει η αγάπη Σου. Για κόλαση είμαι άξιος. Και στην κόλαση να με βάλεις, αρκεί να είμαι μαζί Σου. Ένα θέλω, ένα επιθυμώ, ένα ζητώ, να είμαι μαζί Σου, όπου κι όπως θέλεις Εσύ».

(Βίος και Λόγοι, Γέροντος Πορφυρίου - σελ. 220,221)

«Εάν κάποιος έφθασε μόλις την ενδέκατη ώρα, ας μην φοβάται, γιατί ο Δάσκαλος είναι ευγενικός και λαμβάνει τον τελευταίο, ακόμη και ως τον πρώτο»