Η ανθρωπότητα μέσα στο σκοτάδι περίμενε τον Σωτήρα της. Η πνευματική κατάσταση της εποχής εκείνης ήταν τέτοια, που απαιτούσε τη θεία επέμβαση. Άνθρωποι σοφοί, σαν τον Σενέκα και τον ιστορικό Τάκιτο, περιγράφουν την εποχή που ήλθε ο Χριστός με μαύρα γράμματα.
Η Γέννηση του Κυρίου Ιησού Χριστού στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας ήταν, είναι και θα είναι το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός της ανθρωπότητας. Η μετάβαση από το π.Χ. στο μ.Χ. δεν είναι μόνον ένα ιστορικό ορόσημο. Είναι μία πραγματικότητα της ριζικής αλλαγής που κάνει ο Ιησούς Χριστός τόσο στη ζωή του ανθρώπου που εμπιστεύεται σ’ Αυτόν ως Σωτήρα της ψυχής του, όσο και σαν ιστορικά αναγνωρισμένη αλλαγή που έκανε και συνεχίζει να κάνει σε όλους τους τομείς της ζωής μας.
Διαβάζουμε στην Αγία Γραφή (Γαλ. 4:4), ότι: «Ότε δε ήλθεν το πλήρωμα του χρόνου εξαπέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός.» Ο ερχομός του Ιησού Χριστού στον κόσμο έγινε όταν παρουσιάστηκαν τα γεγονότα εκείνα που χρειάζονταν για να εκπληρώσουν το σωτήριο έργο του Θεού. Έτσι, μελετώντας την εποχή που γεννήθηκε ο Χριστός, διαπιστώνουμε τις παρακάτω πραγματικότητες:
α. Όλος ο τότε γνωστός κόσμος μιλούσε την ελληνική γλώσσα που είχε εξαπλωθεί με τις κατακτήσεις του Μεγ. Αλεξάνδρου. Έτσι το Ευαγγέλιο γράφτηκε στα ελληνικά και η χριστιανική πίστη κηρύχθηκε στα ελληνικά σε πολλά μέρη του κόσμου.
β. Οι κοινοί νόμοι, η ειρήνη που επικράτησε, η παγκόσμια ρωμαϊκή κυβέρνηση, το άνοιγμα των συνόρων, οι δρόμοι που ανοίχτηκαν σ’ όλη την αυτοκρατορία, έδιναν τη δυνατότητα να κινηθεί κάποιος με ασφάλεια και ελευθερία. Έτσι, οι πρώτοι Χριστιανοί ιεραπόστολοι μπορούσαν να διέρχονται τις περιοχές και κήρυτταν τη χριστιανική πίστη σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο.
γ. Οι άνθρωποι της εποχής εκείνης, τόσο στο θρησκευτικό όσο και στον ιδεολογικό τομέα, ήταν προετοιμασμένοι να δεχτούν την χριστιανική πίστη. Οι εθνικοί ειδωλολάτρες είχαν κουραστεί από τη λατρεία των ψεύτικων θεών. Τα φιλοσοφικά συστήματα είχαν φθαρεί και δεν ικανοποιούσαν. Η πνευματική κατάσταση ήταν απελπιστική.
δ. Οι Εβραίοι, ως ο μοναδικός λαός που πίστευε στον αληθινό Θεό, περίμεναν με αγωνία να έρθει ο Μεσσίας, ο εθνικός και πνευματικός τους ελευθερωτής. Η μεγάλη όμως τραγωδία του λαού αυτού ήταν ότι, όταν ήρθε, Τον απέρριψαν.
Τα γεγονότα, λοιπόν, της εποχής εκείνης απαιτούσαν τον ερχομό του Σωτήρα του κόσμου. Ο Ιησούς Χριστός στέκεται στην ιστορία της ανθρωπότητας ως η μοναδική προσωπικότητα που επισκίασε κάθε ανθρώπινο. Ποτέ δεν υπήρξε άλλος σαν Αυτόν. Ο Ιησούς Χριστός έφερε από τον ουρανό τη ζωή της ειρήνης, της αγάπης και της δύναμης για να ξαναδημιουργήσει τον άνθρωπο. Αυτός που αναγνωρίζει την πνευματική του κατάσταση, μετανοεί και ζητάει ταπεινά και ειλικρινά την αναγέννησή του γίνεται ένας καινούργιος άνθρωπος. Η σωτηρία του Ιησού Χριστού είναι απόλυτη και τέλεια. Η ριζική απελευθέρωση από τα βάρη ολόκληρης της ζωής του ανθρώπου που μετανοεί, είναι μια θαυμαστή πραγματικότητα. Ο άνθρωπος, έχοντας τον Χριστό στη ζωή του, ζει μια νέα και υπέροχη ζωή, όπου «τα παλαιά πέρασαν, όλα έγιναν καινούργια» (Β΄ Κορινθ. 5:17)
Η γέννηση του Χριστού, σήμαινε ότι ο Θεός γινόταν άνθρωπος, για να βγάλει τον άνθρωπο από το βούρκο που βρισκόταν και να τον ανεβάσει στον ουρανό. Η αιωνιότητα έμπαινε στο χρόνο. Το Αιώνιο Πνεύμα φόρεσε τη σάρκα και πήρε το αίμα το ανθρώπινο και το φθαρτό για να το κάνει αιώνιο. Ο Δημιουργός ενώθηκε με το δημιούργημά Του. Γι’ αυτό ο Βασιλιάς των Βασιλιάδων άφησε το θρόνο Του και ήρθε να γεννηθεί στην αχυρένια φάτνη.
Ο Πάνσοφος, Παντογνώστης και Πανάγαθος Θεός αποφάσισε να βάλει τέρμα στα ανθρώπινα δεινοπαθήματα. Με την ταπεινή γέννηση του Σωτήρα Χριστού, άρχισε ο Θεός της αγάπης να γράφει την καινούρια ιστορία του ανθρώπου, την ιστορία της άφθονης, πλούσιας ζωής εδώ κάτω στη γη και στη συνέχεια της υπέροχης αιώνιας ζωής στην αιωνιότητα του Παραδείσου.
Ο Χριστός γεννήθηκε, για να αναγεννηθεί ο άνθρωπος. Η γέννηση του Χριστού έφερε την αναγέννηση του ανθρώπου.
Ευχόμαστε στους αγαπητούς φίλους και συνδρομητές της εφημερίδας μας τα φετινά Χριστούγεννα
να γίνουν αφορμή για την κατάκτηση της καρδιάς μας ολοκληρωτικά από τον Χριστό,
ώστε δίκαια να ονομαζόμαστε «Χριστιανοί»
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018
Ο Χριστός Δίνει Ζωή
Ο Χριστός είναι το άκρον εφετόν, το άκρον επιθυμητόν, δεν υπάρχει ανώτερο. Όλα τα αισθητά έχουν κόρο, αλλά ο Θεός δεν έχει κόρον. Αυτός είναι το παν. Ο Θεός είναι το άκρον εφετόν. Καμία άλλη χαρά, κανένα άλλο κάλλος, τίποτα δεν μπορεί να παραβγεί μ’ Αυτόν. Τι άλλο από το ανώτατον;
Ο έρωτας προς τον Χριστόν είναι κάτι άλλο. Δεν έχει τέλος, δεν έχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει υγεία, δίνει, δίνει, δίνει…. Κι όσο δίνει, τόσο πιο πολύ ο άνθρωπος θέλει να ερωτεύεται. Ενώ ο ανθρώπινος έρωτας μπορεί να φθείρει τον άνθρωπο, να τον τρελάνει. Όταν αγαπήσουμε τον Χριστό, όλες οι άλλες αγάπες υποχωρούν. Οι άλλες αγάπες έχουν κορεσμό. Η αγάπη του Χριστού δεν έχει κορεσμό. Η σαρκική αγάπη έχει κορεσμό. Μετά μπορεί ν’ αρχίσει η ζήλεια, η γκρίνια, μέχρι κι ο φόνος. Μπορεί να μεταβληθεί σε μίσος. Η εν Χριστώ αγάπη δεν αλλοιώνεται. Η κοσμική αγάπη λίγο διατηρείται και σιγά-σιγά σβήνει, ενώ η θεία αγάπη ολοένα μεγαλώνει και βαθαίνει. Κάθε άλλος έρωτας μπορεί να φέρει τον άνθρωπο σ’ απελπισία. Ο θείος έρωτας, όμως μας ανεβάζει στην σφαίρα του Θεού, μας χαρίζει γαλήνη, χαρά, πληρότητα. Οι άλλες ηδονές κουράζουν, ενώ αυτή διαρκώς δε χορταίνεται. Είναι μια ηδονή ακόρεστος, που δεν τη βαριέται κανείς ποτέ. Είναι το άκρον αγαθόν.
Μόνο σε ένα σημείο σταματάει ο κορεσμός. Όταν ο άνθρωπος ενωθεί με τον Χριστό, αγαπάει, αγαπάει, αγαπάει κι όσο αγαπάει, τόσο βλέπει ότι θέλει ακόμη ν’ αγαπήσει. Το βλέπει ότι δεν έχει ενωθεί, δεν έχει δοθεί στην αγάπη του Θεού. Έχει συνεχώς την έφεση, την επιθυμία, τη χαρά, για να κατορθώσει να φτάσει στο άκρον εφετόν, στον Χριστόν. Όλο νηστεύει και όλο μετάνοιες κι όλο προσεύχεται κι όμως όλο δεν ικανοποιείται. Δεν το καταλαβαίνει ότι έφθασε ήδη σ’ αυτήν την αγάπη. Αυτό που επιθυμεί, δεν το νιώθει ότι τον γέμισε, ότι το πήρε, ότι το αισθάνεται, ότι το ζει. Αυτό το θείο έρωτα, αυτή τη θεία αγάπη λαχταρούν και ποθούν όλοι οι ασκηταί. Μεθούν με τη θεία μέθη. Μ’ αυτή τη θεία μέθη, το μεν σώμα μπορεί να γηράσει, να παρέρχεται, το πνεύμα, όμως, νεάζει και ανθεί.
Ναι, δεν χορταίνεται η αγάπη στον Χριστό. Όσο Τον αγαπάεις, νομίζεις ότι δεν Τον αγαπάεις κι όλο θέλεις πολύ να Τον αγαπάεις. Συγχρόνως όμως πλημμυρίζει η ψυχή σου απ’ την παρουσία Του και την εν Κυρίω χαρά την αναφαίρετο Δεν θέλεις τότε τίποτα να επιθυμήσεις.
(Βίος και Λόγοι Πορφυρίου, σελ. 225-226)
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018
Ιερά Μητρόπολη Γουινέας
Η ορθόδοξη νεολαία έξω από τον Ι. Ναό του Αγίου Μωυσέως
Η χώρα αυτή είναι φτωχή όπου το 47% του πληθυσμού ζει κάτω από πολύ άθλιες συνθήκες, ενώ το 93% του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό και η παιδική θνησιμότητα είναι στα ύψη.
Η Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής έστειλε ένα κοντέινερ με 576 σάκους ρύζι, 100 κιβώτια μπισκότα, 96 κιβώτια ζάχαρη, 83 κιβώτια αλεύρι, 55 κιβώτια καραμέλες, 52 κιβώτια ζαχαρούχο γάλα, 50 κιβώτια μαγειρικό λάδι, 40 κιβώτια αλάτι, τοματοπολτέ, ζυμαρικά, χαλβά και 329 κιβώτια με ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια, βιβλία κ.λ.π.
Η μεγαλύτερη παραγκούπολη βρίσκεται στο κέντρο της πρωτεύουσας, στην οποία έχουν βρει καταφύγιο πάνω από 20 χιλιάδες ενήλικες και παιδιά, που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες χωρίς νερό, ρεύμα και πρόσβαση σε ανθρώπινους χώρους υγιεινής, με κίνδυνο την περίοδο των βροχοπτώσεων να πνιγούν από τα μεγάλα ρεύματα νερού ή να σκοτωθούν από τις κατολισθήσεις. Οι εικόνες φρικτές, όμως παρά τις άθλιες συνθήκες και την ταλαιπωρία των παιδιών, οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι. Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Γου- ινέας κ. Γεώργιος, εξ ονόματος του Πατριαρχείου δεσμεύτηκε για την άμεση ανακαίνιση του σχολείου και την ταχύρρυθμη εκπαίδευση των δασκάλων στην Ορθόδοξη Παιδαγωγική Ακαδημία.
Οι ιερείς και οι μοναχές συνεχίζουν το ευλογημένο έργο τους, υπηρετώντας τους ντόπιους με αγάπη και θυσία.
(Εξωτερική Ιεραποστολή, Σεπτ. 2018, σελ. 15-17)
Ορθόδοξο σχολείο στο Φρίταουν
Βαπτίσεις στη Γουινέα
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Δέηση Αποστόλου Παύλου
«Γι’ αυτό γονατίζω μπροστά στον Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που δίνει ζωή και ύπαρξη σ’ όλα τα όντα, ουράνια και επίγεια.
Παρακαλώ το Θεό να ενισχύει πλουσιοπάροχα και δυναμικά με το Πνεύμα Του τον εσωτερικό σας άνθρωπο, να κατοικήσει ο Χριστός στις καρδιές σας με την πίστη, και να είστε ριζωμένοι και θεμελιωμένοι στην αγάπη.
Έτσι, θα μπορέσετε μαζί με ολόκληρο το λαό του Θεού να συλλάβετε ποιο είναι το πλάτος και το μήκος, το βάθος και το ύψος του μυστηρίου της σωτηρίας, και να γνωρίσετε την αγάπη του Χριστού, που ξεπερνάει κάθε ανθρώπινη γνώση.
Έτσι θα γεμίσει η ζωή σας με την πλούσια χάρη του Θεού.
Ο Θεός έχει τη δύναμη να κάνει απείρως περισσότερα απ’ όσα ζητάμε ή σκεφτόμαστε, καθώς η δύναμή Του ενεργεί σ’ εμάς.
Ας είναι δοξασμένος παντοτινά μέσα στην εκκλησία και δια του Ιησού Χριστού. Αμήν.
(Προς Εφεσίους, κεφάλαιο 3, 14-21)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και η Μοναξιά
Είναι σήμερα παραδεκτό ότι τα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media), όπως είναι το Facebook, το Messenger, το Instagram, το Viber και άλλες εφαρμογές έφεραν μια επανάσταση στη μεταξύ μας επικοινωνία. Σήμερα, είναι πλέον εφικτό στον καθένα ενήλικο, ακόμα και ανήλικο, να έχει πρόσβαση σε «φίλους». Η επικοινωνία πολλές φορές βοηθά και είναι χρήσιμη.
Μελέτες όμως πανεπιστημίων επισημαίνουν τον κίνδυνο από την υπερβολική χρήση των κινητών τηλεφώνων και των tablets, καθώς και των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Πολλοί είναι εκείνοι που «συνομιλούν» για ώρες ατελείωτες με πρόσωπα τα οποία τους είναι άγνωστα και ποτέ τους δεν τα συνάντησαν, μα ούτε πρόκειται να τα συναντήσουν. Αναζητούν βέβαια τη διέξοδο από προβλήματα που τους καταπιέζουν. Η μοναξιά, η έλλειψη αγάπης στο οικογενειακό περιβάλλον και άλλα ψυχολογικά προβλήματα αναζητούν επίμονα τη λύση τους. Ατελείωτες είναι οι ώρες που ξοδεύονται πίσω από μια ψυχρή οθόνη με ένα πληκτρολόγιο.
Ίσως κάποιες φορές, να υπάρχει κάποια έστω και μικρή βοήθεια. Η βοήθεια αυτή, όμως, είναι στιγμιαία και αποτελεί μια παρένθεση. Τα προβλήματα συνεχίζουν να παραμένουν άλυτα και οι ανάγκες να παραμένουν ακάλυπτες. Ο πόθος της επικοινωνίας μας και η επιθυμία για την αγάπη δεν βρίσκουν ανταπόκριση. Τις περισσότερες φορές, οι άνθρωποι «κρύβονται». Άλλα υπόσχονται, άλλα λένε και άλλα στην πραγματικότητα επιθυμούν. Γι’ αυτό οι παγίδες και οι κίνδυνοι παραμένουν κρυμμένοι.
Από την άποψη αυτή, η επανάσταση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν ήταν αυτή που περιμέναμε. Τα κινητά τηλέφωνα, τα tablets και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη ζωντανή μας επικοινωνία με Εκείνον, που είναι ο πραγματικός μας φίλος και μας αγαπά. Εκείνος γνωρίζει την κάθε μας ανάγκη και η αγάπη Του φανερώνεται με τη βοήθειά Του και τη στήριξή Του. Τα λόγια του Χριστού είναι συντροφιά μας στις ώρες της μοναξιάς μας. Τα λόγια Του είναι η παρηγοριά μας, όταν οι θλίψεις μάς επισκέπτονται μέσα από τα γεγονότα της καθημερινής μας ζωής.
«Μέσα στο πλήθος της αμηχανίας μου, όταν το άγχος με βασάνιζε μέσα μου, οι παρηγοριές σου απάλαιναν την ψυχή μου» (Ψαλμός 94:19).
Δημήτρης Κοντογούρης
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Εις Την Ύψωσιν Του Τιμίου Σταυρού
(† Αρχ. Γεώργιος Καψάνης)
Είναι, αλήθεια ότι ο Σταυρός του Κυρίου σημαδεύει τα πάντα στην Εκκλησία του Χριστού και στην ζωή των Χριστιανών. Δεν υπάρχει κάτι που να γίνεται στην αγία μας Εκκλησία, είτε στη ζωή την ευσεβή, το οποίο να μη σφραγίζεται με τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού.
Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας τελεσιουργείται με την σφραγίδα του Τιμίου Σταυρού. Σταυρικές είναι όλες οι ευλογίες των ιερέων της Εκκλησίας. Το πρώτο μυστήριο της σωτηρίας, το Άγιον Βάπτισμα, διά του Τιμίου Σταυρού και αυτό φέρεται εις πέρας. Και στην ζωή μας την καθημερινή, από την ώρα που θα ξυπνήσουμε ως την ώρα που θα κατακλιθούμε και από την ώρα που θα γεννηθούμε ως την ώρα που θα παραδώσουμε την ψυχή μας στον Θεό και άλλοι θα παραδώσουν το φθαρτό σώμα μας στο μνήμα, πάλι ο Σταυρός τα σφραγίζει όλα.
Τούτο βέβαια δεν είναι τυχαίο, ούτε γίνεται απλώς για να έχουμε κάποια θεία δύναμη ή κάποια θεία προστασία ή κάποια θεία ευλογία. Βέβαια γίνεται και γι’ αυτό, αλλά εάν δούμε βαθύτερα τα πράγματα, θα δούμε ότι ο Σταυρός είναι αναφαίρετος σύντροφος της ζωής του Χριστιανού και της ζωής της Εκκλησίας.
Διότι ο Σταυρός είναι η ουσία της ορθοδόξου πίστεως και της χριστιανικής ζωής. Είτε λέμε ζωή εν Χριστώ είτε λέμε ζωή εν τω Σταυρώ του Χριστού, το ίδιο λέμε. Δεν νοείται το έργο του Χριστού χωρίς τον Σταυρό Του. Δε νοείται η ζωή του Χριστιανού χωρίς τη συμμετοχή του στον Σταυρό του Χριστού.
Γι’ αυτό, ό,τι κάνει ο Χριστιανός και το κάνει με το πνεύμα του Σταυρού του Χριστού, είναι χριστιανικό. Ό,τι κάνει και δεν το κάνει με το πνεύμα του Σταυρού του Χριστού, είναι σαρκικό, είναι εγωιστικό, είναι της φιλαυτίας, είναι αντίθεο, είναι έξω από την Χάρι του Θεού.
Άρα δύο τρόποι ζωής υπάρχουν, ο τρόπος ο μη σταυρικός και ο τρόπος ο σταυρικός. Και ο μη σταυρικός είναι ο τρόπος του εγωισμού, είναι ο τρόπος ο κοσμικός, είναι ο τρόπος του ανθρωποκεντρισμού, είναι ο τρόπος κατά τον οποίο ο άνθρωπος ζη με τον εαυτό του και όχι με τον Θεό και τον αδελφό του. Ενώ ο τρόπος του Σταυρού του Χριστού είναι ο τρόπος κατά τον οποίο ο άνθρωπος προσπαθεί να νικά το σαρκικό φρόνημα, να νικά τον παλαιό άνθρωπο, να νικά τον εγωισμό του και να ζη προσφερόμενος στον Θεό και προσφερόμενος στον αδελφό του.
Έτσι έπρεπε
Όταν προσπαθούμε να βάλουμε την ψυχή μας σε ησυχία με ταπείνωση και προσευχή και πολλή αγάπη, τότε ό,τι και να μας συμβεί το βλέπουμε μέσα στο σχέδιο του Θεού. Αρρώστησα; Ωραία, ήταν μέσα στο σχέδιο του Θεού για την ζωή μου, μια δοκιμασία και θα περάσει. Έχασα ένα αγαπημένο μου πρόσωπο; Ήρθε η ώρα του να πάει να συναντήσει την άλλη ζωή και έτσι έπρεπε να γίνει.
Γερόντισα Γαβριηλία Παπαγιάννη
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Μη Δικαιολογείς Την Αδράνειά Σου
Δεν υπάρχει πιο κρύο πράγμα από τον χριστιανό που δεν σώζει άλλους.
• Δεν μπορείς εδώ να επικαλεσθείς την φτώχια, διότι θα σε κατηγορήσει η χήρα που κατέβαλε τα δύο λεπτά...
• Δεν μπορείς να επικαλεστείς την ταπεινή σου καταγωγή, διότι και οι απόστολοι ήταν άσημοι και κατάγονταν από ασήμους.
• Δεν μπορείς να προβάλεις την αγραμματοσύνη σου, διότι κι εκείνοι ήταν αγράμματοι.
Ακόμη κι αν είσαι δούλος, κι αν είσαι δραπέτης, θα μπορέσεις να εκπληρώσεις το καθήκον σου, διότι και ο Ονήσιμος τέτοιος ήταν.
Κοίταξε όμως πού τον καλεί και σε τί υψηλό αξίωμα τον ανεβάζει ο απόστολος «ίνα κοινωνή μοι», λέγει, «εν τοις δεσμοίς μου». Δεν μπορείς να προφασισθείς την ασθένεια, διότι και ο Τιμόθεος τέτοιος ήταν, είχε «πυκνάς ασθενείας»...
Δεν βλέπετε τα δένδρα τα άκαρπα πως είναι γερά, πως είναι ωραία, μεγάλα, λεία και ψηλά; Αλλά αν είχαμε κήπο, θα προτιμούσαμε να έχουμε ροδιές και ελιές καρποφόρες παρά αυτά, διότι αυτά είναι για την τέρψη και όχι για την ωφέλειά μας. Τέτοιοι είναι οι χριστιανοί που φροντίζουν μόνο για τα δικά τους, η μάλλον ούτε τέτοιοι, διότι αυτοί είναι για την φωτιά, ενώ τα καλλωπιστικά δένδρα χρησιμοποιούνται και για την οικοδόμηση και για την ασφάλεια των ιδιοκτητών.
Τέτοιες ήταν και οι πέντε μωρές παρθένες, αγνές βέβαια και κόσμιες και σώφρονες, αλλά σε κανέναν χρήσιμες, γι’ αυτό και κατακαίονται. Τέτοιοι είναι αυτοί που δεν έθρεψαν τον Χριστό. Πρόσεξε ότι κανείς απ’ αυτούς δεν κατηγορείται για προσωπικά του αμαρτήματα, δεν κατηγορείται ότι πόρνευσε ούτε ότι επιόρκησε, καθόλου, αλλά ότι δεν υπήρξε χρήσιμος στον άλλο...
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Για τις Θλίψεις και τους Πειρασμούς
Ο Γέροντας Κλεόπας Ηλίε, Ρουμάνος ησυχαστής και διδάσκαλος γράφει:
Για τους Χριστιανούς ο σκοπός των θλίψεων είναι μόνο ένας, η εξιλέωση των αμαρτιών εδώ στη γη δια διαφόρων ειδών ασθενειών, θλίψεων και πόνων, για την κάθαρση και την σωτηρία της ψυχής. Για τους κακούς, οι οποίοι δεν θέλουν να διορθωθούν και να μετανοήσουν, οι θλίψεις από την γη παραμένουν ως ένας αρραβών των αιωνίων βασάνων. Και γι’ αυτούς που δέχονται με υπομονή και ευχαρίστηση τον πόνο και στρέφουν προς την μετάνοια, ο πόνος, οπουδήποτε είδους και αν είναι, είναι η καλύτερη οδός διορθώσεως και εξιλεώσεως των αμαρτιών, λυτρώνοντάς τους αργότερα από τα αιώνια βάσανα.
Βλέπουμε πως οι πάσχοντες περισσότερα στη γη είναι πιο συμβιβασμένοι με τη συνείδησή τους, είναι καλύτεροι, είναι ταπεινότεροι, πιο δυνατοί στους πειρασμούς, πιο κοντά στον Θεό και σώζονται πιο εύκολα, όπως ο όσιος Ιώβ, ο φτωχός Λάζαρος, οι άγιοι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι όσιοι και τόσοι άλλοι. Και όποιοι ζουν καλά είναι υγιείς, έχουν περιουσίες και ό,τι επιθυμούν πάνω στη γη, αλλά είναι συνήθως ολιγόπιστοι, ανελεήμονες, τύραννοι, πλεονέκτες, εγωιστές, φοβούνται τον θάνατο και πεθαίνουν με βαριές αμαρτίες, προς αιώνια τιμωρία.
Ο πόνος στέλνεται από τα ύψη προς σωτηρία, για δοκιμασία, για τη συγχώρηση αμαρτιών και για πνευματική πρόοδο. Μόνο όταν τον δεχόμαστε με ευχαρίστηση, σαν από το χέρι του Θεού, όπως λέει και ο προφήτης Δαβίδ, «η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αυταί με παρεκάλεσαν» (Ψαλμ. 22,5). Επομένως η ράβδος και η βακτηρία του πόνου παρηγορεί τους καλούς και τους πιστούς, τους δίνει πρόοδο στις καλές πράξεις, τους καθαρίζει από τις αμαρτίες και τους καταξιώνει μεγαλύτερου στεφανιού και ανταμοιβής στον ουρανό. Και για τους κακούς, η ράβδος του πόνου είναι κάλεσμα προς μετάνοια, είναι τιμωρία αντί τιμωρίας και χαλινάρι, διότι δεν θέλουν να πλησιάσουν τον Κύριον (Ψαλμ. 31,10).
(Διαχρονικές Λυτρωτικές Αλήθειες, σελ. 155,156)