ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ 22 ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (γιά τήν προσπάθεια ἀπόδοσης τῆς ἀντίδρασης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στή συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, σέ παρέμβαση ξένων παραγόντων.)

Τά 22 Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης διαμαρτύρονται ἐντόνως γιά τήν προσπάθεια ἀπόδοσης τῆς ὀργῆς καί τῆς ἀγανάκτησης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ γιά τήν κατάπτυστη συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, σέ παρέμβαση ξένων παραγόντων.

Ἡ ἀήθης προσπάθεια τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς συμφωνίας νά παρουσιάσουν, μέσω τῶν ΜΜΕ, ἐκκλησιαστικά πρόσωπα, καί ἰδίως ἱεράρχες τῆς Μακεδονίας, ὡς ἐνεργούμενα τῆς ρωσικής διπλωματίας, προσβάλλει τήν νοημοσύνη τοῦ λαοῦ μας καί διαστρεβλώνει τήν πραγματικότητα, καθώς ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πρωτοστάτησε ἀπό τήν πρώτη στιγμή, ἀπό τό 1991, στίς διαμαρτυρίες γιά τήν κλοπή τοῦ ὀνόματος τῆς ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. Στόν ἀγῶνα ἐκεῖνον μάλιστα ἔδωσαν τό «παρών» καί οἱ περισσότεροι ἀπό τούς σημερινούς ἱεράρχες, ὡς ἀρχιμανδρῖτες τότε, στίς Μητροπόλεις τους.

Μόνο ὡς κίνηση ἀπελπισίας θά μποροῦσε νά ἑρμηνευθεῖ αὐτή ἡ συκοφαντία, καθώς οἱ θιασῶτες τῆς προδοτικῆς συμφωνίας βλέπουν τό παλιρροιακό κύμα τῆς ἀντίδρασης καί τῆς ἀγανάκτησης τοῦ λαοῦ νά παρασέρνει ὅ,τι μέ πολλή μαεστρία ὀργάνωσαν τόσα χρόνια. Νόμισαν ὅτι ὁ ἑλληνικός λαός, ζαλισμένος ἀπό τά ἀβάσταχτα οἰκονομικά χτυπήματα πού τοῦ ἔδωσαν, δέν θά εἶχε τό κουράγιο καί τήν καρδιά νά σηκώσει τό κεφάλι γιά ἐθνικά ζητήματα. Δέν μποροῦν νά ἑρμηνεύσουν -κρίνοντας προφανῶς ἐξ ἰδίων- ὅτι ἔμεινε ζωντανό τό ἁγνό πατριωτικό αἴσθημα, παρά τήν τόση φαλκίδευση καί τόν στιγματισμό του, καί γι' αὐτό καλλιεργοῦν φαντασιώσεις περί κατασκοπείας καί ξένης χρηματοδότησης τῶν κινητοποιήσεών μας.

Οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, καί ἰδιαιτέρως οἱ ἱεράρχες τῆς ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, δέν ἔχουν ἀνάγκη κανέναν ξένο διπλωμάτη γιά νά τεθοῦν στήν πρώτη γραμμή τοῦ ἀγῶνα γιά τήν προάσπιση τῶν ἐθνικῶν μας δικαίων. Ὁ Ἑλληνικός κλῆρος πρωτοστάτησε καί θυσιάστηκε ἀνά τούς αἰῶνες στούς ἀγῶνες τοῦ ἔθνους, ἀκολουθῶντας ἀποκλειστικά καί μόνον τήν φωνή τοῦ καθήκοντος καί τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας.

Τά 22 Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα Θεσσαλονίκης

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018

Χριστός Γεννάται

Aφού λοιπόν όλοι σκιρτούν από χαρά, θέλω κι εγώ να σκιρτήσω, θέλω να χορέψω, θέλω να πανηγυρίσω. Δίχως κιθάρα, δίχως αυλό, δίχως λαμπάδες αναμμένες στα χέρια μου. Πανηγυρίζω κρατώντας, αντί γι’ αυτά, τα σπάργανα του Χριστού. Αυτά είναι η ελπίδα μου, αυτά η ζωή μου, αυτά η σωτηρία μου, αυτά ο αυλός μου, αυτά η κιθάρα μου.

Γι’ αυτό τα ’χω μαζί μου: Για να πάρω από τη δύναμή τους δύναμη, για να φωνάξω μαζί με τους αγγέλους, «δόξα στον ύψιστο Θεό» και με τους ποιμένες «και ειρήνη στη γη, ευλογία στους ανθρώπους» (Λουκ. 2:14).

Και ξέρετε γιατί; Γιατί Εκείνος που προαιώνια γεννήθηκε από τον Πατέρα ανεξήγητα, γεννιέται σήμερα από παρθένα υπερφυσικά. Το πώς, το γνωρίζει η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Εμείς μόνο τούτο μπορούμε να πούμε: Πως αληθινή είναι και η ουράνια γέννησή Του, αδιάψευστη είναι και η επίγεια. Αλήθεια είναι ότι γεννήθηκε Θεός από Θεό, αλήθεια είναι και ότι γεννήθηκε άνθρωπος από παρθένα.

Στον ουρανό είναι ο μόνος που γεννήθηκε από τον Πατέρα μόνο, γιος Του μονογενής. Και στη γη είναι ο μόνος που γεννήθηκε από την Παρθένο μόνο, γιος της μονογενής.

Όπως στην περίπτωση της ουράνιας γεννήσεώς Του είναι ασέβεια να σκεφτούμε μητέρα, έτσι και στην περίπτωση της επίγειας γεννήσεώς Του είναι βλασφημία να υποθέσουμε πατέρα. Ο Θεός Τον γέννησε με τρόπο θεϊκό. Η Παρθένος Τον γέννησε με τρόπο υπερφυσικό. Έτσι, ούτε η ουράνια γέννησή Του μπορεί να εξηγηθεί, ούτε η ενανθρώπησή Του μπορεί να ερευνηθεί. Το ότι Τον γέννησε η Παρθένος σήμερα το γνωρίζω. Το ότι Τον γέννησε ο Θεός προαιώνια το πιστεύω. Κι έχω μάθει να τιμώ σιωπηλά τη γέννησή Του, χωρίς φιλοπερίεργες έρευνες κι ανώφελες συζητήσεις. Γιατί, σ’ ό,τι αφορά το Θεό, δεν πρέπει να στέκεται κανείς στη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, αλλά να πιστεύει στη δύναμη Εκείνου που κατευθύνει τα πάντα.

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018

Ο Άγιος Πορφύριος Μας Μιλάει Για Την Προσευχή

Στη ζωή μου την πρώτη θέση έχει η προσευχή. Δεν φοβούμαι την κόλαση και δεν σκέπτομαι τον Παράδεισο. Ζητώ μόνο απ’ τον Θεό να ελεήσει όλον τον κόσμο κι εμένα. Αν λέγω το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» έντονα, ακόμη κι όταν έχω κόσμο, δεν αποσπώμαι απ’ την προσευχή. Το ίδιο είναι. Προσεύχομαι, τους δέχομαι όλους με Πνεύμα Χριστού και είμαι πρόθυμος να εύχομαι για τον κόσμο. Προσπαθώ ν’ αγαπήσω τον Χριστό. Αυτό είναι η επιδίωξή μου, Λόγω των πολλών μου ασθενειών, δεν μπορώ να μιλάω πολύ. Περισσότερο, όμως, βοηθάει η προσευχή παρά τα λόγια.

Προσεύχομαι για τα θέματά σας, αλλ’ αυτό δεν αρκεί. Πρέπει η προσευχή μου να βρίσκει κι από σας μία ανταπόκριση. Ο Θεός, που στέλνει την χάρη Του σ’ εμάς, πρέπει να βρει την αγκαλιά μας ανοικτή, ώστε να τη δεχθεί. Κι ό,τι επιτρέψει Εκείνος θα είναι προς την ψυχική μας ωφέλεια. Όχι όμως, ημών προσευχομένων, υμών δε κοιμωμένων.

Γι’ αυτούς που σας κατηγορούν να κάνετε προσευχή. Να λέτε, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», όχι «ελέησέ τον», και θα είναι μες στην προσευχή αυτή κι εκείνος που σας κατηγορεί. Σας λέει ο άλλος κάτι στενόχωρο; Ο Θεός το ξέρει. Εσείς ν’ ανοίγετε τα χέρια σας στον Θεό λέγοντας, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Να τον κάνετε ένα με τον εαυτό σας. Κι Εκείνος γνωρίζει τί τον βασανίζει βαθιά μέσα του και βλέποντας την αγάπη σας σπεύδει εις βοήθειαν. Εκείνος ερευνά τους πόθους της καρδιάς. Τί λέγει ο Απόστολος Παύλος προς τους Ρωμαίους; «Ο δε ερευνών τας καρδίας οίδε τι το φρόνημα του Πνεύματος, ότι κατά Θεόν εντυγχάνει υπέρ αγίων.»

«ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ» γέροντος Πορφυρίου σελ. 284, 285

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018

Η Αντιμετώπιση της Απογοήτευσης

Η απογοήτευση μπορεί να σου δημιουργήσει συναισθηματική ανησυχία και να σε καταβάλει τόσο πολύ, που να μη μπορείς να σκέφτεσαι αποτελεσματικά. Είναι ένας δυνατός και συνηθισμένος εχθρός του ανθρώπινου πνεύματος και μπορεί να σε κτυπήσει ανά πάσα στιγμή. Γι’ αυτό χρειάζεται να γνωρίζεις με πιο τρόπο θα αντιμετωπίζεις την απογοήτευση.

Τέσσερα χωρία από τον Λόγο του Θεού βοηθούν πολύ σ’ αυτό:

1. «Μη χάσετε, λοιπόν, το θάρρος σας, που θα ανταμειφθεί πλουσιοπάροχα» (Εβραίους 10:35)

Όταν σε κτυπά η απογοήτευση απλά κράτα σφικτά το θάρρος σου. Μην λέγεσαι ευαίσθητος και αφήνεις την εμπιστοσύνη σου να φύγει.

2. «Ευλόγησε τον Κύριο, ψυχή μου και μη ξεχνάς καμιά από τις καλοσύνες του!» (Ψαλμός 103:2)

Το να μπορείς να ευχαριστείς τον Θεό κάθε στιγμή είναι πολύ σπουδαίο. Αρίθμησε όλες τις ευλογίες που έχεις μέχρι σήμερα. Το πιο πάνω χωρίο σου προτείνει να ευχαριστείς τον Θεό για κάθε τι που σου έχει δώσει, αντί να τονίζεις και να παραπονιέσαι για ό,τι δεν έχεις.

3. «Μην είστε φιλάργυροι, αρκείστε σε όσα έχετε. Όπως είπε ο Θεός: Δεν θα σε αφήσω μόνον, ούτε θα σ’ εγκαταλείψω» (Εβρ. 13:5)

Όταν έχεις πίστη στο Θεό, το μυαλό σου θα είναι σε τέτοια κατάσταση, που θα μπορείς πάντα να ξεπερνάς κάθε είδος απογοήτευσης. Αυτή ήταν και η πρακτική των Αγίων.

4. «Είμαστε βέβαιοι ότι, αν αγαπά κανείς το Θεό, ο Θεός κάνει τα πάντα να συντελούν στο καλό του. Αυτό ισχύει για όσους κάλεσε ο Θεός σύμφωνα με το λυτρωτικό του σχέδιο» (Ρωμ. 8:28)

Όταν νιώθεις απογοητευμένος, προσπάθησε να αγαπάς όλο και περισσότερο το Θεό. Αντί να μένεις στη λέξη «απογοήτευση», να σκέφτεσαι ότι είσαι μέσα στα χέρια του Θεού και ότι ο Θεός έχει σίγουρα κάποιο σχέδιο για την ζωή σου.

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018

Πού Είναι ο Χριστός;

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και ο μικρός Ανδρέας μπήκε με τη μητέρα του στο πολυκατάστημα, για να κάνουν τα τελευταία ψώνια για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Οι διάδρομοι ήταν γεμάτοι κόσμο και στα ταμεία οι ουρές ήταν ατέλειωτες.

Ο Ανδρέας όμως πρόσεξε ότι οι τρεις τελευταίοι διάδρομοι ήταν γεμάτοι από χριστουγεννιάτικα δώρα και στολίδια. Τρέχοντας προς τα εκεί παρακάλεσε τη μητέρα του να περιμένει ακόμη λίγο. Καθώς περπατούσαν στους διαδρόμους, η μητέρα πρόσεξε ότι αν και ήταν τελευταία μέρα για τα χριστουγεννιάτικα ψώνια, υπήρχαν ακόμα στα ράφια ένα σωρό δώρα. Κλαδιά από γκι, γιρλάντες, μπαλάκια, φωτάκια, πολύχρωμα περιτυλίγματα και άλλα χριστουγεννιάτικα στολίδια.

Ο Ανδρέας κοιτούσε γύρω του θαμπωμένος. Ήθελε όλα να τα αγγίξει, να τα περιεργαστεί να τα χαρεί. Τελικά φτάσανε στο ράφι με τις διάφορες φιγούρες. Ο Ανδρέας τα είχε χαμένα… Πιο πέρα ήταν μια φάτνη μισογκρεμισμένη. Όμως ο μικρός Ιησούς έλειπε από το παχνί. Δύο αγελάδες, ένα προβατάκι που του έλειπε το ένα πόδι, δύο βοσκοί, που του ενός του έλειπε η μαγκούρα. Και πιο πέρα, η Παναγία και ο Ιωσήφ. Αλλά ο Χριστός που ήταν; Έτσι σε κάποια στιγμή ο Ανδρέας γύρισε στη μητέρα του και κάπως απογοητευμένος τη ρώτησε:

– Πού είναι μαμά ο Χριστός;

– Φοβάμαι, απάντησε τότε η μητέρα του, ότι και φέτος θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό και του έσφιξε το χεράκι του. Σκεπτόταν πόσο αντιπροσωπευτική ήταν η εικόνα που παρουσίαζαν τα ράφια του πολυκαταστήματος. Όλα υπήρχαν εκεί, εκτός από τον Χριστό!

Ο Χριστός λείπει από τα ράφια των καταστημάτων. Λείπει ακόμη και από τις περισσότερες γιορταστικές εκδηλώσεις αυτές τις μέρες. Το πιο σημαντικό όμως είναι να μη λείψει από τη δική σου την καρδιά.

Διαβάζουμε ότι, «αφού γεννήθηκε ο Ιησούς στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, στις μέρες του Βασιλιά Ηρώδη, έφθασαν στα Ιεροσόλυμα σοφοί μάγοι, από την Ανατολή, ρωτώντας: Πού είναι ο νεογέννητος βασιλιάς των Ιουδαίων; Γιατί είδαμε το αστέρι Του στην Ανατολή και ήρθαμε να Τον προσκυνήσουμε» (Ματθαίος 2: 1-2).

Οι σοφοί άνθρωποι, όπως τότε έτσι και σήμερα, αναζητούν τον Ιησού και τον βρίσκουν. Ο Ιησούς γεννήθηκε ως ένα μικρό βρέφος και έζησε ως άνθρωπος ανάμεσά μας, ώστε ο καθένας μας να μπορεί να Τον βρει και να Τον ανακαλύψει στη ζωή του, για να γίνει ο Σωτήρας του και ο Λυτρωτής του.

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018

«Ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν»

Χριστούγεννα! Στέκεται η ψυχή μας με δέος μπροστά στην επίσκεψη, στην πιο μεγάλη που δέχτηκε ο κόσμος. Είναι η ημέρα του θείου δώρου που πρόσφερε ο Ουράνιος Πατέρας στα παιδιά Του. «Ούτως γάρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις Αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον» (Ιωαν. γ΄ 16).

Ο Χριστός γεννάται, σημαίνει ότι δεν γεννήθηκε μία και μόνη φορά. Γεννιέται καθημερινά στην καρδιά μας. Της δίνει τη γαλήνη που της χρειάζεται για να νιώσει το μέγεθος της αγάπης του Δημιουργού, που ήρθε στον κόσμο και έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία μας.

Εκστατικοί στεκόμαστε μπροστά στο ασύλληπτο μυστήριο της ενανθρώπισης του Ιησού Χριστού. Έλαβε ανθρώπινη φύση, για να μας αγιάσει με την Αγιότητά Του και να μας λυτρώσει με τον θάνατό Του.

Ανεπανάληπτο το μήνυμα των αγγέλων κατά την Άγια Νύχτα της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού. «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη» έψαλλαν τη νύχτα εκείνη οι άγγελοι. Η ειρήνη είναι δώρο Θεού και ευλογία. Γι’ αυτό προσευχόμαστε όλοι για μία μόνιμη ειρήνη στον κόσμο, μακριά από πολεμικές συγκρούσεις. Ζωή χωρίς εσωτερική και εξωτερική ειρήνη φαίνεται κάτι αδύνατο και καταστρεπτικό για τον άνθρωπο, τόσο ψυχικά, όσο και σωματικά.

Η ειρήνη δεν είναι μόνον η απουσία πολέμου. Είναι και αυτό βέβαια, αλλά η ειρήνη που έψαλλαν οι άγγελοι τη νύχτα της ενανθρώπισης του Χριστού, δεν είναι μία εξωτερική κατάσταση, άσχετη με την εσωτερική ζωή. Έχει άμεση σχέση με τον Θεό. Η ειρήνη του Χριστού συμφιλιώνει και επαναφέρει τον άνθρωπο στο Θεό. Ο ίδιος ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: «Ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν».

Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, επηρεάζεται από τη δική μας συμπεριφορά, από το δικό μας ζωντανό παράδειγμα χριστιανικής ζωής. Και η ευθύνη μας είναι άμεση. Μπορούμε να συμβάλλουμε αποτελεσματικά στην ειρήνη και τη χαρά όλων μας.

Όπως η ψυχή ζωογονεί το σώμα, έτσι και οι Χριστιανοί ζωογονούν τον κοινωνικό ιστό με τη ζωή, με τον λόγο τους και με τα καλά τους έργα.

Το μήνυμα της νύχτας των Χριστουγέννων, της εορτής των εορτών είναι σημαντικό, ξεχωριστό! Πολλές προσπάθειες έγιναν και γίνονται μέσα στον ιστορικό χρόνο για την εγκαθίδρυση της ειρήνης. Τα αποτελέσματα των πολέμων τα βιώνουμε καθημερινά. Μάταια γίνονται διεθνή δικαστήρια, διπλωματικές διαπραγματεύσεις, κινήματα ειρηνιστικά. Δεν υπάρχει δύναμη αποδοχής ειρήνης από τους λαούς της γης.

Η ειρήνη συνδέεται άμεσα με τη δικαιοσύνη. Ποτέ η ωμή βία δεν θα έλυνε το πρόβλημα της ειρήνης. Η ειρήνη είναι δώρο Θεού και γι’ αυτό αληθινή. Συμβαδίζει με τη δικαιοσύνη και την αγάπη, όπως τη δίδαξε ο Χριστός.

Οι φάτνες και τα χριστουγεννιάτικα δένδρα περνούν. Τα λαμπιόνια σβήνουν, οι ποιμένες γυρίζουν στις στάνες τους, οι μάγοι «δι’ άλλης οδού αναχωρούν», αλλά ο «τεχθείς βασιλεύς» των ψυχών μας μένει για πάντα κοντά μας.

Ας προετοιμάσουμε και τη δική μας φάτνη με ταπείνωση και πίστη, για να υποδεχτούμε τον Κύριο της δόξας.

Ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλους τους ανθρώπους σε όλη τη γη!

Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018

Πως Έρχεται Η Ειρήνη Στην Οικογένεια

– Βλέπετε πως η οικογένεια μοιάζει πάρα πολύ με ένα μικρό μοναστηράκι;

Όπως στο μοναστήρι το πρώτο που ζητιέται είναι η υπακοή –δηλαδή το να μην έχει κανείς δικό του θέλημα– το ίδιο είναι απαραίτητο και μες την οικογένεια: Να μάθει και ο άντρας να μην έχει δικό του θέλημα και η γυναίκα επίσης, να μην έχει δικό της θέλημα. Θα πρέπει και οι δυό να κάνουν το θέλημα του Θεού.

Όταν λοιπόν και ο άντρας και η γυναίκα προσπαθούν να κόβουν το δικό τους θέλημα και να κάνουν το θέλημα του Θεού, τότε τι γίνεται; Έχουν και οι δυό το ίδιο θέλημα, οπότε δεν υπάρχει «τσακωμός».

Αντίθετα, όταν ο καθένας κρατάει το δικό του θέλημα, πάντα υπάρχει μια αιτία και μια συνεχής κατάσταση έντασης και εκνευρισμού. Σε μία τέτοια οικογένεια, ο καθένας προσπαθεί να επιβάλει το θέλημά του στον άλλον, να έχει «το πάνω χέρι» όπως λέμε, να κάνει το «κουμάντο». Και είναι εγωισμός βέβαια αυτό, αλλά είναι και μια μόνιμη αιτία ταραχής και τσακωμού.

Η αγάπη και η συμφωνία των συζύγων, αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ευημερία όλης της οικογένειας. Αν οι γονείς δεν είναι αγαπημένοι, τότε όλη η οικογένεια δεν πάει μπροστά. Τότε και τα παιδιά δεν αισθάνονται καλά, αλλά και οι σύζυγοι δεν χαίρονται την ζωή τους.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, προβάλει την ενότητα της ψυχής με το σώμα, σαν πρότυπο ενότητας του άνδρα με την γυναίκα. Όπως είναι ενωμένη η ψυχή με το σώμα, έτσι πρέπει να είναι ενωμένος ο άνδρας με τη γυναίκα.

Οι Άγιοι Πατέρες μας διδάσκουν ότι η ψυχή δεν είναι μέσα στο σώμα, αλλά το σώμα είναι μέσα στην ψυχή. Δηλαδή η ψυχή αγκαλιάζει το σώμα. Έτσι πρέπει να είναι και η σχέση του άνδρα με την γυναίκα.

(Ιερομονάχου Σάββα Αγιορείτη)

Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018

Γενναία Ψυχή

Όταν ήμουν στο στρατό, συχνά το πολυβολείο ήταν γεμάτο νερό, στον ασύρματο οι μπαταρίες ήθελαν αλλαγή, και ήταν πολύ δύσκολο, γιατί ήταν φορτωμένη η γραμμή. Προτιμούσα όμως να κάνω μόνος μου τη δουλειά, για να μην ταλαιπωρηθούν οι άλλοι και χαιρόμουν που το έκανα. Ο διοικητής μου έλεγε: «Είμαι αναπαυμένος και ήσυχος όταν κάνεις εσύ τη δουλειά, αλλά σε λυπάμαι. Πες σε κάποιον άλλον να πάει.» «Όχι, χαίρομαι, κύριε διοικητά», του έλεγα. Στη διλοχία ήταν ακόμη ένας ασυρματιστής, αλλά δεν τον άφηνα στις επιχειρήσεις να κουβαλήσει ούτε την μπαταρία ούτε τον ασύρματο, αν και ήταν βαριά, για να μη βρεθεί σε κίνδυνο. Με παρακαλούσε εκείνος: «Γιατί δεν μου τα δίνεις;» Εσύ έχεις γυναίκα και παιδιά», του έλεγα. Ο Θεός μας φύλαξε και τους δύο, δεν άφησε να σκοτωθεί, ούτε εκείνος ούτε εγώ.

Προτιμότερο είναι για έναν ευαίσθητο άνθρωπο να σκοτωθεί ο ίδιος μια φορά από αγάπη, για να προστατέψει τον πλησίον του, παρά να αμελήσει ή να δειλιάσει και ύστερα να σφάζεται συνέχεια από τη συνείδησή του σ’ όλη του τη ζωή. Μια φορά, στον ανταρτοπόλεμο, τότε με τις επιχειρήσεις, οι αντάρτες μας είχαν αποκλείσει έξω από ένα χωριό και οι στρατιώτες θα έριχναν κλήρο ποιος θα πάει στο χωριό για εφόδια. «Θα πάω εγώ», είπα. Αν πήγαινε κάποιος άπειρος ή απρόσεκτος, μπορεί και να σκοτωνόταν και θα με έτυπτε μετά η συνείδηση. «Καλύτερα, σκέφτηκα, να σκοτωθώ εγώ, παρά να σκοτωθεί ο άλλος και να με σκοτώνει η συνείδησή μου σε όλη μου τη ζωή. Πως θ’ αντέξω μετά; Θα μου λέει η συνείδησή μου, μπορούσες να τον γλιτώσεις, γιατί δεν το γλίτωσες;» «Νήστευα κιόλας και ήμουν νηστικός, τέλος πάντων.» Οπότε μου λέει ο διοικητής: «Και εγώ προτιμώ να πας εσύ που πιάνεις πουλιά στον αέρα, αλλά να τρως, για να έχεις αντοχή.» Πήρα το όπλο και ξεκίνησα. Οι αντάρτες με πέρασαν για δικό τους και με άφησαν να περάσω. Πήγα στο χωριό, ανέβηκα σε ένα διώροφο σπίτι. Μια γριά που ήταν εκεί μου έδωσε εφόδια και γύρισα πίσω στη διλοχία.

Γέροντας Παΐσιος, «Πως θα σώσουμε τα παιδιά μας», σελ. 297-299