Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Η Αγάπη και η Υπομονή Νίκησαν
Ο κύριος Καλοσυνάτος ζούσε με την οικογένειά του στη μεγάλη πολιτεία. Στην πολυκατοικία του, την περασμένη εβδομάδα, εγκαταστάθηκε ένας καινούργιος γείτονας, ο κύριος Κατσούφης με τη γυναίκα του, την κυρία Γκρίνια και τα παιδιά τους, τον Αταχτούλη και τη Σκανταλιάρα.
Από την πρώτη μέρα που ήρθαν, η ζωή της πολυκατοικίας άλλαξε τελείως. Φωνές ακούγονταν και καυγάδες όλη την ημέρα και τη νύχτα αργούσαν να ησυχάσουν. Όλοι είχαν παράπονα και κανένας δεν τους ήθελε, ούτε τους δεχόταν. Μάλιστα, μετά από μερικούς μήνες, αποφάσισαν να καλέσουν την αστυνομία. Ο μόνος που έφερε αντίρρηση ήταν ο κύριος Καλοσυνάτος. Αυτός αποφάσισε να τους καλέσει μια μέρα στο σπίτι του, για να γνωριστούν καλύτερα.
Η πολυπόθητη βραδιά έφτασε και, όταν η οικογένεια εισέβαλε στο σπίτι του κυρίου Καλοσυνάτου, οι καταστροφές διαδέχονταν η μια την άλλη. Τα παιδιά δεν ήξεραν να παίζουν με ηρεμία, με αποτέλεσμα τα παιχνίδια να διαλύονται και οι κραυγές τους να συμπληρώνουν αυτή την καταστροφική τους μανία. Οι γονείς τους διαρκώς διαφωνούσαν και έτσι κάθε συζήτηση κατέληγε σε καβγά.
Η οικογένεια όμως του κυρίου Καλοσυνάτου με υπομονή και αγάπη τους περιποιήθηκε, χωρίς να σχολιάσει τη συμπεριφορά τους. Στο τέλος της βραδιάς, καθώς έφευγαν τους ξανακάλεσαν.
Ο κύριος Κατσούφης, απόρησε και δειλά – δειλά τους ευχαρίστησε για όλα και εκείνο το βράδυ δεν ακούστηκαν φωνές στο σπίτι του κυρίου Κατσούφη.
Από εκείνο το βράδυ άρχισε ν’ ακούγεται λιγότερο η οικογένεια εκείνη. Οι επισκέψεις στο σπίτι του κυρίου Καλοσυνάτου έγιναν πιο συχνές και έτσι, τελικά η αγάπη και η καλοσύνη νίκησαν.
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Τα Παντρεμένα Παιδιά και οι Γονείς τους
Από την αρχή της δημιουργίας, η Αγία Γραφή ορίζει τη σχέση των γονιών με τα παντρεμένα παιδιά με τα παρακάτω λόγια: «Γι’ αυτό το λόγο θα εγκαταλείπει ο άντρας τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα ενώνεται με τη γυναίκα του, θα γίνονται ένα σώμα» (Γέν. 2:24). Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα παιδιά εγκαταλείπουν μια για πάντα τους γονείς ή αδιαφορούν γι’ αυτούς και τους παραμελούν. Σημαίνει ότι το καινούργιο αντρόγυνο έχει κάνει δική του οικογένεια και από δω και μπρος θα ζουν μαζί και όχι κάτω από την προστασία και την καθοδήγηση των γονιών, ιδιαίτερα όταν αυτή δεν είναι ούτε επιθυμητή ούτε και αναγκαία.
Από την άλλη πλευρά, οι γονείς θα πρέπει να καταλάβουν ότι τα παιδιά τους δεν είναι πια μικρά για να χρειάζονται τη συνεχή φροντίδα τους, όπως στα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια. Η δυσκολία των γονιών να αποτραβηχτούν από τα παιδιά τους βρίσκεται στις φιλοδοξίες τους. Οι γονείς έκαναν όνειρα να δούνε τα παιδιά τους όπως αυτοί ήθελαν και όχι όπως τα παιδιά τους τώρα θέλουν. Δεν μπορούν να συλλάβουν πως η χαϊδεμένη κόρη τους ή ο κανακάρης γιος τους θα ζουν μακριά από αυτούς. Πίστευαν και συνεχίζουν να πιστεύουν ότι το παιδί τους είναι αδύνατο να τα καταφέρει μόνο Του και χωρίς τη δική τους βοήθεια, για να κάνει αυτό που οι ίδιοι οι γονείς έχουν ονειρευτεί. Έτσι, είναι αδύνατον να συλλάβουν ότι το παιδί τους, μακριά απ’ αυτούς, θα μπορεί να ζήσει ευτυχισμένο, με έναν καινούργιο τρόπο ζωής, που αν και δεν θα έχει όλα τα «χαϊδέματα» των γονιών του, είναι όμως αυτό που θα το γεμίζει και θα το ευχαριστεί.
Στην Αγία Γραφή, που βρίσκεται η αλήθεια για κάθε θέμα της ζωής, βλέπουμε τους γονείς να παίζουν ρόλο συμβουλευτικό στα παιδιά τους και όχι να προσπαθούν να κατευθύνουν αυτοί τη ζωή τους. Πρώτα - πρώτα λέει στους γονείς ο Κύριος, να διδάσκουν τα παιδιά τους από τη μικρή τους ηλικία το δρόμο του Θεού και αυτά δεν θα απομακρυνθούν, ούτε όταν γεράσουν (Παροιμίες 22:6).
Η σωστή ζωή, η ζωή που έχει το φόβο του Κυρίου, είναι η μεγαλύτερη σοφία που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας, ώστε να ζήσουν όπως πρέπει. Όταν τα παιδιά παντρευτούν, η θέση μας στην οικογένειά τους είναι θέση σοφού συμβούλου, χωρίς την απαίτηση η συμβουλή μας να γίνεται αποδεκτή από αυτά. Ο σοφός Χριστιανός γονιός δεν ανακατεύεται στη ζωή των παντρεμένων παιδιών του. Αυτό που νομίζει ότι είναι σωστό, το λέει στα παιδιά του σε μορφή συμβουλής. Όταν δεν δέχονται τη συμβουλή του, τότε το λέει στον Θεό. Στο Θεό προσεύχεται νύχτα μέρα και ο Θεός ξέρει πώς να μιλήσει σ’ αυτά.
Μιχάλης Κανταρτζής
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Η Συγχώρηση Ενώνει
Στο τέλος της ευαγγελικής περικοπής (Ματθαίος 18:23-35), ο Χριστός επισημαίνει ότι η συγχώρηση των άλλων πρέπει να γίνεται, όχι μόνο με το στόμα, αλλά «από των καρδιών» ημών. Αξίζει να δούμε πώς προσδιορίζει τα τεκμήρια της καρδιακής συγχωρήσεως ο έμπειρος ιατρός και ανατόμος των ανθρώπινων παθών, ο άγιος Νικόλαος Πλανάς, με το στόμα πνευματικής του θυγατέρας στο ακόλουθο περιστατικό: «Είχα συκοφαντηθεί από κάποιους συγγενείς. Δεν ανταλλάξαμε λόγια ούτε ύβρεις ούτε κόψαμε την καλημέρα. Εξομολογήθηκα στον Γέροντα την υπόθεση και του είπα ότι δεν ήθελα ανταλλαγή επισκέψεων. Πίστευα ότι δεν είχα τίποτα μαζί τους. Εκείνος όμως μου είπε: Όχι, παιδί μου. Αυτό δεν είναι αρκετό. Το πάθος μέσα σου ακόμη ζει. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να πας και να φιλοξενηθείς μια μέρα στο σπίτι της.»
Μου ήρθε κεραυνός. Πιο εύκολα θα έπινα το πιο πικρό φάρμακο, παρά να κάνω αυτό που μου είπε. Τότε κατάλαβα πόσο πάθος φώλιαζε μέσα μου. Όμως, έπρεπε να κάνω υπομονή. Με γόνατα που έτρεμαν πήγα στο σπίτι της. Η ευχή του Γέροντα τους φώτισε και με υποδέχθηκαν καλά, τόσο αυτή όσο και ο σύζυγός της και η μητέρα της. Στο τραπέζι έλεγα μέσα μου: «Διαβολική τριάδα! Εννοώντας τους φιλοξενούντες». Δεν περιγράφεται ο ψυχικός αγώνας εκείνης της ημέρας. Το μεσημέρι ξαπλώσαμε στο ίδιο δωμάτιο με τη συγγενή μου. Μόλις κοιμήθηκα, είδα τον σατανά δίπλα μου να μου λέει: «Εδώ ήρθες, ανόητη, να κοιμηθείς;» Ξύπνησα έντρομη και της λέω: «Είδα ένα κακό όνειρο.» Μου λέει κι αυτή: «Κι εγώ είδα ένα πολύ κακό όνειρο.» Ούτε της είπα τι είδα, ούτε τη ρώτησα τι είδε. Έλειπε ακόμα η οικειότητα. Σιγά - σιγά όμως επανήλθαμε στην προηγούμενη αδελφοσύνη και ξαναγίναμε, συν Θεώ, πολύ αγαπημένες.
Με τις ευχές του αγίου Νικολάου Πλανά ας ανεβαίνουμε σταθερά την ουρανοδρόμο κλίμακα της γνήσιας ανεξικακίας και της από καρδίας συγχωρήσεως των παραπτωμάτων των άλλων.
(Φωνή Κυρίου, 12 Αυγούστου 2018)
Θέλεις να Γεννηθείς Άνωθεν;
H άνωθεν γέννηση είναι η αναγέννηση που κάνει ο Θεός στη ζωή του ανθρώπου ο οποίος ειλικρινά μετανοεί για την αμαρτωλή του ζωή, πιστεύοντας στο έργο του Χριστού στο Σταυρό και γίνεται συνειδητό μέλος της Εκκλησίας, που είναι το Θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μάς περιγράφουν αυτή την ξαναδημιουργία του ανθρώπου με τα παρακάτω λόγια: «Ανόρθωση, αποκατάσταση, αναστοιχείωση, μεταποίηση, αναπτέρωση, ανάπλαση, αναμόρφωση, ανακαίνιση, καινή κτίση, ανακεφαλαίωση, αναγέννηση, νέα ζωή, αληθινή ζωή» (βλ. Φωνή Κυρίου 10.11.85).
Ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται υπεύθυνα να διαλέξει: Ή να συνεχίζει να ζει όπως ζει, μακριά από τον Θεό και να πληρώνει κάθε μέρα το κόστος της εκλογής του ή να πει «τέρμα στη ζωή αυτή, στρέφομαι στον Θεό, εμπιστεύομαι σ’ Αυτόν και ζω σύμφωνα με τις εντολές Του».
Γράφει πάνω σ’ αυτό η Φωνή Κυρίου της 22.1.1989: «Όπως ο απ. Παύλος, έτσι και οι Άγιοι γνωρίζουν από προσωπική εμπειρία ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Σωτήρ του κόσμου». Όποιος έχει προσωπική πείρα της σωτηρίας του Χριστού, όποιος έχει αναγεννηθεί, είναι ο πραγματικός, ο αληθινός, ο γνήσιος Χριστιανός.
Στη Σαμαρείτισσα οι πατριώτες της, αφού άκουσαν τον Χριστό, είπαν: «Η πίστη μας δεν στηρίζεται στα δικά σας λόγια, γιατί εμείς οι ίδιοι Τον έχουμε ακούσει και ξέρουμε πως πραγματικά Αυτός είναι ο σωτήρας του κόσμου, ο Χριστός».
Αν ο άνθρωπος δεν αναγνωρίσει ότι, παρά τις επιτυχίες του σε πολλούς τομείς της ζωής του, έχει αποτύχει να ζει ήρεμος, ευτυχισμένος, ικανοποιημένος, χωρίς άγχος και ψυχικά βάρη και δεν ζητήσει τη βοήθεια του Θεού να τον ξαναδημιουργήσει, θα συνεχίσει να ζει στην εσωτερική ψυχική μιζέρια και απόγνωση.
Τη στιγμή που ο άνθρωπος σοβαρεύεται, γίνεται μέσα του ένας διανοητικός και συναισθηματικός αγώνας. Ο άνθρωπος κρίνει, αποφασίζει να μετανοήσει, ζητά συγχώρηση και ο Θεός τον συγχωρεί και τον κάνει ένα καινούργιο δημιούργημα. Αποφασίζει με το μυαλό του και με την καρδιά του ν’ αλλάξει ζωή, να στραφεί στον Θεό. Και για να πραγματοποιήσει την απόφασή του αυτή απαιτείται μετάνοια, λύπη και ντροπή για όσα έκανε και αδίκησε, λύπησε ή δεν συγχώρησε. Λύπη για τα τόσα χρόνια που έζησε μακριά από τον Θεό.
Την κραυγή αυτή για τη σωτηρία τη βλέπουμε και στον Άσωτο Γιο. Όταν συνήλθε είπε: «Θα σηκωθώ και θα πάω στον Πατέρα μου και θα του πω: Πατέρα αμάρτησα στο Θεό και σ’ εσένα. Δεν είμαι άξιος πια να λέγομαι γιος σου» (Λουκάς 15:19).
Έτσι αλλάζει ο άνθρωπος: «Θα πάω στον Πατέρα». Και πήγε στον Πατέρα και ο Πατέρας τον δέχτηκε, τον συγχώρησε και άρχισε μια καινούργια ζωή. Μέσα σε μια στιγμή έγινε ένας καινούργιος άνθρωπος, όπως έγιναν το ίδιο καινούργιοι άνθρωποι ο ληστής στο σταυρό, ο Ζακχαίος, η Μαρία η Μαγδαληνή.
Κι εμείς, που είχαμε την ευλογία να βαπτισθούμε μικροί, τώρα που καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας, μπορούμε να πούμε και με τα δικά μας λόγια, τα λόγια που είπε αντί ημών ο νονός ή η νονά μας: «Αποτάσσομαι τον σατανά, συντάσσομαι με τον Χριστό»!!! Και όταν μπει ο Χριστός στην καρδιά, όλα αλλάζουν.
Έχεις, αγαπητέ μου, μια τέτοια στιγμή στη ζωή σου ή μια περίοδο που ένιωσες να γίνεται τεράστια αλλαγή μέσα σου; Έχει γίνει αυτή η ριζική αλλαγή στη ζωή σου; Ο άνθρωπος που δεν έχει την εμπειρία της «άνωθεν γέννησης», της αναγέννησης, είναι νεκρός, είναι πεθαμένος. Αυτό το είπε ο πατέρας του Ασώτου στους δούλους του: «Ο γιός μου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε» (Λουκ. 15:24). Πώς ήταν νεκρός αφού μακριά από τον Πατέρα γλεντούσε και διασκέδαζε; Ήταν πνευματικά νεκρός, ψυχικά νεκρός, εσωτερικά νεκρός, ουσιαστικά νεκρός, όπως ο σύγχρονος άνθρωπος που ζει μακριά από τον Θεό. Πώς αναστήθηκε; Μετανοώντας. Ο αείμνηστος Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έγραψε: «Η μετάνοια εξασφαλίζει τη χάρη του Θεού και την αναζωογονεί». Η μετάνοια, η αλλαγή του νου, μετα-νοώ, δηλαδή αλλάζω νου, καθώς και η πίστη στο Χριστό, κάνουν τον άνθρωπο ένα καινούργιο δημιούργημα (Όταν κάποιος ανήκει στο Χριστό είναι μια καινούρια δημιουργία. Τα παλιά πέρασαν· όλα έχουν γίνει καινούρια. Β΄ Κορινθ. 5:17).
Ο Θεός με το Άγιο Πνεύμα ανανεώνει το μυαλό του ανθρώπου, ώστε να βγάζει σκέψεις καλές, σωστές, χρήσιμες. Ο Ιερός Χρυσόστομος βροντοφωνάζει: «Η μετάνοια είναι είσοδος παραδείσου». Ο Χριστός και μόνον ο Χριστός ανανεώνει τον μετανοημένο άνθρωπο, ώστε να βγάζει αγάπη, καλοσύνη, συμπόνια, υπομονή, χαρά και ειρήνη.
28η Οκτωβρίου 1940
Γενναίες Ψυχές Ελληνίδων Μητέρων, Σας Ευχαριστούμε
Αντί άρθρου, δημοσιεύουμε την παρακάτω επιστολή μιας γενναίας ψυχής Ελληνίδας μητέρας που παρείχε τα τέκνα της στην υπηρεσία της άμυνας της Πατρίδας, νοοτροπία που δυστυχώς σπανίζει στην σημερινή μας γενιά.
Ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο Θεός να «φωτίσει» τις σημερινές ψυχές μας και να ξαναγεννηθούν τέτοιες προσωπικότητες, όχι για την εκδίκηση που αναφέρει η εν λόγω μητέρα, αλλά για την αγάπη προς τον πλησίον και η Πατρίδα μας είναι ο κοντινότερος πλησίον μας.
«Προς τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως κ. Αλ. Κορυζήν
Ο υιός μου Ευάγγελος Ιωάννου Ιωαννίδης απωλέσθη εις τας επιχειρήσεις της Κλεισούρας. Παρήγγειλα εις τους τέσσαρας ήδη υπηρετούντας Χρήστον, Κώσταν, Γεώργιον και Νίκον Ιωάννου Ιωαννίδην να εκδικηθώσιν τον θάνατον του αδελφού των.
Κρατώ εις εφεδρείαν άλλους τέσσαρας Πάνον, Αθανάσιον, Γρηγόριον και Μενέλαον Ιωάννου Ιωαννίδην, κλάσεων 1917 και νεωτέρων.
Παρακαλώ κληθώσιν ονομαστικώς και ούτοι εις πάσαν περίπτωσιν ανάγκης της πατρίδας ή τυχόν απωλείας ετέρου τέκνου μου προς εκδίκησιν εχθρού.
Γνωρίσατε βασιλέα μας ότι ύστατον επιφώνημά μου θέλει είναι:
Ζήτω η Πατρίς!
Ελένη Ιωάννου Ιωαννίδου,
Κυπαρισσία 2 Φεβρουαρίου 1941»
Η Ελένη Ιωαννίδου τιμήθηκε από την Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Αττικής και το Δήμο Κυπαρισσίας, σε διήμερο εκδηλώσεων (28-29 Μαρτίου 2009) στην Κυπαρισσία υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων, όπου ανακηρύχθηκε «σύμβολο της Ελληνίδας μητέρας του Έπους του 1940» και έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματός της.
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Όταν Έλθει ο Χριστός στην Καρδιά, η Ζωή Αλλάζει
Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτ’ άλλο και ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ζεις παντού, όπου υπάρχει ο Χριστός. Ζεις στα άστρα, στο άπειρο, στον ουρανό με τους αγγέλους, με τους αγίους, στη γη με τους ανθρώπους, με τα φυτά, με τα ζώα, με όλους, με όλα. Όπου υπάρχει η αγάπη στον Χριστό, εξαφανίζεται η μοναξιά. Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε πίεση, ούτε άγχος, ούτε κατήφεια ούτε κόλαση.
Όταν μπει ο Χριστός στην καρδιά, τα πάθη εξαφανίζονται. Δεν μπορείς ούτε να βρίσεις, ούτε να μισήσεις, ούτε να εκδικηθείς, ούτε… ούτε… ούτε. Πού να βρεθούν τα μίση, οι αντιπάθειες, οι κατακρίσεις, οι εγωισμοί, τα άγχη, οι καταθλίψεις. Κυριαρχεί ο Χριστός και η λαχτάρα του Ανεσπέρου Φωτός. Αυτή η λαχτάρα σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ο θάνατος είναι η γέφυρα, που θα την περάσεις σε μια στιγμή για να συνεχίσεις τη ζωή του Χριστού. Εδώ στη γη έχεις ένα εμπόδιο, γι’ αυτό χρειάζεται η πίστη. Αυτό το εμπόδιο είναι το σώμα. Ενώ μετά το θάνατο, η πίστη καταργείται και βλέπεις τον Χριστό όπως βλέπεις τον ήλιο. Στην αιωνιότητα, βέβαια, θα τα ζεις όλα πιο έντονα.
Όταν, όμως, δε ζεις με τον Χριστό, ζεις μες στη μελαγχολία, στη θλίψη, στο άγχος, στη στενοχώρια, δεν ζεις σωστά. Τότε παρουσιάζονται πολλές ανωμαλίες στον οργανισμό. Επηρεάζεται το σώμα, οι ενδοκρινείς αδένες, το συκώτι, η χολή, το πάγκρεας, το στομάχι. Σου λένε: «Για να είσαι υγιής, πάρε το πρωί το γάλα σου, το αβγουλάκι σου, το βουτυράκι σου με δύο τρία παξιμάδια». Κι όμως, αν ζεις σωστά, αν αγαπήσεις τον Χριστό, μ’ ένα πορτοκάλι κι ένα μήλο είσαι εντάξει. Το μεγάλο φάρμακο είναι να επιδοθεί κανείς στη λατρεία του Χριστού. Όλα θεραπεύονται. Όλα λειτουργούν κανονικά. Η αγάπη του Θεού όλα τα μεταβάλλει, τα μεταποιεί, τα αγιάζει, τα διορθώνει, τα αλλάζει, τα μεταστοιχειώνει.
Πολύ θα παρηγορηθεί η ψυχούλα μας όταν λαχταρήσουμε τον Κύριο. Δεν θ’ ασχολούμαστε τότε με τα καθημερινά και τα χαμερπή. Θ’ ασχολούμαστε με τα πνευματικά και τα ανώτερα, θα ζούμε στον κόσμο τον πνευματικό. Όταν ζεις στον κόσμο τον πνευματικό, ζεις σε άλλον κόσμο, σ’ αυτόν που αρέσκεται και λαχταράει η ψυχή σου. Δεν αδιαφορείς, όμως, για τον άνθρωπο, θέλεις κι αυτός να βρει τη σωτηρία, το φως, τον αγιασμό. Να μπουν όλοι στην Εκκλησία.
(Βίος και Λόγοι, Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 223-225)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Κινσάσα-Κονγκό Έλληνες Γιατροί για τους Αφρικανούς Αδελφούς μας
Ο Αρχιμ. Π. Χρυσόστομος Μαιδώνης με την ομάδα γιατρών και νοσηλευτών
Μια ομάδα γιατρών αποτελούμενων από μικροβιολόγο, παθολόγο, λοιμοξιολόγο και νοσηλεύτριες, επισκέφθηκαν την Κινσάσα.
Αμέσως διαμορφώθηκε ειδικός χώρος στη Θεολογική Σχολή ως ιατρείο, όπου οι γιατροί προσέφεραν αφιλοκερδώς εξετάσεις και φάρμακα στους ιθαγενείς της ενορίας της Αγίας Βαρβάρας και των περιχώρων. Σύντομα προστέθηκε στην ομάδα και γιατρός, ο Διευθυντής του Νοσοκομείου της Ιεράς Μητροπόλεως Κατάγκας. Συνολικά προσήλθαν και εξετάστηκαν 850 άτομα, στα οποία δόθηκαν δωρεάν φάρμακα και ανάλογη θεραπευτική αγωγή.
Στην αίθουσα τελετών της Θεολογικής Σχολής του Ορθόδοξου Πανεπιστημίου του Κονγκό, το Σάββατο 5 Μαΐου διοργανώθηκε ενημερωτική εκδήλωση για τα μέτρα υγιεινής και την πρόληψη ασθενειών. Την εκδήλωση παρακολούθησε πλήθος κόσμου. Σ’ αυτήν μίλησε ο Αρχιμ. π. Χρυσόστομος Μαιδώνης και οι προαναφερθέντες γιατροί, ενώ την εκδήλωση πλαισίωσαν οι χορωδίες της ενορίας της Αγίας Βαρβάρας και της Θεολογικής Σχολής.
Τους Έλληνες γιατρούς επισκέφθηκε και ευχαρίστησε ο Δήμαρχος Μοντ Νιγκάληβα, για την προσφορά τους στους κατοίκους του Δήμου του και τους παρακάλεσε, εφόσον δύνανται, να έρχονται τακτικά.
Να σημειωθεί ότι ο π. Χρυσόστομος είναι Καθηγητής και διδάσκει εδώ και εννέα χρόνια στη Θεολογική Σχολή «Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης», του Ορθόδοξου Πανεπιστημίου του Κονγκό.
(Πάντα τα Έθνη, Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος 2018)
Εξετάζονται οι ασθενείς στο ιατρείο
Περιμένοντας έξω από το ιατρείο
Ιούλιος - Αύγουστος 2018
Ιερά Εξομολόγηση
Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός Σου·
και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου
εξάλειψον το ανόμημά μου.
(Ψαλμός Ν΄1)
Το μυστήριο της μετανοίας συνοδεύεται από την λεγομένη εξομολόγηση.
Χωρίς αυτήν η μετάνοια δεν είναι πλήρης. Η παρουσία του πνευματικού ιερέως στην θέση του Ιησού Χριστού βοηθά στην ταπείνωση που χρειάζεται όσο τίποτε άλλο η ψυχή, ώστε να έρθει η πολυπόθητη ανακαίνιση και ελευθερία μέσα μας.
Η συνείδηση μας πολλές φορές μας ελέγχει όταν παραστρατούμε, όταν παίρνουμε λάθος κατεύθυνση και πορεία στη ζωή μας. Οι αμαρτίες μας αποτελούν δείγματα της ασθένειας της ψυχής: «Μηδείς πειραζόμενος λεγέτω ότι από Θεού πειράζομαι· ο γαρ Θεός απείραστός εστι κακών, πειράζει δε αυτός ουδένα. Έκαστος δε πειράζεται υπό της ιδίας επιθυμίας εξελκόμενος και δελεαζόμενος· είτα η επιθυμία συλλαβούσα τίκτει αμαρτίαν, η δε αμαρτία αποτελεσθείσα αποκύει θάνατον» (Ιακ.1.13).
Δηλαδή, Κανένας από αυτούς που μπαίνουν σε πειρασμό να μην λέγει «ο Θεός με βάζει σε πειρασμό». Γιατί ο Θεός ούτε μπαίνει σε πειρασμό από το κακό, ούτε βάζει σε πειρασμό κανέναν. Καθένας μπαίνει σε πειρασμό από τη δική του επιθυμία. Αυτή τον παρασύρει και τον εξαπατάει. Έπειτα η επιθυμία αυτή συλλαμβάνει το κακό και γεννάει την αμαρτία. Και η αμαρτία, όταν ολοκληρωθεί, φέρνει τον θάνατο.
Στην προσπάθεια η ψυχή να κατευνάσει την ταραχή της, εφευρίσκει διάφορους τρόπους, έχοντας ως σύμμαχο τον εγωϊσμό, ώστε να αποφύγει την ομολογία της αμαρτίας. Με αυτόν τον τρόπο καταφεύγει σε δικαιολογίες και σε άρνηση να αφήσει στα πόδια του Ιησού Χριστού που είναι παρών στο πρόσωπο του ιερέως, τα αμαρτήματά του. Ωσάν να βολεύεται με την παρουσία των αμαρτιών στη ζωή του.
Στην συνάντησή μας με τον Ιησού, η αμαρτία δεν έχει λόγο ύπαρξης... είναι άλλωστε παρά φύσιν κίνηση της ψυχής, όπως λέγει εύστοχα ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, και μόνον υγιές δεν είναι για τον άνθρωπο, απεναντίας, τον θάνατο φέρνει. Τι λοιπόν φοβάται η ψυχή; Τι δειλιάζει; Έστω κι αν χρειαστεί να ομολογήσει ενώπιον του Θεού τις αμαρτίες του, ποιο το πρόβλημα;
Δεν θέλεις ψυχή μου τη σωτηρία σου; Δεν επιζητάς τη λύτρωσή σου; Δεν επιθυμείς η καρδιά σου να ειρηνεύσει; Να κάνει μια νέα αρχή;
Ο Θεός σου είναι εδώ, έτοιμος να σε γιατρέψει... Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Ου γαρ ήλθον ίνα κρίνω τον κόσμον, αλλ’ ίνα σώσω τον κόσμον» (Iωαν.12.47).
Για να κατορθώσει όμως να πετύχει τη θεραπεία της ψυχής σου θα πρέπει να αφεθείς στα χέρια Του... ο Θεός δεν έχει ανάγκη εκείνος από την εξομολόγησή μας, …εμείς έχουμε ανάγκη από αυτήν... Και ο Θεός θέλει να αφεθούν από εμάς οι αμαρτίες μας… Πώς όμως θα αφεθούν, αν εμείς δεν τις αφήσουμε; Ιδού λοιπόν ημέρα σωτηρίας... Ας εμπιστευτούμε τη ζωή μας στα χέρια του θεραπευτή Χριστού... ομολογώντας (παραδεχόμενοι) τις αμαρτίες μας, αναλαμβάνοντας και την ευθύνη για αυτές, χωρίς δικαιολογίες... ώστε να κατορθώσει το Πανάγιο Πνεύμα να φέρει την ειρήνη και τη θεραπεία στην ψυχή μας. Αξίζει να της δώσουμε ό,τι πιο όμορφο, ό,τι πιο γλυκό, ό,τι πιο πολύτιμο... την ειρήνη και το φωτισμό.
Και όταν αυτό συντελεστεί και ανέβει στην κεφαλή μας το άγιο πετραχήλι, δείγμα της ουράνιας σκέπης της χάριτος του Θεού, τότε θα έρθει και η αγαλλίαση... θα φύγουν οι αμαρτίες και δεν θα ενοχλούν πλέον... Ας γίνει η εξομολόγησή μας η ανανέωση του θείου Βαπτίσματος, όπως αποκαλούν οι Άγιοι Πατέρες την εξομολόγηση και ας αναφωνήσουμε εκ νέου… «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε».
Βοναζούντας Αντώνιος
Κατηχητής