Η Εκκλησία μας, στις 8 Σεπτεμβρίου, τιμά την γέννηση της Θεοτόκου και μητέρας του Κυρίου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού. Την τιμά και την μεγαλύνει κατά ιδιαίτερο τρόπο, επειδή από αυτήν ήλθε στον κόσμο το μοναδικό και ανεπανάληπτο, ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός.

Την τιμούμε εμείς οι πιστοί μεγαλοπρεπώς, επειδή πρώτος ο Θεός την τίμησε, όταν την έκρινε άξια να σαρκωθεί δι’ αυτής, ανεξηγήτως, ο Υιός του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Ήρθε στον κόσμο ο Χριστός, ο Θεός, που μας ελευθέρωσε από την κατάρα και μας έδωσε την ευλογία, κατήργησε το θάνατο και μας χάρισε την αιώνια ζωή.

Στο σχετικό Ευαγγελικό ανάγνωσμα (Ιωάν. 3:13-17) και ειδικά στα χωρία 14-15 διδασκόμαστε ότι: «Όπως ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του Ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν να μη χαθεί, αλλά να ζήσει αιώνια...»

Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε πολλούς τύπους που προεικονίζουν την εν πνεύματι ζωή στην Καινή Διαθήκη. Έτσι, εκείνος ο Ισραηλίτης που προσβαλλόταν από το θανατηφόρο φίδι και κοίταζε στο υψωμένο χάλκινο φίδι και θεραπευόταν, αντιστοιχεί στον αμαρτωλό σημερινό άνθρωπο, που στρέφεται με πίστη και κοιτάζει νοερά στον Εσταυρωμένο Χριστό και παίρνει την σωτηρία της ψυχής και του σώματος.

Ο Σταυρός, συνυφασμένος στο πρόσωπο του Χριστού, είναι πηγή σωτηρίας και ζωής αιωνίου. Γιατί ο Χριστός ήρθε να μας σώσει και όχι να μας κρίνει. Ήλθε να κάνει τέλειο έργο σωτηρίας και ελευθερίας σε κάθε άνθρωπο που Τον πιστεύει και Τον ακολουθεί. Αυτό ακριβώς μας διδάσκει και το απολυτίκιο της Γέννησης της Θεοτόκου.

Έχω ζωή αιώνια σημαίνει ότι συμμετάσχω στη ζωή της Αγίας Τριάδος, έχω αιώνιο προορισμό και αιώνια ευτυχία. Τούτο είναι έργο του Θεού που το πραγματοποιεί η ανερμήνευτη αγάπη Του προς το πλάσμα του, τον άνθρωπο.

Η πρώτη κίνηση έγινε από επάνω, από τον Θεό και ήρθε στη γη ως δώρο, ως Θεία Χάρις. Σε εμάς τους ανθρώπους απομένει να αποδεχθούμε τη Θεία Χάρη και να την οικειοποιηθούμε, πλησιάζοντας τον Θεό και ακολουθώντας τον δια της Εκκλησίας του και εν συνεχεία ως Εκκλησία. Γιατί εκεί ο Σταυρωμένος Χριστός γίνεται ορατή πραγματικότητα μέσα μας, ως σωτηρία, ως δύναμη ζωής, ως βεβαία ελπίδα αιώνιας ζωής.